ΑΝ
Αν η Στιγμή ορίζεται-
Υφίσταται στ’ αλήθεια
Ο δρεπανηφόρος.
Όμως αυτό δεν έχει σχέση με την κατάργηση
Με το Μηδέν-την Απουσία στο παγωμένο διηνεκές.
Εμείς
Οφείλουμε να πιστέψουμε στα μουσικά όρια
Γιάννης Τσίγκρας
Πριν από 6 χρόνια
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
ΑΝ
Νενικήκαμεν;
Γ Ι Α Σ Ε Ν Α !
(If you ever need me, call me!)
Από την συλλογή που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, με τίτλο:
"ΓΡΑΜΜΕΝΑ Μ' ΑΙΜΑ"
(Μόνο που το εξώφυλλο θα είναι διαφορετικό)
Καλό μήνα, λοιπόν, Φίλες και Φίλοι μου
ΓΙΑ ΣΕΝΑ
(στον Δημήτρη μου)
Η ψυχή μου, αθώρητη, φτερουγίζει.
Η καρδιά μου,
ιχνογραφεί τα σημάδια στο μοιρασμένο πρόσωπό μου.
Παλιά ιστορία... αρχίζει με πόνο.
Ήδη, τα χρόνια ψηλαφίζονται στους αρμούς.
Άκαμπτα συμβάλλουν στην ωδίνη.
Ξεχειλίζει η καρδιά, ξεγυμνώνει τους χτύπους.
Το αίμα νωπό.
Ζωγραφίζω λίμνες... Εφιαλτική αποτελμάτωση!
Όσα έχω λατρέψει, χάσκουν.
Σαρδόνια χαμόγελα αντικαθρεπτίζουν το πέρασμα στην " Άλλη Όχθη ".
Με τα χρόνια,
οι σοφές γέφυρες θάπρεπε να βαστούν των καιρών το βάρος.
Η Αγάπη, πέτρωσε.
Συμβαδίζει με τον καύσωνα που εκπέμπουν τα τσιμέντα, καλύπτοντας τη γη.
Τα ίχνη μας,
τσακίζουν τις φτερούγες της Νίκης.
Αποκεφαλισμένη ίσταται, αδάκρυτη.
Τα δικά μας,
ανακυκλώνουν -σε σπασμένα πυθάρια- καιρούς χαλεπούς.
Έρμαια παλιρροϊκών κυμάτων.
Κογχύλια αμίλητα στις ακτές.
Οι αλκυονίδες υπερίπτανται φαινομενικά περήφανες.
Τα πλοία, αγκομαχώντας,
ταξιδεύουν ταπείνωση.
Ο ήλιος, ερωτοτροπεί με τις σκιές.
Τα μάτια τυφλωμένα, σπαρταρούν.
Οι νεκροί φωνάζουν, μόνο που η φωνή τους
εξατμίζεται στην ασθενική ανάσα της προσφιλούς γης.
Η ψυχή, ακόμη φτερουγίζει.
Συλλέκτης Ελπίδας, αγωνίζεται για το αιώνιο
"ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ"
Σας ευχαριστώ,
πάντα με την αγάπη μου,
Υιώτα
Παρασκευή 16 Απριλίου 2010
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Πολλών αστέρων...
Ήταν πολλών αστέρων και με "χτύπησε" στο κεφάλι, γι' αυτό το κράτησα όλο εδώ!
[5] Πώς μπορεί κανείς να προχωρά μπροστά, όταν νιώθει πως όλα είναι μάταια;
«Ο κόσμος πρόκοψε με ανθρώπους που εν γνώσει της ματαιότητας, για να αντεπεξέλθουν τον πόνο της ματαιότητας, δημιούργησαν. Μπορείς λοιπόν να προχωράς, αρκεί να μη γονατίζεις στη σκέψη της ματαιότητας. Όλη η ζωή μας άλλωστε δεν είναι μια εκκρεμότης; Αφού είμαστε θνητοί. Επειδή είναι προσωρινός ο άνθρωπος, γίνεται ενοχλητικός και διεκδικητικός αντίπαλος. Ενώ, αν μπορούσαν να διαρκούν οι χαρές που νιώθει, θα ήταν πολύ καλύτερος». ( από συνέντευξη που βρήκαμε στο http://gym-kastr.ark.sch.gr/yliko)
[6] δεν έχω βάλει ανάμεσα σ` αυτά κόμμα θέλοντας το ένα να αφορά στο άλλο και το άλλο να αφορά στο επόμενο: και νέοι λιγάκι και ανώφελα λιγάκι και αγκαλιασμένοι λιγάκι. Και να μεταδίδεται η μια έννοια στην άλλη. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
Κ.Δημουλά, Κονιάκ μηδέν αστέρων. Φωτισμοί σε σημεία του ποιήματος
ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ[1]
Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων[2].
Όταν μιλάει η αταξία [3]η τάξη σωπαίνει
-έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωϊας
σε ό,τι έχει πεθάνει.
Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας[4]
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
Μπορούμε να φωτίσουμε σε μερικά σημεία του ποιήματος, παραθέτοντας στοιχεία που προέρχονται από κριτικούς αναλυτές ή και από σχόλια της ίδιας της ποιήτριας για το ποίημα, που έχει κάνει σε συνεντεύξεις. Τα παραθέτουμε αρκετά βιαστικά και πρόχειρα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια...ενδελεχής έρευνα. Αν έχετε υπόψη σας κάποια άλλα, μπορούμε να τα προσθέσουμε.
[1] Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος στους χώρους αυτούς των κοιμητηρίων προσφέρουν ένα μπουκαλάκι με πολύ φτηνό κονιάκ. Ενώ το κονιάκ είναι πέντε αστέρων, εκεί στα κοιμητήρια είναι, όπως το λέω, μηδέν αστέρων. Βεβαίως μηδέν αστέρων σημαίνει πως ο θάνατος δεν έχει αστέρια.
(Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[2] λέω ότι δεν ωφελεί να κλαίει κανείς γιατί ο χαμός ξέρει τι κάνει. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[3] "Η απώλεια κλονίζει την ευαίσθητη σχέση της με τα πρόσωπα και τα πράγματα και ανατρέπει την επιφανειακή ισορροπία που διατηρούσε κάποτε με τους άλλους" ( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.. 19-20)
[1] Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος στους χώρους αυτούς των κοιμητηρίων προσφέρουν ένα μπουκαλάκι με πολύ φτηνό κονιάκ. Ενώ το κονιάκ είναι πέντε αστέρων, εκεί στα κοιμητήρια είναι, όπως το λέω, μηδέν αστέρων. Βεβαίως μηδέν αστέρων σημαίνει πως ο θάνατος δεν έχει αστέρια.
(Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[2] λέω ότι δεν ωφελεί να κλαίει κανείς γιατί ο χαμός ξέρει τι κάνει. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[3] "Η απώλεια κλονίζει την ευαίσθητη σχέση της με τα πρόσωπα και τα πράγματα και ανατρέπει την επιφανειακή ισορροπία που διατηρούσε κάποτε με τους άλλους" ( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.. 19-20)
[4] "Η φωτογραφία είναι από τα κύρια θέματα της Κικής Δημουλά.[...] Κάθε φωτογραφία, και η πιο ταπεινή, είναι η παρουσία μιας απουσίας. [...]Τα "όσα έχουν πεθάνει" μπορεί να μην υπάρχουν όλα σε φωτογραφία, αλλά όσα υπάρχουν σε φωτογραφία σίγουρα έχουν πεθάνει. Η στιγμή πεθαίνει στο στιγμιότυποΗ φωτογραφία είναι παγωμένο παρελθόν. Σύμβολο μνήμης - παραπάνω: η ίδια η μνήμη τυπωμένη στο χαρτί [...] Για τη Δημουλά οι φωτογραφίες είναι το νερό της μνήμης, αντίδοτο του νερού της Άρνας, του νερού της λησμονιάς. [...] Ιδιαίτερα στο Χαίρε Ποτέ, βιβλίο μεγάλου αποχαιρετισμού, η φωτογραφία μοιάζει να είναι ένα από τα ελάχιστα σωσίβια στον ωκεανό του Τίποτα" ( Νίκος Δήμου, Στην τετράγωνη νύχτα της φωτογραφίας: Σημειώσεις σε ποιήματα της Κικής Δημουλά, Αθήνα, Στιγμή, 1991)
[5] Πώς μπορεί κανείς να προχωρά μπροστά, όταν νιώθει πως όλα είναι μάταια;
«Ο κόσμος πρόκοψε με ανθρώπους που εν γνώσει της ματαιότητας, για να αντεπεξέλθουν τον πόνο της ματαιότητας, δημιούργησαν. Μπορείς λοιπόν να προχωράς, αρκεί να μη γονατίζεις στη σκέψη της ματαιότητας. Όλη η ζωή μας άλλωστε δεν είναι μια εκκρεμότης; Αφού είμαστε θνητοί. Επειδή είναι προσωρινός ο άνθρωπος, γίνεται ενοχλητικός και διεκδικητικός αντίπαλος. Ενώ, αν μπορούσαν να διαρκούν οι χαρές που νιώθει, θα ήταν πολύ καλύτερος». ( από συνέντευξη που βρήκαμε στο http://gym-kastr.ark.sch.gr/yliko)
[6] δεν έχω βάλει ανάμεσα σ` αυτά κόμμα θέλοντας το ένα να αφορά στο άλλο και το άλλο να αφορά στο επόμενο: και νέοι λιγάκι και ανώφελα λιγάκι και αγκαλιασμένοι λιγάκι. Και να μεταδίδεται η μια έννοια στην άλλη. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[7] ακόμα και την ξηρά τη λέω θάλασσα. Δηλαδή, σε μια εποχή ευφορίας, ευτυχισμένη ενδεχομένως εποχή, η Εύβοια και η κάθε γη ήτανε θάλασσα, δηλαδή απέραντο πράγμα. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[8] Η θάλασσα στην ποίηση της Κ.Δ είναι ένα μοτίβο συχνό που έχει άλλοτε απλώς το ρόλο του σκηνικού και άλλοτε πολυδιάστατη συμβολική σημασία. Έτσι, στα ποιήματά της, η θάλασσα γίνεται κατά περίσταση, συνώνυμη της απεραντοσύνης του χρόνου, της ταραγμένης ψυχής, της ανεμπόδιστης λύσης στα προβλήματα, της ευτυχίας χωρίς όρια ( "Μίλα./Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας") (…)
( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.76)
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
Κυριακή 21 Μαρτίου 2010
21 Μαρτίου 2010
Άξιζε να υπάρξουμε, για να συναντηθούμε!
Υγ. (βιαστικό) Σήμερα είναι και Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, σήμερα "ξυπνάει" και η γη, πολύ σημαντική η μέρα σήμερα, ιδιαίτερα άμα έχεις και σημαντικά προσωπικά σου...
Τα λέμε, πρώτα ο Θεός!
Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010
Κική Δημουλά - Ποίηση
Δεν είμαι μαθήτρια, μα πέρασα από κει:
Λογοτεχνία κατεύθυνσης,
Κική Δημουλά,
ποίηση, ότι καλύτερο!
Ποιος είπε πως οι μεγάλοι που "χάσανε τις κατευνθύνσεις" δεν πρέπει να καταλάβουν "τι εννοούσε ο ποιητής";
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ
Λογοτεχνία κατεύθυνσης,
Κική Δημουλά,
ποίηση, ότι καλύτερο!
Ποιος είπε πως οι μεγάλοι που "χάσανε τις κατευνθύνσεις" δεν πρέπει να καταλάβουν "τι εννοούσε ο ποιητής";
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ
Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.
Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.
Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.
Ἄρχισε ψύχρα.
Τὸ γύρισε ὁ καιρὸς σὲ ἀναχώρηση.
Ἡ πρώτη μέρα τοῦ Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σὲ κάποια ὑδρορροή.
Ὡς χθὲς ἀκόμα ὅλα ἔρχονταν.
Ζέστες, ἡ διάθεση γιὰ φῶς,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωῆς.
Γονιμοποιοῦνταν κάθε βράδυ τὰ φεγγάρια,
πολλοὶ διάττοντες ἔρωτες
ᾖρθαν στὸν κόσμο τὸν περασμένο μήνα.
Τώρα ἡ γνωστὴ ψύχρα
κι ὅλα νὰ φεύγουν.
Ζέστες, πουλιά, ἡ διάθεση γιὰ φῶς.
Φεύγουν τὰ πουλιά, ἀκολουθοῦν τὰ λόγια
ἡ μία ἐρήμωση τραβάει πίσω τῆς τὴν ἄλλη
μὲ λύπη αὐτοδίδακτη.
Ἤδη ἀποσυνδέθηκε τὸ φῶς ἀπὸ τὴν ἐπανάπαυση
κι ἀπὸ τὶς καλημέρες σου.
Τὰ παράθυρα ἐνδίδουν.
Τὸ χέρι τοῦ μεταβλητοῦ κλείνει τὰ τζάμια,
ἄλλοι λὲν ὡς τὴν ἄνοιξη,
ἄλλοι φοβοῦνται διὰ βίου.
Κι ἐσὺ τί κάθεσαι;
Καιρὸς νὰ μπεῖς κι ἐσὺ στὰ ἀλλαγμένα.
Νὰ γίνεις ὅτι ἀναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιὸς ξέρει τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο;».
Καιρὸς νὰ γίνεις «τ᾿ ἄλλο μου φθινόπωρο».
Ἄρχισε ψύχρα.
Ρῖξε στὴν πλάτη σου ἕνα ροῦχο ἀποδημίας.
Ποιο να διαλέξω; Όλα τα ποιήματά της είναι ένα κι ένα. Αν δεν πονέσεις, αν δεν σε "ψήσει" η ζωή, δεν γράφονται τέτοια ποιήματα, δεν λέγονται τόσες αλήθειες που αγγίζουν όλο τον κόσμο, σε όλα τα θέματα!
Δικαίως βραβεύτηκε και πολύ άργησε!
Έπρεπε να είχε γίνει από "χθες"!
******
Η βράβευση της Κικής Δημουλά τιμά τη χώρα μας
Η απονομή του περασμένου Σαββάτου (14/3), σε ειδική τελετή στο Στρασβούργο, αναδεικνύει την ισχυρή πολιτιστική φωνή της Ελλάδας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς λαούς. Η ποιήτρια, και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ψηφίστηκε από συγγραφείς, μεταφραστές, εκδότες, πανεπιστημιακούς προερχόμενους από τις 47 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, σ’ έναν θεσμό που θεωρείται κορυφαίος στα ευρωπαϊκά γράμματα.
