...Ή μήπως νομίζατε ότι ο Δημήτρης έλειψε;!!! Εκεί, ήταν, με τον Γαβρίλη μας...
Ο Ντένης; (ποστ=επτάνησα) μαζί με το Γαβρίλη, όλοι στο ίδιο τραπέζι, ευχαριστημένοι, 'οπως 'αλλωστε και ο κόσμος που ήρθε να τους τιμήσει... 
ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΑ ΚΙ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΗ!!!
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Περπατούσαμε, προσδοκώντας την απόλυτη ασφάλεια της Αηταφίτικης φλόγας, τόσο από τρελούς, άκαιρους ανέμους όσο κι από την εκκωφαντική, εν ασυμμέτρω, συμφωνία άπειρων αηδονιών.
Πατούσαμε στα μαλακά μέρη των λιθόστρωτων, εκεί όπου συνήθως σάπιζαν τα θεσπέσια μεσημβρινά χρεμετίσματα.
Πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στους πέτρινους φράχτες, κρέμονταν τα γιασεμιά του Θεού κι οι κωδωνοκρουσίες των ανθρώπων ενώ μικρές πυγολαμπίδες συνέχιζαν την πορεία τους άλλοτε ως βεγγαλικά κι άλλοτε ως άστρα.
Χριστός Ανέστη φωνάζαμε προς το σκοτεινό σημείο που αιχμαλώτιζε χτύπημα πετάλων κι ας ξέραμε ότι ο Μελαγχαίτης κι ο Ουρίας κι ο Χείρων, ακόμη και οι Φαύνοι και οι Σειληνοί, όσοι δεν είχαν κρυφθεί στα σκοτεινά δέντρα, τους οδοδείκτες πλέον προς τον Προορισμό, κι ξέραμε ότι κανείς από την παλαιά φύση δεν θα αποκρίνονταν με τον ανθρώπινο αντίλαλο Αληθώς Ανέστη.
Στο σπίτι βρίσκαμε τον παππού να έχει στρώσει το τραπέζι και ένοχα να απολογείται για το μισοάδειο πιάτο του-Δεν σας περίμενα παιδιά μου, την έκανε τόσο νόστιμη η γιαγιά τη μαγειρίτσα…
Το καινούριο βιβλίο του γνωστού Λέσβιου συγγραφέα, Τάκη Χατζηαναγνώστου με αναμνήσεις απ’ την πολύχρονη θητεία του στα ελληνικά γράμματα.
ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ[1]
Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων[2].
Όταν μιλάει η αταξία [3]η τάξη σωπαίνει
-έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
[4] "Η φωτογραφία είναι από τα κύρια θέματα της Κικής Δημουλά.[...] Κάθε φωτογραφία, και η πιο ταπεινή, είναι η παρουσία μιας απουσίας. [...]Τα "όσα έχουν πεθάνει" μπορεί να μην υπάρχουν όλα σε φωτογραφία, αλλά όσα υπάρχουν σε φωτογραφία σίγουρα έχουν πεθάνει. Η στιγμή πεθαίνει στο στιγμιότυποΗ φωτογραφία είναι παγωμένο παρελθόν. Σύμβολο μνήμης - παραπάνω: η ίδια η μνήμη τυπωμένη στο χαρτί [...] Για τη Δημουλά οι φωτογραφίες είναι το νερό της μνήμης, αντίδοτο του νερού της Άρνας, του νερού της λησμονιάς. [...] Ιδιαίτερα στο Χαίρε Ποτέ, βιβλίο μεγάλου αποχαιρετισμού, η φωτογραφία μοιάζει να είναι ένα από τα ελάχιστα σωσίβια στον ωκεανό του Τίποτα" ( Νίκος Δήμου, Στην τετράγωνη νύχτα της φωτογραφίας: Σημειώσεις σε ποιήματα της Κικής Δημουλά, Αθήνα, Στιγμή, 1991)
[7] ακόμα και την ξηρά τη λέω θάλασσα. Δηλαδή, σε μια εποχή ευφορίας, ευτυχισμένη ενδεχομένως εποχή, η Εύβοια και η κάθε γη ήτανε θάλασσα, δηλαδή απέραντο πράγμα. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)
