ΚΥΚΛΑΜΙΝΟ ΒΟΥΝΟΥ 2010

Νίκος Ντακάκης - Η αδελφότητα των στεναγμών

2011-02-19T21:45:00.001+02:00

Νίκος Ντακάκης

Η αδελφότητα των στεναγμών

Α. Α. ΛΙΒΑΝΗ

Κούνησε αυτός καταφατικά το κεφάλι του. Του χάιδεψε τα μαλλιά κι έφυγε. Στο διάλειμμα, ο Κώστας έπιασε τον Άγγελο από το χέρι και βγήκαν έξω. «Έχεις μαμά;» τον ρώτησε.

«Έχω».

«Και αδέλφια;»

«Έχω».

«Πολλά; Πόσα;»

Ο Άγγελος έλεγε ονόματα κι έκλεινε ένα ένα τα δαχτυλάκια του. Σταμάτησε στο επτά. «Εσύ;» τον ρώτησε.

«Εγώ δεν έχω αδέλφια, ούτε μαμά. Πέθανε τότε που γεννήθηκα εγώ».

Αυτός ήταν ο καημός του Κώστα του Αλεξίου από τότε που θυμόταν τον κόσμο.

Τα χνάρια σας, στα χνάρια!

2010-09-15T01:24:00.003+03:00

Παιδιά, τα σχόλια σας πάνε στα ΧΝΑΡΙΑ!

«ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΤΟΥΝ, ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΕΝΟΥΝ» - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

2010-09-14T16:39:00.000+03:00

“VERBA VOLANT, SCRIPTA MANENT”

«ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΤΟΥΝ, ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΕΝΟΥΝ»

"Γράφεις. Τι γράφεις;" με ρώτησε πριν είκοσι χρόνια ο άντρας μου, όταν είδε να κρύβω ένα τετράδιο.

«Τίποτα», είπα την πρώτη φορά και το έκρυψα ένοχα κι αλλάζοντας κουβέντα.

Τις επόμενες φορές ήμουνα πιο προσεκτική. Πρόσεχα να μη με πιάσει κανένας να γράφω. Αυτό ήταν το μεγάλο μου μυστικό. Ένιωθα πως έτσι προστάτευα την ψυχή μου, γιατί καταλάβαινα πως εκείνη έγραφε και πως ήταν πολύ ευαίσθητη για να βρεθεί σε κοινή θέα.

Εγώ ήμουνα η δυνατή. Για τους άλλους. Δεν ήθελα να δουν την αλήθεια μου. Φοβόμουνα μην αλλάξει η γνώμη τους για μένα. Ντρεπόμουνα. Ίσως αν έβλεπαν την «Αχίλλειο πτέρνα μου», να μη μ’ αγαπούσαν πια…

Έτσι σκεφτόμουνα τότε. Κι όλο έγραφα. Κι όλο έκρυβα. Ώσπου μια μέρα τα τετράδια έγιναν πολλά, οι ώρες της γραφής ακόμα περισσότερες και το μυστικό μου το έμαθαν όλοι.

«Γράφεις! Τι γράφεις; Πόσα γράφεις; Ποιος θα τα διαβάσει; »

«Δε γράφω για να τα διαβάσουν. Γράφω από δική μου ανάγκη», απαντούσα.

Τότε κατάλαβα πως δεν μ’ ένοιαζε πια η γνώμη των άλλων, είτε με διάβαζαν, είτε όχι. Όσοι μ’ αγαπούσαν πραγματικά, και με διάβαζαν, απλά θ’ αγαπούσαν και την ψυχή μου.

Πέρασαν χρόνια από τότε. Τώρα γράφω φανερά, όταν προλαβαίνω, μα πάλι, τα φρέσκα… τα κρύβω. Μέχρι να μεστώσουν… Να ξεπεραστούν λίγο, να μην πονάνε, να μην θίξουν, να μην πληγώσουν.

Σήμερα, ενώ έκανα καθαριότητα στα χνάρια, άκουσα μέσα μου μια σκληρή φωνή να με ρωτάει: «Κατερίνα, πότε θα γράψεις; Πνίγεσαι!»