Τα συγχαρητήρια ανήκουν στην Κική Δημουλά, η οποία με το υψηλό επίπεδο ποιότητας που διακρίνει το ποιητικό έργο της, προσφέρει μία ακόμη τιμή στην Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό.
Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ
Μίλα.
Πὲς κάτι, ὁτιδήποτε.
Μόνο μὴ στέκεις σὰν ἀτσάλινη ἀπουσία.
Διάλεξε ἔστω κάποια λέξη,
ποὺ νὰ σὲ δένει πιὸ σφιχτὰ
μὲ τὴν ἀοριστία.
Πές:
«ἄδικα»,
«δέντρο»,
«γυμνό».
Πές:
«θὰ δοῦμε»,
«ἀστάθμητο»,
«βάρος».
Ὑπάρχουν τόσες λέξεις ποὺ ὀνειρεύονται
μιὰ σύντομη, ἄδετη, ζωὴ μὲ τὴ φωνή σου.
Μίλα.
Ἔχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
Ἐκεῖ ποὺ τελειώνουμε ἐμεῖς
ἀρχίζει ἡ θάλασσα.
Πὲς κάτι.
Πὲς «κῦμα», ποὺ δὲν στέκεται.
Πὲς «βάρκα», ποὺ βουλιάζει
ἂν τὴν παραφορτώσεις μὲ προθέσεις.
Πὲς «στιγμή»,
ποὺ φωνάζει βοήθεια ὅτι πνίγεται,
μὴν τὴ σῴζεις,
πὲς
«δὲν ἄκουσα».
Μίλα.
Οἱ λέξεις ἔχουν ἔχθρες μεταξύ τους,
ἔχουν τοὺς ἀνταγωνισμούς:
ἂν κάποια ἀπ᾿ αὐτὲς σὲ αἰχμαλωτίσει,
σ᾿ ἐλευθερώνει ἄλλη.
Τράβα μία λέξη ἀπ᾿ τὴ νύχτα
στὴν τύχη.
Ὁλόκληρη νύχτα στὴν τύχη.
Μὴ λὲς «ὁλόκληρη»,
πὲς «ἐλάχιστη»,
ποὺ σ᾿ ἀφήνει νὰ φύγεις.
Ἐλάχιστη
αἴσθηση,
λύπη
ὁλόκληρη
δική μου.
Ὁλόκληρη νύχτα.
Μίλα.
Πὲς «ἀστέρι», ποὺ σβήνει.
Δὲν λιγοστεύει ἡ σιωπὴ μὲ μιὰ λέξη.
Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.
Ἔτσι, ἴσα ἴσα,
νὰ βάλω ἕναν τίτλο
σ᾿ αὐτὴ τὴ βόλτα τὴν παραθαλάσσια.
*****
| Σύγχρονοι Έλληνες συγγραφείς | |||||
| Δημουλά Κική (1931 - ) | |||||
| |||||
πηγή: ΕΚΕΒΙ
Δύσκολοι οι καιροί...
Ήθελα να γράψω πολλά, μα... "δεν πρόκαμα"... πάλι!
Σκέφτηκα πως "είναι αργά για πρίγκηπες, Κατερίνα και ώρα για ύπνο" και θυμήθηκα ένα ποίημα του Γιάννη Τσίγκρα που το είχα έτοιμο από καιρό, και είχε μείνει κι αυτό στο περίμενε, όπως τόσα άλλα!
Έτσι πάει εμένα η ζωή μου!
Όπως έρχεται, βαδίζω!
Σ'χωράτε με! Δύσκολοι οι καιροί!
ΑΘΛΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ
Εκείνες οι ηδύπικρα αχνές
του πάρκου μ’ έχουν φυλακίσει αλλέες.
Ειδή μου και ψυχή στο Χθές
που κάλυψαν ημέρες νέες-
ως να πεθάνουνε κι αυτές.
Έψαχνα με λαχτάρα στην υγρή τη χλόη
στις μαργαρίτες δίπλα, στην αλόη
κι άναβε εντός μου η ελπίδα και η πίστη
ότι θα βρώ
χλωμά χλωρό
νεράτζι να προσφέρω τη καλλίστη
από των κοριτσιών που σεργιανούσαν τον χορό.
Καμμιά θέα
της γειτονιάς δεν μου ‘πε «Ευχαριστώ -
να η Ελένη»
τους Τρώες να οδηγήσω
πλέον δεν μπορώ.
Κι αυτό το ποίημα μου απομένει
άθλιο δοκίμιο για τον Καιρό.
Μόνο άθλιο δεν ήταν το δοκίμιο, Γιάννη, Καλή σου ώρα!
Τραίνα οι ζωές μας, όπως έγραφα και νωρίτερα, μα θα συναντηθούμε στον σταθμό!
Όλοι οι δρόμοι και τα οχήματα, εκεί καταλήγουν!
(α' ανάρτηση 17/3/10 1:58)
Σκέφτηκα πως "είναι αργά για πρίγκηπες, Κατερίνα και ώρα για ύπνο" και θυμήθηκα ένα ποίημα του Γιάννη Τσίγκρα που το είχα έτοιμο από καιρό, και είχε μείνει κι αυτό στο περίμενε, όπως τόσα άλλα!
Έτσι πάει εμένα η ζωή μου!
Όπως έρχεται, βαδίζω!
Σ'χωράτε με! Δύσκολοι οι καιροί!
ΑΘΛΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ
Εκείνες οι ηδύπικρα αχνές
του πάρκου μ’ έχουν φυλακίσει αλλέες.
Ειδή μου και ψυχή στο Χθές
που κάλυψαν ημέρες νέες-
ως να πεθάνουνε κι αυτές.
Έψαχνα με λαχτάρα στην υγρή τη χλόη
στις μαργαρίτες δίπλα, στην αλόη
κι άναβε εντός μου η ελπίδα και η πίστη
ότι θα βρώ
χλωμά χλωρό
νεράτζι να προσφέρω τη καλλίστη
από των κοριτσιών που σεργιανούσαν τον χορό.
Καμμιά θέα
της γειτονιάς δεν μου ‘πε «Ευχαριστώ -
να η Ελένη»
τους Τρώες να οδηγήσω
πλέον δεν μπορώ.
Κι αυτό το ποίημα μου απομένει
άθλιο δοκίμιο για τον Καιρό.
Μόνο άθλιο δεν ήταν το δοκίμιο, Γιάννη, Καλή σου ώρα!
Τραίνα οι ζωές μας, όπως έγραφα και νωρίτερα, μα θα συναντηθούμε στον σταθμό!
Όλοι οι δρόμοι και τα οχήματα, εκεί καταλήγουν!