[8] Η θάλασσα στην ποίηση της Κ.Δ είναι ένα μοτίβο συχνό που έχει άλλοτε απλώς το ρόλο του σκηνικού και άλλοτε πολυδιάστατη συμβολική σημασία. Έτσι, στα ποιήματά της, η θάλασσα γίνεται κατά περίσταση, συνώνυμη της απεραντοσύνης του χρόνου, της ταραγμένης ψυχής, της ανεμπόδιστης λύσης στα προβλήματα, της ευτυχίας χωρίς όρια ( "Μίλα./Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας") (…)
( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.76)
 |
  |
«Εδώ όλα πέφτουν», είπε ατάραχος ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, όταν ένα χαρτί που προσπάθησα να ακουμπήσω σε μια στοίβα χάλασε την ισορροπία της διπλανής. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη φράση για να περιγραφεί ο χώρος του. Ενα διαμέρισμα του 1938 στο Κολωνάκι, σε μία από τις πρώτες μοντερνιστικές πολυκατοικίες στην Αθήνα, όπου δεν υπάρχει σπιθαμή πατώματος και τοίχου ελεύθερη. Βιβλία, χαρτιά, περιοδικά, σημειώσεις, πίνακες -αυθεντικές θαλασσογραφίες του 19ου αιώνα και πορτρέτα- φωτογραφίες, βιβλιοθήκες παντού. Παρ' όλα αυτά, ξέρει ακριβώς πού βρίσκεται το καθετί που χρειάζεται. Αυτός είναι ο κόσμος του Νάνου Βαλαωρίτη και της γυναίκας του, της ζωγράφου Μαρί Γουίλσον, με την οποία κλείνουν φέτος 50 χρόνια γάμου.
Με υποδέχτηκε στο γραφείο του, μ' ένα μικρό λάπτοπ μπροστά του. Γράφει τα ποιήματά του πάντα στο χέρι, τα αντιγράφει στο κομπιούτερ και κάνει εκεί τις διορθώσεις. Τα δοκίμιά του όμως τα γράφει απ' ευθείας στο κομπιούτερ. Ογδόντα οκτώ χρόνων σήμερα, ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι μια φιγούρα που εκπέμπει φινέτσα, ευγένεια, κοσμοπολιτισμό, αλλά όχι κομπασμό και έπαρση. Είναι ένας άνθρωπος χορτασμένος από καλή ζωή και πλούσιες εμπειρίες, που δεν διστάζει να πει την άποψή του, συχνά πολύ σκληρή, αλλά χωρίς ίχνος εμπάθειας. Με το απόσταγμα, όμως, μιας μακράς διαδρομής και την απελευθέρωση που δίνουν τα 88 χρόνια του.- Εχει κάποιο αντίκτυπο για σας το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας που σας απονεμήθηκε φέτος; Εχουν, γενικά, σημασία οι βραβεύσεις;
- Ναι, έχουν κάποια σημασία. Δεν αφορούν τόσο πολύ την αξία όσο την αναγνώριση από το περιβάλλον, που βέβαια αποτελείται από τους συναδέλφους, τους κριτικούς, τους φιλολόγους, τους δημοσιογράφους... Αυτή η αναγνώριση συνήθως δεν είναι εύκολη, γιατί περνούν τόσο πολλά βιβλία και βραβεύεται τελικά πολύς κόσμος. Κι ανάμεσά τους συχνά μέτρια βιβλία. Τα βραβεία δεν τα λαβαίνει υπόψη του το κοινό. Για μένα αυτό είναι το τέταρτο κρατικό βραβείο και δεν είδα καμία αύξηση ενδιαφέροντος, για να μην πω πωλήσεων. Αφήστε που το έργο μου είναι σκορπισμένο σε 12 εκδότες κι αυτό είναι ένα πρόβλημα.- Γιατί;
- Γιατί κανένας εκδότης μετά από 4 ή 5 βιβλία δεν θέλει να συνεχίσει να εκδίδει βιβλία. Μόνο το «Υψιλον» έχει εκδώσει έξι και θα συνεχίσει, αλλά οι άλλοι σταματάνε, αφού δεν πουλάνε. Το εμπορικό κριτήριο επικρατεί.- Ναι, αλλά παραδοσιακά οι εκδότες στήριζαν το έργο κάποιων συγγραφέων. Ηταν κέρδος για τον κατάλογό τους...