Αυτό ήταν. Τότε άρχισαν διάφορες φωνές να τιμωρούν τ’ αυτιά μου:

«Δε γράφεις πια. Γιατί δεν γράφεις; Κι αν γράψεις, τι θα γράψεις; Και γιατί να γράψεις; Και τόσα χρόνια που έγραφες, τι έγινε; Και γιατί και τώρα θέλεις να γράψεις; Κι αν γράψεις τι έγινε; Κι αν δεν γράψεις πάλι, τι έγινε; Τόσοι γράφουν! Όλοι γράφουν! Τι γράφουν; Πού γράφουν; Γιατί αυτοί γράφουν;»

Κάποια στιγμή νόμιζα πως το κεφάλι μου θα σπάσει. Ζαλίστηκα. Κάθισα σε μια καρέκλα και κοίταξα αν υπήρχε κοντά μου μολύβι και χαρτί.

Δεν υπήρχε. Ούτε και είχα δύναμη να τα ψάξω. Κάποτε τα έψαχνα. Τώρα, δεν είχε νόημα. Δεν προλάβαινα. Σε λίγο έπρεπε να φύγω για το σπίτι. Κι εκεί πάλι, δουλειές με περίμεναν.

Τι κι αν το σπίτι ήταν γεμάτο άδεια τετράδια και μολύβια; Οι φωνές είχαν κρυφτεί ή καλύτερα είχαν πετάξει, σαν τα πουλιά, σαν τα λόγια που δεν γράφτηκαν στην ώρα τους.

Μόνο μια δυνατή φωνή παρέμεινε στ’ αυτιά μου κι επέμενε:

«Ρε Κατερίνα, αφού ζεις μια δύσκολη εποχή και δεν προλαβαίνεις να γράψεις, ρώτα τουλάχιστον τους άλλους. Να δεις. Να μάθεις. Είναι πολλοί αυτοί που γράφουν; Κι αν γράφουν, τι γράφουν; Πεζό ή ποίηση; Και πότε γράφουν; Νύχτα, μέρα, στη δουλειά, στο δρόμο; Πού γράφουν; Στο χαρτί, στον υπολογιστή, στο ίντερνετ, στο σώμα τους; Πότε γράφουν; Όταν είναι χαρούμενοι; Όταν είναι λυπημένοι; Όταν δεν έχουν τι να κάνουν; Και τι γράφουν τέλος πάντων; Εκθέσεις ιδεών, φαντασία, τα προβλήματά τους; Πώς νιώθουν όταν γράφουν; Πώς νιώθουν αφού γράψουν; Τι χάνουν; Τι κερδίζουν; Γιατί γράφουν, τέλος πάντων; Κι όταν πάλι δεν γράφουν, πώς υπάρχουν; Πώς ανασαίνουν;»

Κάπου εκεί ξυπνήσανε και άλλες φωνές:

Δεύτερη φωνή: Άσε. Αυτό θα τους το πεις εσύ, αν εκείνοι δεν το έχουν νιώσει.

Τρίτη φωνή: Σημείο και ώρα συνάντησης έδωσες για να σου λύσουν τις απορίες;

Πρώτη φωνή: Στο στέκι μου, εκεί που είναι η δουλειά μου. Εκεί που προσπαθώ να κάνω και το κέφι μου συνάμα.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Παραδοσιακό Καφενείο «Τα χνάρια», Κουταρέλια 14Δ, Βόλος.

Τετάρτη 22 Σεπτέμβρη 2010 και ώρα 6:30 μμ.

Όλοι οι γράφοντες έχουν τον λόγο. Άσημοι και διάσημοι.

Τηλέφωνο για προγραμματισμό συμμετοχής 24210-32602 (ώρες καταστημάτων)

Κατερίνα Σταματίου-Δεσπότη, Παπαθεοδώρου

Χτύπησε το κουδούνι;

2010-09-11T15:11:00.006+03:00

Σχόλιο:

Ο/Η Διονύσης Μάνεσης άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Ευχές απ' τον Στράτο!":

Εεεεεεεεεε! 2 μήνες έλειψα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για τέτοιoυ είδους ευχές!!!