(α' ανάρτηση 17/3/10 1:58)
Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010
Από φεις μπουκ
γραμματική
από την ονομαστική στην αιτιατική χωρίς γενική
πτώση
όλα πίπτουν
όμως δε θα παραδοθεί ξανά στην κτητική που αφεντεύει
υποκείμενα αντικείμενα
από την αιτιατική στην κλητική
έτσι ίσως ελευθερία
κώστας γιαννόπουλος
από την ονομαστική στην αιτιατική χωρίς γενική
πτώση
όλα πίπτουν
όμως δε θα παραδοθεί ξανά στην κτητική που αφεντεύει
υποκείμενα αντικείμενα
από την αιτιατική στην κλητική
έτσι ίσως ελευθερία
κώστας γιαννόπουλος
Από φεις μπουκ
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ή Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ
Ένας άνθρωπος
με βήμα που μπαινοβγαίνει στα σπλάχνα του
ανηφορίζει.
Λυομένη πίσσα
κι αμάθητη η αναπνοή.
Λυμασμένα μάτια κυλάνε
στους δρόμους
να τα κλωτσάνε οι σωματέμποροι
και οι πόρνες
που πάψανε να υπάρχουν.
Άγονη γραμμή
ο ουρανός με την καρδιά μας.
Και το τραγούδι να επιμένει
«Ας πάν να δούν τα μάτια μου
πως τα περνάει η αγάπη μου».
Απομεσήμερο κρασί κι αιμόπτυση
κρεμάει το δέρμα του
στους βρόμικους στύλους του ηλεκτρικού.
-Άηντες παιδιά
κι ο ήλιος δεν έχει γαλάζο
η θάλασσα μακριά
κι η Κατερίνα στον ίσκιο.
«άηντε παιδιά καημένα
στο αίμα βουτηγμένα».
Πως ψάχνεις την απουσία;
Το μυαλό σαπισμένο
από τους φίλους που το ξεγέλασαν
από τις ιδέες που δεν ολοκληρώθηκαν
από το κόμμα που το βίασε
βάρβαρα.
Και η Κατερίνα στον ίσκιο…
Γαλάζιο, γαλάζιο, γαλάζιο, κόκκινο
στις άκρες
όσο μικρό κι αν είναι το Σάββατο
στους τοίχους ξεθωριάζει τα συνθήματα.
Μην κατεβαίνεις
απ’ όση σκέψη απόμεινε θολή
να σε παίξουνε στα ζάρια.
Κερδίσουν χάσουνε σε χάνω…
Από φεις μπουκ
Στοχάσου αγκάθι του βουνού που έρημο αρμενίζεις το άγονο και άχρωμο ανηφόρι. Άνοιξε τα φτερά για όπου ονειρεύτηκες. Κανείς δεν ξέρει, πίστ...
Δευτέρα, 1 Μαρτίου 2010 στις 12:20 μ.μ.
Στοχάσου
αγκάθι του βουνού
που έρημο αρμενίζεις
το άγονο και άχρωμο ανηφόρι.
Άνοιξε τα φτερά
για όπου ονειρεύτηκες.
Κανείς δεν ξέρει,
πίστεψε με,
το νέκταρ της ζωής
για να το βρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει.
Βλέπεις τα κρίνα
και τις μαύρες μορφονιές,
κόκκινες παπαρούνες
με ένα σταυρό κατάστηθα,
καλογριές
και συλλογές τρελών αγριολούλουδων.
Και θες
σαν μέλισσα να λιχνισθείς
πάνω στους μίσχους
και στα πέταλα,
με ύμνους αηδονιού
και με ρυθμούς
που γράφτηκαν
στις πλάκες του παραμυθιού
η αρετή είναι γνώση
αλλά η γιαγιά κοιμήθηκε
προτού να το τελειώσει.
Τρέχα
κάτω απ το δάκρυ του ουρανού
μες την πυκνή ομίχλη
ή μες στα ξέφωτα αν θες
ανατολής και δύσης
και πες
στο διάφανο νερό των ρυακιών
πως μόνο η καρδιά και όχι ο νους
μπορεί να ακολουθήσει
το ουράνιο τόξο της ψυχής
που ψάχνει λυτρωμό.
Πες τους ακόμα
αγκάθι του βουνού,
η μέρα και η νύχτα
ποτέ δεν είναι αντάμα
και χωριστά τα πρέπει τους
είναι να ταξιδεύουν
πάνω στις ράγες του καιρού
σαν λεπτοδείκτες βιαστικοί
μα κάθε αυγή
τι κρίμα αλήθεια,
χιλιάδες πέταλα χρωματιστά
μοναχικά, με ένα σταυρό στην πλάτη
αργοπεθαίνουν άγουρα
στων ελαιών το μονοπάτι.
Στοχάσου.
Εσύ κι εγώ
είμαστε από όλους πιο πολλοί.
Έχεις τα μάτια και τα βλέφαρα της γης
στο πρόσωπο σου.
Είσαι ένα χάδι που αριθμεί
πάνω από χίλιες αγκαλιές.
Είσαι ένας ήλιος που μπορεί
όλο το σύμπαν να φωτίσει.
Στοχάσου
αγκάθι του βουνού
που έρημο αρμενίζεις
το άγονο και άχρωμο ανηφόρι
ότι δεν είσαι μόνο σου
αρκεί να βρεις
στις πεδιάδες της ζωής
το δεύτερο εαυτό σου
και μέσα στις νοερές σπηλιές,
τις ανήλιες, το φως σου.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
αγκάθι του βουνού
που έρημο αρμενίζεις
το άγονο και άχρωμο ανηφόρι.
Άνοιξε τα φτερά
για όπου ονειρεύτηκες.
Κανείς δεν ξέρει,
πίστεψε με,
το νέκταρ της ζωής
για να το βρει
πόσο ψηλά ή χαμηλά
μπορεί να φτάσει.
Βλέπεις τα κρίνα
και τις μαύρες μορφονιές,
κόκκινες παπαρούνες
με ένα σταυρό κατάστηθα,
καλογριές
και συλλογές τρελών αγριολούλουδων.
Και θες
σαν μέλισσα να λιχνισθείς
πάνω στους μίσχους
και στα πέταλα,
με ύμνους αηδονιού
και με ρυθμούς
που γράφτηκαν
στις πλάκες του παραμυθιού
η αρετή είναι γνώση
αλλά η γιαγιά κοιμήθηκε
προτού να το τελειώσει.
Τρέχα
κάτω απ το δάκρυ του ουρανού
μες την πυκνή ομίχλη
ή μες στα ξέφωτα αν θες
ανατολής και δύσης
και πες
στο διάφανο νερό των ρυακιών
πως μόνο η καρδιά και όχι ο νους
μπορεί να ακολουθήσει
το ουράνιο τόξο της ψυχής
που ψάχνει λυτρωμό.
Πες τους ακόμα
αγκάθι του βουνού,
η μέρα και η νύχτα
ποτέ δεν είναι αντάμα
και χωριστά τα πρέπει τους
είναι να ταξιδεύουν
πάνω στις ράγες του καιρού
σαν λεπτοδείκτες βιαστικοί
μα κάθε αυγή
τι κρίμα αλήθεια,
χιλιάδες πέταλα χρωματιστά
μοναχικά, με ένα σταυρό στην πλάτη
αργοπεθαίνουν άγουρα
στων ελαιών το μονοπάτι.
Στοχάσου.
Εσύ κι εγώ
είμαστε από όλους πιο πολλοί.
Έχεις τα μάτια και τα βλέφαρα της γης
στο πρόσωπο σου.