- Αλλοτε. Ο Νίκος ο Καρύδης, του «Ικαρου», ήταν ένας από αυτούς, και στήριξε τους ποιητές. Αλλά αυτό δεν υπάρχει πια. Σήμερα, αν το τελευταίο βιβλίο σου δεν πουλήσει, ο εκδότης λέει: «Δεν μπορείς να πας κάπου αλλού, γιατί έχω οικονομικά προβλήματα»;- Το έχουν πει και σε σας;
- Βεβαίως. Και όχι ένας μόνο. Αφήστε τους εκδότες που έχουν απορρίψει βιβλία μου. Π.χ. ο «Κέδρος» έχει απορρίψει τρία βιβλία μου, που μετά βγήκαν αλλού. Είναι κάτι σαν παιχνίδι με τον εκδότη ή τους συμβούλους του, στο οποίο μετράει η προσωπική επαφή. Εχει τύχει να περιμένει βιβλίο μου δυο χρόνια σ' έναν εκδότη και, όταν το πήρα και το πήγα αλλού, βγήκε σε δύο μήνες. Και παρόλο που είμαι πολύ γνωστός, είμαι ο πιο άγνωστος γνωστός συγγραφέας. Διότι όλοι λένε: «Α! Τον Βαλαωρίτη τον ξέρω». «Τι έχετε διαβάσει;» Καμιά απάντηση.- Παρακολουθείτε την ελληνική λογοτεχνία;
- Βεβαίως, όχι μόνο από προσωπικό ενδιαφέρον αλλά και για τις ανάγκες του περιοδικού που βγάζουμε με μια ομάδα, τη «Νέα Συντέλεια». Αν και δεν έχουμε την πολιτική των κριτικών για κάθε βιβλίο που βγαίνει, είναι περιοδικό τάσεως. Δημοσιεύουμε λίγους ποιητές και νέους, αλλά επαναπροβάλλουμε και ποιητές που έχουν παραμεριστεί από το λεγόμενο κατεστημένο, το εκδοτικό ή το δημοσιογραφικό.- Πώς θα χαρτογραφούσατε το τοπίο των νέων ποιητών σήμερα;
- Εκεί είμαστε πολύ επιλεκτικοί, κι εγώ και οι συνεργάτες μου στο περιοδικό. Υποστηρίζουμε μόνο την ανανεωτική ποίηση, αυτήν που είναι εκτός του κυρίου ρεύματος. Το κύριο ρεύμα είναι ένας μοντερνισμός φθαρμένος και επαναληπτικός. Λαβαίνω σχεδόν μία συλλογή την ημέρα και δεν βλέπω τίποτα ενδιαφέρον στο 99%. Συνήθως βλέπει κανείς τις επαναλήψεις του μοντερνιστικού στυλ χωρίς όμως το περιεχόμενο ή την προσωπικότητα αυτών που το εγκαινίασαν, όπως ο Σεφέρης, ο Ελύτης.- Θα ξεχωρίζατε, παρ' όλα αυτά, κάποιους σύγχρονους ποιητές;
- Από τη γενιά του '70, που θεωρώ ότι είναι η τελευταία γενιά που κάνει κάτι ενδιαφέρον...- Τη γενιά τη '80 την αποκλείετε;
- Θεωρώ ότι είναι όλοι επαναληπτικοί. Η γενιά του '70 έχει δώσει ορισμένους ποιητές, όπως ο Λευτέρης Πούλιος, η Νατάσα Χατζηδάκη, η Παυλίνα Παμπούδη, ο Μιχαήλ Μήτρας και ο Ανδρέας Παγουλάτος που ανήκουν στην ίδια ομάδα, γιατί δεν μου αρέσει ο όρος γενιά. Θα προσθέσω και την Κατερίνα Γώγου, που ήταν λίγο beat. Στο περιοδικό δημοσιεύουμε και συγγραφείς που είναι ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία, όπως η Μαρία Ευσταθιάδη που γράφει σ' ένα πειραματικό στυλ.- Με τον Σεφέρη είχατε στενή σχέση, έτσι δεν είναι;