Να τα διπλασιάσεις, λοιπόν, Κατερίνα μας, και να είσαι πάντα δυνατή, μια και έχεις το μαγικό ραβδάκι που δυναμώνει κι εμάς.

Πολλά φιλιά. ( Σιγά σιγά ξαναπιάνουμε τα σχολικά μας μπλογκ, οπότε στις ίδιες γειτονιές θα γυρνάμε και θα τα λέμε...)

Απάντηση:

Διονύση μου, το λες κιόλας! Δυο μήνες! Τόσο λίγο!

Να είσαι καλά, φίλε μου, κι εσύ και η οικογένειά σου! Κι όλο σου το Σχολείο! Τα μαγικά ραβδάκια τα κρατάτε εσείς οι δάσκαλοι, Διονύση μου, και το ξέρετε!
Καλή αρχή, λοιπόν στο Νέο Σχολικό Έτος, Καλή Αρχή και Συνέχεια στα Σχολικά σας μπλογκ που χωράνε όλον τον κόσμο!
Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές!
Ξέρεις πόσο χάρηκα που σε ξαναβρήκα! Μόνο που απ' αυτό το μπλογκ έχασα τα κλειδιά και το κινώ έτσι!
Λεπτομέρειες! Εμείς θα τα λέμε, όπως κάθε χρόνο!

Σχόλιο:
Ο/Η Διονύσης Μάνεσης άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Χτύπησε το κουδούνι;":

Έχασες τα κλειδιά;! Πάντα πρωτότυπη!!!
Γι' αυτό σου λέω, η επινοητικότητά σου στηρίζει και τον ταλαιπωρότερο!!
Πολλά φιλιά.
[Μη με κάνεις...ανάρτηση, ε;!] :-)

Απάντηση:
Πώς να μη σε κάνω ανάρτηση; Πες μου, δάσκαλε! Δεν είναι πρωτοτυπία! Έχασα το δικαίωμα του διαχειριστή από μια βιαστική κίνηση!Συντάκτης από δω, συντάκτης από κει (για να μπορώ να μπαίνω εύκολα, χωρίς ν' αλλάζω κωδικούς, γιατί κάθε ομάδα μπλογκ απαιτεί άλλο) έμεινα συντάκτης! Πάει το δαχειριστής! Ευτυχώς που είχα δηλώσει να έρχονται στο γιαχού τα μηνύματα, αλλιώς δεν θα έβλεπα τίποτα, κι εσύ θα περίμενες ακόμα απάντηση!
Γι' αυτό σου λέω: Άσε την ανηφόρα! Πολύ με παίδεψε!
Έλα στα χνάρια, να χαρείς!
Εγώ πάντως, εκεί θα χτυπήσω κουδούνι αύριο κι αν δεν έρθει ο δάσκαλος, τότε, τι κάνουμε;
Καλή Αρχή, Διονύση στη Νέα Σχολική Χρονιά!
Σταθερή εκτίμηση και φιλία και φιλιά!

Ευχές απ' τον Στράτο!

2010-08-25T22:41:00.003+03:00

Σχόλιο:

Ο/Η Στρ. Δουκ. άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Πενήντα χνάρια... δρόμος":

Χρόνια Πολλά, από καρδιάς, Κατερινάκι!

Να 'σαι πάντα καλά!!!

Απάντηση:

Ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς, Στράτο μου! Να είσαι καλά και ότι επιθυμείς! Σου απάντησα και στο σχόλιο του άλλου μπλογκ. Δεν το πιστεύω ότι απ' αυτό το μπλογκ κλειδώθηκα απ' έξω! Ελπίζω αργότερα να μπορέσω να το λύσω αυτό το πρόβλημα, αν και έχω τόσα άλλα μπλογκ. Φιλιά πολλά, ξανά!