Είσαι ένα χάδι που αριθμεί
πάνω από χίλιες αγκαλιές.
Είσαι ένας ήλιος που μπορεί
όλο το σύμπαν να φωτίσει.
Στοχάσου
αγκάθι του βουνού
που έρημο αρμενίζεις
το άγονο και άχρωμο ανηφόρι
ότι δεν είσαι μόνο σου
αρκεί να βρεις
στις πεδιάδες της ζωής
το δεύτερο εαυτό σου
και μέσα στις νοερές σπηλιές,
τις ανήλιες, το φως σου.
ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
Από φεις μπουκ
Κυκλοφόρησαν το Μάρτη 2010
από τις εκδόσεις "Οιωνός" οι "υδρίες ανάσες"
η νέα ποιητική συλλογή του Τάκη Τσαντήλα
Κεντρική διάθεση για όποιον/α ενδιαφέρεται
στο βιβλιοχώρο "Οιωνός" στο τηλ: 22310.67276
Σύντομα θα μπορείτε να το βρείτε
και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ, Τάκη Τσαντήλα!
ΚΑΛΕΣ ΝΕΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ!
από τις εκδόσεις "Οιωνός" οι "υδρίες ανάσες"
η νέα ποιητική συλλογή του Τάκη Τσαντήλα
Κεντρική διάθεση για όποιον/α ενδιαφέρεται
στο βιβλιοχώρο "Οιωνός" στο τηλ: 22310.67276
Σύντομα θα μπορείτε να το βρείτε
και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.
ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ, Τάκη Τσαντήλα!
ΚΑΛΕΣ ΝΕΕΣ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙΣ!
Από φεις μπουκ
Από τα τελευταία ποιήματα που έγραψε ο Αντονέν Αρτώ και δημοσίευσαν οι φίλοι του το 1948 μετά το θάνατό του. Στην Ελλάδα πρωτοδημοσιεύτηκε το 1975.
Κάνει πολλή παγωνιά
όπως όταν
είναι ο
Αρτώ ο νεκρός
που φυσάει
Κάνετε το κακό
κάνετε κακό
χωθείτε
ως το λαιμό στην αμαρτία
αλλά μη μου κάνετε κακό σε μένα
μη μ’ αγγίζετε
εμένα
αλύπητα θα εκδικηθώ
βρωμίστε εξευτελίστε
το θεό
τίποτα δεν του μένει πια να χάσει
τις έκανε όλες τις βρωμοδουλειές
όχι κακό σε μένα
όχι κακό γύρω από μένα
όχι κακό εκεί που είμαι εγώ
να ζήσω
σ’ ένα κόσμο
καθαρό
να έχω γύρω
από μένα
καθαρούς
ήρωες
καθαρούς
Δε γίνεται στο τέλος θα εκραγεί το θαύμα
Εβασανίστηκα πάρα πολύ
πάρα πολύ βαρέθηκα στον κόσμο
επάλεψα πάρα πολύ για να ‘μαι καθαρός και δυνατός
πάρα πολύ κυνήγησα το κακό
πάρα πολύ πεθύμησα να ‘χω ένα σώμα καθαρό
Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος
Κάνει πολλή παγωνιά
όπως όταν
είναι ο
Αρτώ ο νεκρός
που φυσάει
Κάνετε το κακό
κάνετε κακό
χωθείτε
ως το λαιμό στην αμαρτία
αλλά μη μου κάνετε κακό σε μένα
μη μ’ αγγίζετε
εμένα
αλύπητα θα εκδικηθώ
βρωμίστε εξευτελίστε
το θεό
τίποτα δεν του μένει πια να χάσει
τις έκανε όλες τις βρωμοδουλειές
όχι κακό σε μένα
όχι κακό γύρω από μένα
όχι κακό εκεί που είμαι εγώ
να ζήσω
σ’ ένα κόσμο
καθαρό
να έχω γύρω
από μένα
καθαρούς
ήρωες
καθαρούς
Δε γίνεται στο τέλος θα εκραγεί το θαύμα
Εβασανίστηκα πάρα πολύ
πάρα πολύ βαρέθηκα στον κόσμο
επάλεψα πάρα πολύ για να ‘μαι καθαρός και δυνατός
πάρα πολύ κυνήγησα το κακό
πάρα πολύ πεθύμησα να ‘χω ένα σώμα καθαρό
Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος
Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου 2010
Σχολάσαμε για σήμερα!
Βρήκα πολλά! Τι να πρωτοκλέψω;
Φιλάκια, Μαρλεντάκι!
(15)
Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια η νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα κι απ' αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
Φιλάκια, Μαρλεντάκι!
(15)
Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου σε σκεπάζουν πετώντας
κι ότι ένα φιλί, μου φαίνεται,
στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ' τα πράγματα,
ποτισμένη απ' τη δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα, της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στη λέξη μελαγχολία, καθώς ηχεί.
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαις μου αρέσεις,
απ' την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα δεν μπορεί να σ' αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ κι εγώ σωπαίνοντας
μες στη δική σου σιωπή.
Άσε με τώρα να σου μιλήσω κι εγώ με τη σιωπή
τη δικιά σου
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια η νύχτα, αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα κι απ' αστέρια φτιαγμένη
είναι η δικιά σου σιωπή.
Μ' αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη, σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις, ένα χαμόγελο - μου αρκεί
για να πανηγυρίσω που είσαι εδώ κοντά μου ακόμα.
ΠΟΙΗΣΗ! (Βρήκα πηγή!)
Φακελάκι
Χρόνος δραγάτης στις αναμνήσεις μας τριγυρνά
Να τις ξεθωριάσει πολεμά.
Προνοητικοί εμείς...
για σκώρο και χρόνο
κρεμάσαμε φακελάκι
με άρωμα μνήμης...
Ησυχα λοιπόν...
κοιμόμαστε τις ζωές μας.
Οι αναμνήσεις μας...τουλάχιστον...
αυτές θα ζήσουν...
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
Τα βρήκα... στο χωριό μου!
Το βρήκα στην Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ζαγοράς
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
2010-01-04
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
*
ένατο
Ζω σημαίνει σκέφτομαι
Βλέπω τ' απέραντο φως ν' αναλώνεται
Ακούω τις σειρήνες
αφύλαχτος σ' αυτό το παιχνίδι των ορίων
Η χαρά απέναντι στη λύπη,
η κόκκινη ρωγμή στα στόματα,
ο θαυμασμός για το κορμί και την απλότητα,
η μνήμη σαν σπίθα για τις επόμενες γενεές,
η εντύπωση πως δεν επέστρεψα ποτέ από τα βάθη της θάλασσας
(Αφουγκράζομαι τον ποιητή)
...tornan d'i nostri visi le postille debili si',
che perla in bianca fronte,
non vien men forte a le nostre pupille...
