Μην περιμένεις να χιονίσει για να δεις μιαν άσπρη μέρα!

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Άστο, άτιτλο!...

Ξαναπήγα να πάρω το λινγκ απ' την Ελένη και βρέθηκα να διαβάζω παρακάτω. Πολύ φυσιολογικό, εφόσον η Ελένη πάντα λογοτεχνικά με "ξεμυαλίζει"!
Ε, όταν είδα πως έπεσα πάνω σε κάποιες συμπτώσεις και θέματα...
Άστο!
Ανήκει στην κατηγορία στίγμα στιγμών Σαββάτου και της άγραφης ζωής μου!
Όταν δω αυτή την ανάρτηση, ξέρω εγώ τι θα θυμηθώ!
Ελένη μου, πολύ μεταφυσική έπεσε! Τι θα γίνει με κάποιες συμπτώσεις των θεμάτων σου;
Έλεος! Όλη μέρα για "κλέφτη" μίλαγα και ξεμπέρδευα κουβάρια! Ακόμα ξετυλίγω!

“Τίποτα δεν ήταν εντάξει. Το ήξερα. Κι όχι μόνο αυτός ο τελευταίος χρόνος. Τα πράγματα είχαν σαπίσει εδώ και καιρό. Το ήξερα από την αρχή κι έδινα παρατάσεις στον εαυτό μου”.
Ένας ξένος διάλογος και εκείνη που, τελικά, είναι οι άλλοι:
“ΡΑΜΟΝ: Θα μας πεις επιτέλους γιατί έγινες κλέφτης;
ΕΝΤΙ: Γιατί αυτή η επιθυμία; Γιατί η ζωή πίσω από το παραβάν; Μήπως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να απολαύσει και πρέπει να ζω μέσα από τις επιθυμίες των άλλων κλέβοντάς τους; Κάθε ερώτηση οδηγεί σε μια άλλη, και η άλλη σε άλλη, σ' έναν κυκεώνα ερωτηματικών...”
Διότι και η δική της ζωή, μια ζωή, πίσω από το παραβάν, σαν τον Έντι:
“ΕΝΤΙ: Δεν καταλαβαίνεις, το παραβάν είχε συμβολική σημασία. Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είχα περάσει όλη τη ζωή μου πίσω από ένα παραβάν. Κρυφοκοιτάζοντας τι κάνουν οι άλλοι, καραδοκώντας την κατάλληλη ευκαιρία. Γιατί έγινα κλέφτης; ρώτησα τον εαυτό μου. Γιατί; Γιατί; Θυμήθηκα την εποχή που ήμουν παπαδάκι, την πρώτη φορά που έκλεψα το παγκάρι. Οι γλυκές ψαλμωδίες στο βάθος. Αυτή η έξαψη, η συγκίνηση. Και θα σας πω και κάτι άλλο, οι πρώτες κλοπές, οι πρώτες απόπειρες να σουφρώσω κάτι, ψιλοπράγματα δηλαδή, συμπίπτουν στην περίπτωσή μου με τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Πώς το εξηγείτε αυτό; Γιατί πρέπει να υπάρχει κάποια εξήγηση...”

1 σχόλιο:

το κορίτσι από το Βόλο... είπε...

Η μέρα μου όμως αφορούσε αλλιώτικες κλοπές και όχι αυτές τις "καλές" που γράφει η Ελένη!