Υγ. Τώρα που ήρθα να πάρω το λινκ σου, είδα πως ακόμα έχεις κλειστά! Γιατί; Άντε, πιάνει φθινόπωρο! Άνοιξε!

Ευχές απ' την γλαρένια μου!

2010-08-25T22:24:00.002+03:00

Σχόλιο:

Ο/Η ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Πενήντα χνάρια... δρόμος":

΄Ασε την τaυτότητα να γράφει και να γράφει... και να γράφει...

Να χαίρεσαι την κάθε στιγμή, δημιουργική, δραστήρια και υγιής!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

Φιλί και Γλαρένιες (δικό σου και δεν ξεχνώ...) αγκαλιές

Απάντηση:

Γλαρένια μου, γλυκιά, Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ!
Κι εσύ ότι επιθυμείς! Τα καλύτερα, σου εύχομαι!
Ούτε εγώ σε ξεχνώ, κορίτσι μου! Είσαι στους φίλους καρδιάς και σε κουβαλάω πάντα μαζί μου!
Φιλιά κι αγκαλιές και από μένα!

Υγ. Αναγκάστηκα να σου απαντήσω με ποστ, γιατί αυτό το μπλογκ το έχω μπλοκάρει κατά λάθος και δεν με βάζει με κανένα κωδικό. Δεν έχω χρόνο για να τα ψάξω όλα ένα ένα, για να δω που "βόσκει", αν δεν έχω καταργηθεί κατά λάθος από διαχειρίστρια. Ωστόσο, ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να το παρακολουθώ! Φιλάκια, κορίτσι μου!

Πενήντα χνάρια... δρόμος

2010-08-25T02:42:00.002+03:00

Πού να ξέρω; Πού να θυμάμαι; Τι να πω;
Κάποιος γιορτάζει, μα το βρήκα, είμαι εγώ!

(Η ταυτότητα λέει...)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

2010-07-04T02:15:00.002+03:00

Και μια και βρήκα "ανοιχτά" εδώ, να ευχηθώ μέσω της "ανηφόρας μου..." (η οποία συνεχίζεται...) στους εδώ φίλους,

"ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!" και πεδιάδες...
και ΗΡΕΜΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ, φυσικά!

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρας Φον Καντ

2010-06-27T00:57:00.002+03:00

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ

Περισσότερα, εδώ στα χνάρια:

Αναρτήθηκε από Κατερίνα Δε.Στα.Πα; στις 12:43 π.μ.

Ιστιοφόρα

2010-05-17T01:53:00.001+03:00

Regatta και ιστιοφόρα, εκεί

Τα ιστοφόρα μου...

2010-05-12T02:04:00.003+03:00

Τα ιστιοφόρα στον Βόλο!

Regatta

Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως...

2010-05-02T06:15:00.004+03:00

(Για όσους δεν κατάλαβαν, εδρεύω στα χνάρια)

Γιώργη Παυλόπουλου, Τα αντικλείδια

1 Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

2 Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

3 τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί

4 κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

5 και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

6 Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς

7 δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.

8 Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

9 και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

10 γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

11 Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.