- Πολύ, ναι. Ημουν και ο πρώτος μεταφραστής του. Και η τότε επιτυχία του ήταν έκπληξη για τους Αγγλους. Δεν ξέρανε ότι είχαμε ποίηση. Νόμιζαν ότι είμαστε ψαράδες, βοσκοί και χαρτοκλέφτες. Μέχρι που εμφανίζεται ένας ποιητής αντάξιος του Ελιοτ και ο Ελιοτ τον επαινεί με πολλή φινέτσα. Ο Σεφέρης κέρδισε τους κριτικούς, κέρδισε το Νομπέλ και μετά χάθηκε, γιατί οι ξένες λογοτεχνίες είναι αδίστακτες. Θέλουν διαρκώς κάτι νέο. Το ίδιο συνέβη και με τον Ελύτη. Αν δεν αποκτήσει κάποιος τη φήμη του Κάφκα ή του Καβάφη, θα μείνει ένα θολό πρόσωπο, μισοβυθισμένο στην ιδιαιτερότητα της μικρής περιφερειακής λογοτεχνίας. Οι μικρές λογοτεχνίες εξαρτώνται από τους μεταφραστές. Οι μεταφραστές και οι νεοελληνιστές έχουν τις δικές τους αντιλήψεις για την ελληνική λογοτεχνία και οι περισσότερες είναι ξώφαλτσες. Γράφουν ιστορίες της λογοτεχνίας και δεν ξέρουν τη λογοτεχνία.- Εχετε κάποιον στο μυαλό σας;
- Εχω δυο τρεις, όχι μόνον έναν.- Θα τους κατονομάζατε;
- Βέβαια. Π.χ. ο Ρόντρικ Μπήτον, ο οποίος έχει ακολουθήσει το παράδειγμα του Μάριο Βίττι και πιο πριν του Δημαρά, που μπορεί να έκανε σπουδαία δουλειά με τον Διαφωτισμό, αλλά την ελληνική λογοτεχνία δεν την ήξερε. Αν μιλούσε για έναν Παλαμά ή για έναν Καβάφη, τα έκανε θάλασσα.- Θα τις λέγατε ιστορίες της λογοτεχνίας mainstream;
- Χειρότερες από mainstream, γιατί γίνονται ένας ψευδοκανόνας πολύ επιφανειακός. Αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να κάνουν μια μίζα σ' έναν συγγραφέα.- Εχετε μετανιώσει για κάποια από τα έργα σας ή θεωρείτε ότι το καθένα έχει τη δική του θέση στην πορεία αυτή;
- Τα πρώτα μου έργα δεν με αντιπροσωπεύουν τόσο αλλά δεν τα αποκηρύσσω, το θεωρώ άσχημο αυτό. Ο,τι έκανα ως νέος τα έκανα ως άλλος άνθρωπος. Δεν είμαι ό,τι ήμουνα στη δεκαετία του '40. Τα έργα μου καθρεφτίζουν τις ελλείψεις μου και ανήκουν σε άλλη φάση. Δεν τα θεωρώ ξένα, παιδιά μου είναι και δεν τα πετάω στο δρόμο. Ας αποφασίσουν αυτοί που θα διαβάσουν ολοκληρωμένο το έργο μου.- Σας λείπει κάτι σήμερα από την πνευματική Αθήνα;
- Δεν έχω συνομιλητές με τους οποίους να μπορώ να συζητήσω και να μοιραζόμαστε το ίδιο background. Αυτό με λυπεί. Και όταν συναντάω κάποιον, συνήθως ξένο, που μπορώ να μοιραστώ μαζί του περισσότερα, αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση. Αυτό σημαίνει ότι έχω κάποια μοναξιά, ακόμα και ανάμεσα στους συνεργάτες μου. Από την άλλη πλευρά όμως στην Αθήνα υπάρχει κάτι που δεν το βρίσκεις έξω εύκολα: μια θέρμη, μια φιλία, αλλά και μίσος.Δύο συναντήσεις