Οι δικοί μου περασμένοι άνθρωποι
-άνδρες και γυναίκες, που υπήρξαν εδώ
αφήνοντάς μου σημάδια στο πρόσωπο,
την επιδερμίδα, τους μυώνες, τα αισθητήρια-
τριγυρίζουν σαν θύμησες στα ίδια χώματα
Τα φώτα έχουν πια λιγοστέψει στην καστρόπολη
Σε κάθε βήμα η απογύμνωση ενός μύθου που συνέβη
και ο μυστικός ρυθμός
που χορεύεται ζευγαρωτά, από σπασμένα κεραμίδια,
γλυπτές γυναικείες γάμπες και πετρόμυλους
Στέκομαι ακίνητος
Τα κατάρτια γέρνουν προτού βυθιστούν
Ο αμπελώνας θροΐζει από μακριά,
για να τρομάξει τα χαμηλά κύματα
Η παρηγορία σαν ιδέα,
η αψίδα για τους άπλειστους,
η σύγκρουση για θύτες και θύματα
Η θνητή υπόσταση της λάμψης σου, με παρασύρει
Οι βοκαμβίλιες σχηματίζουν χειμάρρους
σκορπισμένους άτσαλα στ' ανηφορικά καντούνια
Το σήμαντρο χτυπάει ασταμάτητα: ζω κραυγάζοντας
Σήμανε ο καιρός για να μάθει ο ένας τον άλλον...
Ποίημα από τη συλλογή "Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου",
εκτός εμπορίου, (.poema..) εκδόσεις, 2009
(από το news-letter του e-poema.eu)
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
Το χτύπημα
Το χτύπημα στην πόρτα
προκαλούσε πανικό
ο χτύπος της καρδιάς
στην βαρυχειμωνιά
χτυπήματα του βούρδουλα
στη ράχη του τιμωρημένου
το χτύπημα του χάρακα
σε χέρι ανοιγμένο
στου Πάσχα τη γιορτή
χτυπούσαν οι καμπάνες
δράματα και κωμωδίες
απ’ τα πέτρινα καθίσματα
περιμέναμε απάντηση
από κάποιον τηλεφωνικώς
για μια στιγμή ξεχάσαμε
ποιά ήταν η ερώτηση
ποιος είσαι κι από πού
πώς λέγεσαι επισήμως
πώς σε φωνάζουν οι δικοί σου
τι δηλώνεις στην αστυνομία
βγήκαμε στις λεωφόρους
σε πορείες διαμαρτυρίας
με συνθήματα αυτοδυναμίας
για την κοσμοθεωρία μας
πέσαμε άδικα μαχόμενοι
χτυπημένοι κατακέφαλα
από σύγκρουση μετωπική
με εγχειρίδιο ιστορίας
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ
Η επόμενη μέρα
Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να 'ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.
ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΑΖΙΖ* (για την αντιγραφή: ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ)
Ω Σκοτάδι Φυλακής
Ω σκοτάδι φυλακής, πίσσα οι τέντες σου.
Το σκοτάδι μας αρέσει,
γιατί μετά τις σκοτεινές ώρες της νύχτας
θα ανατείλει η αυγή της περηφάνειας.
Ο κόσμος, με όλη του τη μακαριότητα, θα
ξεθωριάσει,
όσο εμείς θα χαριζόμαστε στο Θεό.
Ενα αγόρι μπορεί να απελπίζεται μπροστά σε
ένα πρόβλημα,
αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Θεός έχει σχέδιο.
Ακόμα και αν τα δεσμά σφίγγουν και
φαίνονται αδιάρρηκτα,
θα συντριβούν.
Εκείνοι που επιμένουν θα κερδίσουν τον
σκοπό τους.
Εκείνοι που επιμένουν να χτυπούν την πόρτα
θα μπούνε μέσα.
Ω κρίση, δυνάμωσε!
Κοντεύει να ξημερώσει.
*μτφρ.: Ιωάννα Καρατζαφέρη
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ
Εσωτερικές Ειδήσεις *
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον Νότο
Να ξέρω από πού φυσάει
Ούτε τη Δύση, σαν θεία να με νουθετήσει
Τα 'χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα
Μες στο κενό και τη θολούρα.
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον τρόπο,
Να πω το Ναι να προχωρήσω,
γιατί το Οχι έχει μακρύτερη απόχη
και παραπαίω ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο
και σ' ενα Ισως επενδύω.
Σ' αυτό τον τόπο, πιάνεις πιο εύκολα το ΛΟΤΤΟ
Από τη σκέψη του πλησίον,
Γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα...Μεγάλος
Και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
Μ' όλα δάχτυλα στο μέλι.
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον στόχο,
Να πιάσω κέντρο επιτέλους,
Γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο,
Μετακινείται, αλλάζει θέση κάθε λίγο
Και πουθενά δεν καταλήγω.
Σ' αυτό τον τόπο, που όλα γίνονται με κόπο,
Και πάντα κάποιος άλλος φταίει,
Εχω προσέξει, όσοι ξυπνάνε απ' τις έξι
Δεν έχουν λόγο, μόνον αυτιά να μας ακούνε
Και χέρια να χειροκροτούνε.
Μα κάποτε θα βαρεθούνε
Και θα μας γράψουν στα παλιά τους,
Εκτός κι αν έχουν λερωμένη
Με κάποιον τρόπο τη φωλιά τους.
*Μελοποίηση: Μιχάλης Χριστοδουλίδης,
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας,
Κυκλοφορία: «Η άσφαλτος που τρέχει», MINOS EMI 2001.
| MΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ 2010-01-19 |
MΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ Να σκέφτεσαι τους άλλους Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.
Ποίημα από την έκδοση «Μαχμούντ Νταρουΐς...να σκέφτεσαι τους άλλους (από το news-letter του e-poema.eu) |
| ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΔΡΙΤΣΑΝΟΥ - Καλές γυναίκες, κακές γυναίκες 2009-03-16 |
ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΔΡΙΤΣΑΝΟΥ Τι έκανες Εγώ βλέπω σιωπή Σε παρακολουθώ συνεχώς σιωπή με παρακολουθείς; Να φάε κι αυτό κι αυτό κι αυτό Δεν μιλάει δεν μιλάει Να φάε κι άλλη μιά κι άλλη μιά Εγώ μπορώ να σε κάνω να μιλήσεις όχι με το άγριο με το καλό όχι ακόμα δεν ήρθε όχι ακόμα πότε όχι ακόμα δεν ήρθε όχι ακόμα ακόμα; ακόμα; ακόμα; αντιθέτως εγώ δεν μπορώ να πεθάνω είν' αλήθεια έχω σπάσει τα κόκαλά μου έχω αδειάσει τις αρτηρίες μου έχω σαπίσει τα σπλάχνα μου έχω φάει το μυαλό μου έχω φάει το μυαλό μου παχύ όχι θρεπτικό έχω σκάψει το δέρμα μου έχω κάψει τα μαλλιά μου έχω χύσει τα μάτια μου (από το news-letter του e-poema.eu) |
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
2010-01-04
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΥΒΑΛΗΣ
*
ένατο
Ζω σημαίνει σκέφτομαι
Βλέπω τ' απέραντο φως ν' αναλώνεται
Ακούω τις σειρήνες
αφύλαχτος σ' αυτό το παιχνίδι των ορίων
Η χαρά απέναντι στη λύπη,
η κόκκινη ρωγμή στα στόματα,
ο θαυμασμός για το κορμί και την απλότητα,
η μνήμη σαν σπίθα για τις επόμενες γενεές,
η εντύπωση πως δεν επέστρεψα ποτέ από τα βάθη της θάλασσας
(Αφουγκράζομαι τον ποιητή)
...tornan d'i nostri visi le postille debili si',
che perla in bianca fronte,
non vien men forte a le nostre pupille...