12 Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ

13 για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

14 Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν

15 από τότε που υπάρχει ο κόσμος

16 είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

17 για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

18 Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

ΘΕΜΑΤΑ
1. Το ποίημα βασίζεται στην τεχνική της αντίθεσης. Εντοπίστε και αναφέρετε τρία σημεία του ποιήματος όπου παρατηρείται αυτό. ( Μον. 15)
2. Ποια γνωρίσματα της γραφής του Γιώργη Παυλόπουλου προκύπτουν από το συγκεκριμένο ποίημα; Αναφέρετε τέσσερα παραθέτοντας δύο παραδείγματα για το καθένα. ( Μον.20)
3. Σχολιάστε το σχήμα του κύκλου με το οποίο ανοίγει και κλείνει το ποίημα. ( Μον. 20)
4. " Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.": Σχολιάστε το περιεχόμενο των στίχων εστιάζοντας την ανάλυσή σας στον τρόπο με τον οποίο ο ποιητής φαίνεται να αντιλαμβάνεται τα ποιήματα και την Ποίηση. ( 140 - 160 λέξεις) ( Μον. 25)
5. Α. Δικταίος: Η Ποίηση
……………………………………
Μα εσύ, Ποίηση,
που δε μπορείς να κλειστείς μέσα σε σχήματα,
μα εσύ, Ποίηση,
που δε μπορούμε να σ’ αγγίξουμε με το λόγο,
εσύ,
το στερνό ίχνος της παρουσίας του Θεού ανάμεσά μας,
σώσε την τελευταία ώρα τούτη του ανθρώπου,
την πιο στυγνή και την πιο απεγνωσμένη,
που ο Θάνατος,
που η Μοναξιά,
που η Σιωπή,
τον καρτερούν σε μια στιγμή μελλούμενη.
(απόσπασμα)

Πώς συνδέονται οι παραπάνω στίχοι με τα Αντικλείδια του Παυλόπουλου; ( Μον. 20)

Αντί άλλου αποχαιρετισμού,

ένα μικρό απόσπασμα από άτιτλο ποίημα

της Κικής Δημουλά, της συλλογής

"Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως":

Δυσπνέεις. Κατανοητό.

Πνιγηρή τοῦ καθενός μας ἡ δύση.

Κάνε ὅμως κάτι, σκαρφάλωσε

ἤ

χτύπα συνθηματικά τόν τοῖχο

τοῦ διπλανοῦ τρόμου

ἤ

ἔστω θυμήσου λίγο παράθυρο

ἄσε κουφωτό ἕνα λάθος

νά μπαίνει ἐλάχιστος ἄνθρωπος

ἴσα νά φέγγει νά διακρίνεις

νά μή χτυπᾶς ἐπάνω στίς κόγχες

τῆς ἐπίγνωσης.

παραπλεύρως...

Πολύ εύκολο, Στράτο μου!

2010-05-02T06:09:00.003+03:00

Αρκεί να υπάρχει ελεύθερος χρόνος, χαρτί και μολύβι. Μετά η ψυχή... γράφει μόνη της!

Εύκολο θαρρείς είναι;

Πόσο δύσκολο είναι για μένα να

«φλερτάρω» με την έμπνευση,

όταν για μερικούς είναι ταλέντο.

Πόσες φορές δεν ψάχνω για σημειώσεις

κι όλο τα προσωπικά χαρτογραφημένα σημάδια μου

βρίσκω

από στιγμές ιδιαίτερες

... απ’ αυτά που συνηθίζω να τα λέω:

«τα κομμάτια μου»…

Είναι οι προσωπικές μου αναζητήσεις...

Τα γραφτά μου ξεχειλίζουν από εμένα...

Θα μπορούσαν να θεωρηθούν εξομολογητικά,

(και είναι...)

καθώς στόχος τους δεν είναι να αποδώσουν...

αλλά να αποκαλύψουν το «μέσα» μου.

Όπως το αισθάνομαι...

Αν κάτι ζηλεύω απ’ τους γραφιάδες είναι αυτό,

το έναυσμα, η αφορμή η σύλληψη μιας ιδέας

που θα μαστορέψουν στη συνέχεια και…

θα φτιάξουν το γραφτό του.

Εύκολο θαρρείς είναι;

Αφιερωμένο εξαιρετικά!

Μηθυμναίος

* Η φωτογραφία είναι της Maria Llorens

Έμμετρο

2010-05-02T06:06:00.001+03:00

Μηχανισμός στήριξης

Στην Ένωση μάς έβαλαν με το ευρώ στην ούγια

μα οι συζευτάδες είχανε χιλιώ διαόλω χούγια.

Και μιας και καταντήσαμε το κράτος μας για γέλια

στα σοβαρά μάς έχωσαν το … ΔΝΤ στα σκέλια.

Ασχέτως που μηχανισμό τον λεν, ετσά για γούρι,

δεν παύει να ’ναι ολόδροσο και τροφαντό αγγούρι.