- Απ' όλες αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες που γνωρίσατε στη ζωή σας, ποιες θεωρείτε πιο σημαντικές- Φυσικά ο Αντρέ Μπρετόν ήταν πολύ ισχυρή προσωπικότητα αλλά επικίνδυνη, γιατί μπορούσε να γίνει αρνητικός, να σε εκμηδενίσει, να σε ακυρώσει. Ηταν επικίνδυνη η φιλία μαζί του και πρέπει να πω ότι ένα διάστημα ήμασταν φίλοι. Αλλά ανακάλυψα ότι πολύ συχνά ήταν άδικος και επηρεαζόταν από τις αυλές που είχε γύρω του. Ο Ελιοτ είχε κάτι ανάλογο, αλλά ήταν εκδότης συγχρόνως. Ηταν πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία, καταδεκτικός και με πολύ χιούμορ. Με γνώρισε όταν ήμουν 23 ετών και του παρουσίασα τη μετάφραση ενός άγνωστου ποιητή, του Σεφέρη. Με αντιμετώπιζε σαν έναν άνθρωπο που έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με 'κείνον.
Μου είπαν «όχι»- Γράφετε κάτι που δεν το έχετε ολοκληρώσει;
- Ναι υπάρχει ένα έργο, εκτός από κάποιες ποιητικές συλλογές που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Εχω κάνει μια ανάγνωση του Ομήρου σε σχέση με το αλφάβητο, δηλαδή έχω γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «Θεματική ακροφωνία» που αφορά τη σύνδεση των γραμμάτων του αλφαβήτου που βρίσκονται στην αρχή κάθε ραψωδίας με τις λέξεις ή τις έννοιες που κυριαρχούν στη ραψωδία. Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, έχει απορριφθεί από 5 - 6 εκδότες, χωρίς καν να το δουν. Οι μόνοι που ενδιαφέρθηκαν είναι στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Hμερομηνία : 17-01-10 Copyright: http://www.kathimerini.gr| Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών | ||||||
| Βαλαωρίτης Νάνος | ||||||
  | ||||||
| ||||||
Βιογραφικό Σημείωμα ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ (1921) | ||||||
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
| ||||||
Εργογραφία
| ||||||
Αγαπητοί φίλοι,
Όπως σας είχαμε ενημερώσει από καιρό, ο ΟΣΔΕΛ παρακολουθούσε το torrent site gamato.info όπου κατά παράβαση του νόμου περί πνευματικής ιδιοκτησίας υπήρχαν αναρτημένα χιλιάδες μουσικά και οπτικοακουστικά έργα αλλά και βιβλία. Χθες το Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος σημείωσε μια μεγάλη επιτυχία σχηματίζοντας δικογραφία για έντεκα άτομα εκ των οποίων συνελήφθησαν οι έξι σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Πέλλα). Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ήταν το δημοφιλέστερο ελληνικό site παράνομης διακίνησης προστατευμένου περιεχομένου, είχε 850.000 μέλη και δεχόταν καθημερινά 16.000.000 επισκέψεις . Κατασχέθηκαν 27 σκληροί δίσκοι και 604 οπτικοί ψηφιακοί δίσκοι.