Οι δικοί μου περασμένοι άνθρωποι
-άνδρες και γυναίκες, που υπήρξαν εδώ
αφήνοντάς μου σημάδια στο πρόσωπο,
την επιδερμίδα, τους μυώνες, τα αισθητήρια-
τριγυρίζουν σαν θύμησες στα ίδια χώματα
Τα φώτα έχουν πια λιγοστέψει στην καστρόπολη
Σε κάθε βήμα η απογύμνωση ενός μύθου που συνέβη
και ο μυστικός ρυθμός
που χορεύεται ζευγαρωτά, από σπασμένα κεραμίδια,
γλυπτές γυναικείες γάμπες και πετρόμυλους
Στέκομαι ακίνητος
Τα κατάρτια γέρνουν προτού βυθιστούν
Ο αμπελώνας θροΐζει από μακριά,
για να τρομάξει τα χαμηλά κύματα
Η παρηγορία σαν ιδέα,
η αψίδα για τους άπλειστους,
η σύγκρουση για θύτες και θύματα
Η θνητή υπόσταση της λάμψης σου, με παρασύρει
Οι βοκαμβίλιες σχηματίζουν χειμάρρους
σκορπισμένους άτσαλα στ' ανηφορικά καντούνια
Το σήμαντρο χτυπάει ασταμάτητα: ζω κραυγάζοντας
Σήμανε ο καιρός για να μάθει ο ένας τον άλλον...
Ποίημα από τη συλλογή "Σύντομο ημερολόγιο Αυγούστου",
εκτός εμπορίου, (.poema..) εκδόσεις, 2009
(από το news-letter του e-poema.eu)
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
Το χτύπημα
Το χτύπημα στην πόρτα
προκαλούσε πανικό
ο χτύπος της καρδιάς
στην βαρυχειμωνιά
χτυπήματα του βούρδουλα
στη ράχη του τιμωρημένου
το χτύπημα του χάρακα
σε χέρι ανοιγμένο
στου Πάσχα τη γιορτή
χτυπούσαν οι καμπάνες
δράματα και κωμωδίες
απ’ τα πέτρινα καθίσματα
περιμέναμε απάντηση
από κάποιον τηλεφωνικώς
για μια στιγμή ξεχάσαμε
ποιά ήταν η ερώτηση
ποιος είσαι κι από πού
πώς λέγεσαι επισήμως
πώς σε φωνάζουν οι δικοί σου
τι δηλώνεις στην αστυνομία
βγήκαμε στις λεωφόρους
σε πορείες διαμαρτυρίας
με συνθήματα αυτοδυναμίας
για την κοσμοθεωρία μας
πέσαμε άδικα μαχόμενοι
χτυπημένοι κατακέφαλα
από σύγκρουση μετωπική
με εγχειρίδιο ιστορίας
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ
Η επόμενη μέρα
Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν' αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να 'ξορκίσουμε τους δαίμονες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιουν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.
ΑΜΠΝΤΟΥΛ ΑΖΙΖ* (για την αντιγραφή: ΦΟΙΒΗ ΓΙΑΝΝΙΣΗ)
Ω Σκοτάδι Φυλακής
Ω σκοτάδι φυλακής, πίσσα οι τέντες σου.
Το σκοτάδι μας αρέσει,
γιατί μετά τις σκοτεινές ώρες της νύχτας
θα ανατείλει η αυγή της περηφάνειας.
Ο κόσμος, με όλη του τη μακαριότητα, θα
ξεθωριάσει,
όσο εμείς θα χαριζόμαστε στο Θεό.
Ενα αγόρι μπορεί να απελπίζεται μπροστά σε
ένα πρόβλημα,
αλλά εμείς ξέρουμε πως ο Θεός έχει σχέδιο.
Ακόμα και αν τα δεσμά σφίγγουν και
φαίνονται αδιάρρηκτα,
θα συντριβούν.
Εκείνοι που επιμένουν θα κερδίσουν τον
σκοπό τους.
Εκείνοι που επιμένουν να χτυπούν την πόρτα
θα μπούνε μέσα.
Ω κρίση, δυνάμωσε!
Κοντεύει να ξημερώσει.
*μτφρ.: Ιωάννα Καρατζαφέρη
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ
Εσωτερικές Ειδήσεις *
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον Νότο
Να ξέρω από πού φυσάει
Ούτε τη Δύση, σαν θεία να με νουθετήσει
Τα 'χω χαμένα και στροβιλίζομαι σαν σβούρα
Μες στο κενό και τη θολούρα.
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον τρόπο,
Να πω το Ναι να προχωρήσω,
γιατί το Οχι έχει μακρύτερη απόχη
και παραπαίω ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο
και σ' ενα Ισως επενδύω.
Σ' αυτό τον τόπο, πιάνεις πιο εύκολα το ΛΟΤΤΟ
Από τη σκέψη του πλησίον,
Γιατί ο άλλος έγινε πρόσφατα...Μεγάλος
Και δεν ακούει παρά μονάχα ό,τι θέλει
Μ' όλα δάχτυλα στο μέλι.
Σ' αυτό τον τόπο, δεν βρίσκω εύκολα τον στόχο,
Να πιάσω κέντρο επιτέλους,
Γιατί το κέντρο δεν είναι ακίνητο σαν δέντρο,
Μετακινείται, αλλάζει θέση κάθε λίγο
Και πουθενά δεν καταλήγω.
Σ' αυτό τον τόπο, που όλα γίνονται με κόπο,
Και πάντα κάποιος άλλος φταίει,
Εχω προσέξει, όσοι ξυπνάνε απ' τις έξι
Δεν έχουν λόγο, μόνον αυτιά να μας ακούνε
Και χέρια να χειροκροτούνε.
Μα κάποτε θα βαρεθούνε
Και θα μας γράψουν στα παλιά τους,
Εκτός κι αν έχουν λερωμένη
Με κάποιον τρόπο τη φωλιά τους.
*Μελοποίηση: Μιχάλης Χριστοδουλίδης,
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας,
Κυκλοφορία: «Η άσφαλτος που τρέχει», MINOS EMI 2001.
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010
Τον Ρίτσο μου, βεβαίως - βεβαίως!
Γιάννης Ρίτσος
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Γιάννης Ρίτσος (Μονεμβασιά 1 Μαΐου 1909 - Αθήνα 11 Νοεμβρίου 1990) ήταν Έλληνας ποιητής. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα συμπληρώνουν το έργο του.
Το 1921 άρχισε να συνεργάζεται με τη «Διάπλαση των Παίδων». Συνεισέφερε επίσης ποιήματα στο φιλολογικό παράρτημα της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» του Πυρσού. Το 1934 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τρακτέρ», ενώ ξεκίνησε να δημοσιεύει στο «Ριζοσπάστη» τη στήλη «Γράμματα για το Μέτωπο». Την ιδια χρονιά γίνεται μέλος του ΚΚΕ στο οποίο παρέμεινε πιστός μέχρι το θάνατό του. Το 1935 κυκλοφορούν οι «Πυραμίδες», το 1936 ο «Επιτάφιος» και το 1937 «Το τραγούδι της αδελφής μου». Έλαβε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση, ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1948-1952 εξορίστηκε σε διάφορα νησιά. Συγκεκριμένα συλλαμβάνεται τον Ιούλιο του 1948 και εξορίζεται στη Λήμνο, κατοπιν στη Μακρόνησο (Μάης 1949) και το 1950 στον Άι Στράτη. Μετά την απελευθέρωση του τον Αύγουστο του 1952 έρχεται στην Αθήνα και προσχωρεί στην ΕΔΑ. Το 1954 παντρεύεται με την παιδίατρο Γαρυφαλιά (Φαλίτσα) Γεωργιάδη κι ένα χρόνο αργότερα γεννιέται η -μοναδική- κόρη τους Ελευθερία (Έρη). Το 1956, τον ίδιο χρόνο δηλαδή, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος».