Που οι έχοντες με χάχανα θα το υποδεχτούνε

κόντρα στους δύστυχους γραικούς που σκούζουν και πονούνε.

Λυγίζουνε, ζεβλώνουνε, όχι από χαραχτήρα,

αλλά από την πίεση που νιώθουν στον σφιχτήρα.

Μέχρι την ώρα που ο λαός θα ’ρθει να σασαντίσει

και με τη φορτωτήρα του παΐδια θα λιανίσει.

Όλων εκείνων που ’φταιξαν για τούτονα το χάλι

καθηγητάδων και τρανών πρωθυπουργών που πάλι

τα ίδια αναμασήματα ξερνούν στον πάσα ένα

και λησμονούνε, δυστυχώς, και κλέφτες και κλεμμένα.

Άδεια ταμεία, έλλειμμα και χρέη Δημοσίου

τ’ Αλογοσκούφη λογική και Παπαθανασίου.

Και του καταλληλότερου Καραμανλή βεβαίως,

τ’ ανθρώπου π’ αποδείχτηκε περίτρανα μοιραίος.

αναρτήθηκε από Νίκος Ντακάκης

ΑΝ

2010-05-02T06:02:00.000+03:00

ΑΝ

Αν η Στιγμή ορίζεται-

Υφίσταται στ’ αλήθεια

Ο δρεπανηφόρος.

Όμως αυτό δεν έχει σχέση με την κατάργηση

Με το Μηδέν-την Απουσία στο παγωμένο διηνεκές.

Εμείς

Οφείλουμε να πιστέψουμε στα μουσικά όρια

Γιάννης Τσίγκρας

Αναμετάδοση

2010-05-02T05:56:00.001+03:00

Γράμμα στον Ομπάμα!

Του Κώστα Γκαλιμάνη, Γερμανία

Mr. President,

έγινες πρόεδρος των ΗΠΑ και δάκρυσα από χαρά και συγκίνηση,

έλαβες το ,,Νόμπελ Ειρήνης,, και σαν μικρό παιδί, αναπήδηξα από χαρά,

διότι οι προκάτοχοί σου

αντί να προωθήσουν την ειρήνη και να επιβάλλουν το Δίκαιο σ,αυτόν τον πλανήτη,

έκαναν συνεχώς κι,ανελλιπώς το αντίθετον:

για την υλοποίηση των επεκτατικών τους σχεδίων και οικονομικών τους συμφερόντων

>> προκαλούσαν τους λαούς της Γης,

>> δημιουργούσαν εστίες διαμάχης μεταξύ των λαών της Γης,

>> δημιουργούσαν και διόγκωναν, με τον πιό άδικο τρόπο, πληγές και εστίες πίεσης

στούς λαούς της Γης – όπως και στον ελληνικό λαό: αναγνωρίζοντας το συνονθύλευμα

αυτό των Σλάβων της Νότιας Σερβίας, της ΒΑΡΔΑΡΙΑΣ, ως Δημοκρατία της Μακεδονίας...!

Δυστυχώς, κύριε Πρόεδρε, η βάρβαρη αυτή αδικία εις βάρος του ελληνικού λαού

συνεχίζεται αδιαλείπτως και απ,τους ...δικούς σου ανθρώπους – βλέπε Stephanie

Rowlands, σύζυγο του Ryan Rowlands, public affairs officer at the U.S. Embassy in Skopje!

Βλέπε το ανθελληνικό λιβελλογράφημα που συνέταξε αυτό το ασυναίσθητο ,,θυλικό,,

στο ,,SΤΑΤΕ,, magazine, απρίλιος 2010, σελίδα 20 - κάνε κλίκ στον ακόλουθο σύνδεσμο,

για να γελάσουν και οι ...κατσίκες του Ιrak, διότι άνθρωποι δεν υπάρχουν πλέον εκεί, τους

εξόντωσε ήδη, χωρίς καμιά αιτία, ο προκάτοχός σου!

http://www.state.gov/documents/organization/138927.pdf

Κύριε Πρόεδρε,

παραλάβατε το ,,Νόμπελ Ειρήνης,, για να προωθήσετε την ειρήνη κι,όχι να σπέρνετε και να

αναμοχλεύετε την έχθρα και το μίσος μεταξύ των λαών της Γης...!