Ο ΟΣΔΕΛ σε συνεργασία με άλλους ελληνικούς Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης συνεχίζει να παρακολουθεί στενά την υπόθεση, η Διοίκηση και οι Νομικοί Σύμβουλοι προετοιμάζουν όλες τις δυνατές νομικές ενέργειες, μεγάλο μέρος των οποίων θα εξαρτηθεί από το «άνοιγμα των δίσκων και το υλικό που θα βρεθεί εκεί. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μεγάλη επιτυχία και το πρώτο δυνατό χτύπημα στον ελληνικό χώρο κατά της πειρατείας σε ψηφιακό περιβάλλον.
Θα σας ενημερώνουμε για κάθε σοβαρή εξέλιξη της υπόθεσης αυτής.
Με φιλικούς χαιρετισμούς,Αρης Πετρόπουλος
Γενικός Διευθυντής
Δερβενίων 6, 106 80, Αθήνα
Τηλ.: 210 36 26 056
Φαξ: 210 36 44 977
| Το ΕΚΕΒΙ παρουσιάζοντας το Αρχείο των Λογοτεχνικών Βραβείων επιχειρεί να δώσει στους μελετητές, τους λογοτέχνες, τους εκδότες, τους δημοσιογράφους, σε όποιον τα αναζητήσει, το πανόραμα των λογοτεχνικών επιλογών και βραβεύσεων της μεταπολεμικής Ελλάδας. Το Αρχείο Λογοτεχνικών Βραβείων είναι μία πρώτη καταγραφή, αφού θα εμπλουτίζεται και θα ανανεώνεται κάθε χρόνο, με τα καινούργια βραβεία του κάθε φορέα, με βραβεία και άλλων φορέων ή των νέων φορέων που θα εμφανιστούν. Σ' αυτή την πρώτη φάση είναι μια σύντομη περιδιάβαση σε βιβλία και συγγραφείς που αγαπήσαμε, σε βιβλία και συγγραφείς που μας μεγάλωσαν, ακόμα και σ' εκείνα που ποτέ δεν γνωρίσαμε, ακόμα και σ' εκείνα που αγνοούμε. Ήταν όλα και όλοι μέρος της ιστορίας του βιβλίου και της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Αναλυτική λίστα βραβείων (με αλφαβητική σειρά): | |||
 | Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών | ||
| Βραβεία της Ακαδημίας Αθηνών-Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη | ||
| Βραβείο Αναγνωστών (ΕΚΕΒΙ/ΕΡΤ) | ||
| Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου (1993-1998) | ||
| Βραβεία της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς | ||
| Βραβεία του περιοδικού (δε)κατα | ||
| Βραβεία περιοδικού Διαβάζω | ||
| Βραβεία της Ομάδας των Δώδεκα (1951-1966) | ||
| Ελληνογερμανικό Βραβείο Μετάφρασης (ΕΚΕΒΙ/Ινστιτούτο Γκαίτε) | ||
| Από το 2006 συνεχίζεται από το ΕΚΕΜΕΛ (βλ. 7) | |||
| Βραβεία μετάφρασης ΕΚΕΜΕΛ | ||
| Κρατικά βραβεία | ||
| Βραβεία του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου | ||
| Βραβείο Φρειδερίκου Μάθιους (1992-2001) | ||
| Βραβεία του περιοδικού "να ένα μήλο" | ||
| Βραβείο Μαρίας Περ. Ράλλη (1977-2001) | ||
| Βραβείο Παναγιώτη Φωτέα | ||
|
 |
| Κουμούτση Πέρσα | |||||
| |||||