Το 1968 προτάθηκε για το βραβείο Νομπέλ . Το 1975 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1977 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης του Λένιν.
Πίνακας περιεχομένων[Απόκρυψη] |
[Επεξεργασία] Βραβεία
- Πρώτο Κρατικό Βραβείο ποίησης "Η Σονάτα του σεληνόφωτος" (1956)
- Μέγα διεθνές βραβείο ποίησης (Βέλγιο, 1972)
- Διεθνές βραβείο "Γκεόργκι Δημητρώφ" (Βουλγαρία, 1975)
- Mέγα βραβείο ποίησης "Αλφρέ ντε Βινύ" (Γαλλία, 1975)
- Διεθνές βραβείο "Αίτνα-Ταορμίνα" (Ιταλία, 1976)
- "Βραβείο Ειρήνης του Λένιν" (ΕΣΣΔ, 1977)
- Διεθνές βραβείο "Μποντέλο" (1978)
[Επεξεργασία] Εργογραφία
[Επεξεργασία] Ποιήματα
- «Τρακτέρ », (1934)
- «Πυραμίδες», (1935)
- «Επιτάφιος», (1936)
- «Το τραγούδι της αδελφής μου», (1937)
- «Εαρινή συμφωνία», (1938)
- «Το εμβατήριο του ωκεανού», (1940)
- «Παλιά μαζούρκα σε ρυθμό βροχής», (1943)
- «Δοκιμασία», (1943)
- «Ο σύντροφός μας», (1945)
- «Γειτονιές του κόσμου», (1949)
- «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», (1952)
- «Αγρύπνια», (1954)
- «Πρωινό άστρο», (1955)
- «Η σονάτα του σεληνόφωτος», (1956)
- «Χρονικό», (1957)
- «Πέτρινος χρόνος», (1957)
- «Αποχαιρετισμός», (1957)
- «Υδρία », (1957)
- «Χειμερινή διαύγεια», (1957)
- «Οι γειτονιές του κόσμου», (1957)
- «Η αρχιτεκτονική των δέντρων», (1958)
- «Οταν έρχεται ο ξένος», (1958)
- «Ανυπόταχτη πολιτεία», (1958)
- «Οι γερόντισσες κ' η θάλασσα», (1959)
- «Το παράθυρο», (1960)
- «Η γέφυρα», (1960)
- «Ο Μαύρος Αγιος», (1961)
- «Το νεκρό σπίτι», (1962)
- «Κάτω απ' τον ίσκιο του βουνού», (1962)
- «Το δέντρο της φυλακής και οι γυναίκες», (1963)
- «12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
- «Μαρτυρίες Α», (1963)
- «Παιχνίδια τ'ουρανού και του νερού», (1964)
- «Φιλοκτήτης», (1965)
- «Ρωμιοσύνη», (1966)
- «Ορέστης», (1966)
- «Μαρτυρίες Β», (1966)
- «Όστραβα», (1967)
- «Πέτρες, Επαναλήψεις, Κιγκλίδωμα», (1972)
- «Η Ελένη», (1972)
- «Χειρονομίες», (1972)
- «Τέταρτη διάσταση», (1972)
- «Η επιστροφή της Ιφιγένειας», (1972)
- «Ισμήνη», (1972)
- «Χρυσόθεμις», (1972)
- «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
- «Γκραγκάντα», (1973)
- «Διάδρομος και σκάλα», (1973)
- «Σεπτήρια και Δαφνηφόρια», (1973)
- «Καπνισμένο τσουκάλι», (1974)
- «Ο αφανισμός της Μήλος», (1974)
- «Υμνος και θρήνος για την Κύπρο», (1974)
- «Κωδωνοστάσιο», (1974)
- «Χάρτινα », (1974)
- «Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη», (1974)
- «Η Κυρά των Αμπελιών», (1975)
- «Η τελευταία προ Ανθρώπου Εκατονταετία», (1975)
- «Τα επικαιρικά», (1975)
- «Ημερολόγιο εξορίας», (1975)
- «Μαντατοφόρες», (1975)
- «Θυρωρείο», (1976)
- «Το μακρινό», (1977)
- «Το ρόπτρο
- «Γραφή Τυφλού
- «Τα ερωτικά
- «Ανταποκρίσεις», (1987)
[Επεξεργασία] Συλλογές
- «Ποιήματα - Α τόμος», (1961)
- «Ποιήματα - Β τόμος», (1961)
- «12 ποιήματα για τον Καβάφη», (1963)
- «Μαρτυρίες - Σειρά 1η», (1963)
- «Ποιήματα - Γ τόμος», (1964)
- «Μαρτυρίες - Σειρά 2η», (1966)
- «Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας», (1973)
- «Ποιήματα - Δ τόμος», (1975)
[Επεξεργασία] Θεατρικά
- «Μια γυναίκα πλάι στη θάλασσα », (1942)
- «Πέρα απ'τον ίσκιο των κυπαρισσιών», (1947)
- «Τα ραβδιά των τυφλών», (1959)
- «Ο λόφος με το συντριβάνι»
[Επεξεργασία] Μεταφράσεις
- «Α.Μπλόκ: Οι δώδεκα», (1957)
- «Ανθολογία Ρουμανικής ποίησης», (1961)
- «Αττίλα Γιόζεφ: Ποιήματα», (1963)
- «Μαγιακόφσκι: Ποιήματα», (1964)
- «Ντόρας Γκαμπέ: Εγώ, η μητέρα μου και ο κόσμος», (1965)
- «Ιλία 'Ερεμπουργκ: Το δέντρο», (1966)
- «Ναζίμ Χικμέτ: Ποιήματα», (1966)
- «Ανθολογία Τσέχων και Σλοβάκων ποιητών», (1966)
- «Νικόλας Γκιλλιέν: Ο μεγάλος ζωολογικός κήπος», (1966)
- «Α.Τολστόη : Η γκρινιάρα κατσίκα», (1976)
- «Φ.Φαριάντ: Ονειρα με χαρταετούς και περιστέρια», (1988)
- «Χο τσι Μινχ: Ημερολόγιο της φυλακής
[Επεξεργασία] Ταξιδιωτικά
[Επεξεργασία] Μεταφράσεις του έργου του
- Εκτεταμένη ποιητική απόδοση των έργων του Ρίτσου έχει εκδοθεί (δίγλωσση) στην περσική γλώσσα από τον Πέρση ποιητή Φερεϊντούν Φαριάντ, φίλο του Ρίτσου, που πήρε για την εργασία του αυτή το Ελληνικό Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης το 2006.
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