Κύριε Πρόεδρε,

το όνομα αυτού του ...κ ρ α τ ι δ ί ο υ ήταν έως το 1944 ,,VARDARSKA,, - βλέπε το ίδιο τους

το γραμματόσημο πάνω στο οποίο, αυτοί οι ίδιοι ονομάζουν την πατρίδα τους ,,VARDARSKA,,!

Κύριε Πρόεδρε,

δεν υπάρχει καμιά άλλη ,,Μακεδονία,, στον πλανήτη Γη, εκτός από την βορειότερη επαρχία

της Ελλάδας: την ελληνική επαρχία ,,Μακεδονία,, – εδώ και 3.000 χρόνια...!

Αυτό σας το πιστοποίησαν πρότεινος, με επίσημη επιστολή τους 350 επιφανείς επιστήμονες,

ιστορικοί και αρχαιολόγοι απ,όλον τον κόσμο –

αν και εσείς ο ίδος γνωρίζετε πάρα πολύ καλά την ιστορική αυτή αλήθεια...!

Mr. President,

έγινες πρόεδρος των ΗΠΑ και δάκρυσα από χαρά και συγκίνηση!

Έλαβες το ,,Νόμπελ Ειρήνης,, και σαν μικρό παιδί, αναπήδηξα από χαρά!

Προώθησε λοιπόν στον πλανήτη μας,

την αγάπη και την ειρήνη κι όχι το μίσος και την διχόνοια...!

Με ελπίδα κι απέραντη εκτίμηση

KostasGalimanis@yahoo.de

Νενικήκαμεν;

2010-05-02T05:52:00.001+03:00

Γ Ι Α Σ Ε Ν Α !

(If you ever need me, call me!)

Από την συλλογή που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, με τίτλο:

"ΓΡΑΜΜΕΝΑ Μ' ΑΙΜΑ"

(Μόνο που το εξώφυλλο θα είναι διαφορετικό)

Καλό μήνα, λοιπόν, Φίλες και Φίλοι μου

ΓΙΑ ΣΕΝΑ

(στον Δημήτρη μου)

Η ψυχή μου, αθώρητη, φτερουγίζει.

Η καρδιά μου,

ιχνογραφεί τα σημάδια στο μοιρασμένο πρόσωπό μου.

Παλιά ιστορία... αρχίζει με πόνο.

Ήδη, τα χρόνια ψηλαφίζονται στους αρμούς.

Άκαμπτα συμβάλλουν στην ωδίνη.

Ξεχειλίζει η καρδιά, ξεγυμνώνει τους χτύπους.

Το αίμα νωπό.

Ζωγραφίζω λίμνες... Εφιαλτική αποτελμάτωση!

Όσα έχω λατρέψει, χάσκουν.

Σαρδόνια χαμόγελα αντικαθρεπτίζουν το πέρασμα στην " Άλλη Όχθη ".

Με τα χρόνια,

οι σοφές γέφυρες θάπρεπε να βαστούν των καιρών το βάρος.

Η Αγάπη, πέτρωσε.

Συμβαδίζει με τον καύσωνα που εκπέμπουν τα τσιμέντα, καλύπτοντας τη γη.

Τα ίχνη μας,

τσακίζουν τις φτερούγες της Νίκης.

Αποκεφαλισμένη ίσταται, αδάκρυτη.

Τα δικά μας,

ανακυκλώνουν -σε σπασμένα πυθάρια- καιρούς χαλεπούς.

Έρμαια παλιρροϊκών κυμάτων.

Κογχύλια αμίλητα στις ακτές.

Οι αλκυονίδες υπερίπτανται φαινομενικά περήφανες.

Τα πλοία, αγκομαχώντας,

ταξιδεύουν ταπείνωση.

Ο ήλιος, ερωτοτροπεί με τις σκιές.

Τα μάτια τυφλωμένα, σπαρταρούν.

Οι νεκροί φωνάζουν, μόνο που η φωνή τους

εξατμίζεται στην ασθενική ανάσα της προσφιλούς γης.

Η ψυχή, ακόμη φτερουγίζει.

Συλλέκτης Ελπίδας, αγωνίζεται για το αιώνιο

"ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ"

Σας ευχαριστώ,

πάντα με την αγάπη μου,

Υιώτα

Αναρτήθηκε από την Αστοριανή

Μαρμάρινα Λουλούδια...

2010-04-27T03:13:00.002+03:00

Ο Νίκος είχε πει, πως... θα με πήγαινε στο σημείο που έπεσε το αεροπλάνο της Πολεμικής Αεροπορίας, τον Φεβρουάριο του 91

Δεν μπορούσα να φανταστώ απ' τις περιγραφές του... τι θα έννιωθα...

Κυριακή, χθες, έννιωσα πολύ αλλιώτικα...

Έσκυβα κάτω απ' τα έλατα, σα να "μάζευα" μανιτάρια, κυκλάμινα, μαργαρίτες, παπαρούνες και τα μάτια μου "έβλεπαν" μαρμάρινες φωτογραφίες παλικαριών...

Πολύ φριχτός εφιάλτης, κι όμως... ήμουνα ξυπνητή και είμαι ακόμα...

Η παρέα μου πάντα βιαστική κι εγώ είμαι ακόμα εκεί...

Όθρυς, Κοκκωτοί-Τσατάλι Αλμυρού Μαγνησίας, Μνημείο Πεσόντων της Πολεμικής Αεροπορίας, C-130

Δεν ξέρω αν θα βρω την δύναμη να ξαναπάω, ώστε να τιμήσω καλύτερα αυτά τα παλικάρια και τους γονείς τους...

πρώτη ανάρτηση 26/4/2010 3:06 πμ

Κοκκωτοί Αλμυρού Μαγνησίας

2010-04-27T01:59:00.001+03:00

Κοκκωτοί Αλμυρού Μαγνησίας

Θέμα χρόνου, πάλι!

2010-04-27T01:55:00.002+03:00

Είπα κι εγώ! Ο Πικάσα ανεβάζει τόσο γρήγορα τα βιντεάκια κι εγώ περιμένω στο Γιουτιούμπ;
Θα τα χρωστάω, παιδιά!
Έτσι κι αλλιώς... χρωστάω τόσα!!!
Πήγε २ όμως!

Ο κυρ- Νίκος

2010-04-27T01:43:00.004+03:00

Ο αγαπημένος μου κύριος Νίκος!
Αγαπούσε και τον Νίκο, τον φίλο μας.
Ήταν πελάτης και φίλος του.
Έγινε πελάτης και φίλος μας.
Τον ήξερα πριν γνωριστούμε φιλικά.
Φωτογράφησα πολλές φορές το καίκι του, την ΚΥΜΟΘΟΗ του!
Του είχα μιλήσει κιόλας!
Μετά το συνειδητοποιήσαμε.
Παράξενη που είναι η ζωή!

Πήγαμε μαζί στον Νίκο... στους Κοκκωτούς, στα βουνά και στον πόνο...

πηγή:http://el.science.wikia.com/wiki/%CE%9D%CE%B7%CF%81%CE%B7%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82

Η Κυμοθόη ήταν μια Νηρηίδα.

Οι Νηρηίδες, κατά την Ολυμπιακή Θρησκεία, ήταν νύμφες, που προσωποποιούσαν τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά της θάλασσας.

Ήταν θυγατέρες του Νηρέα και της Ωκεανίδας Δωρίδας και εξ αυτής εγγονές του Ωκεανού.

Ήταν συνήθως πενήντα, ενώ έφθαναν και τις εκατό, κατά άλλη άποψη. Οι Νηρηίδες κατοικούσαν στο βυθό της θάλασσας, στο ανάκτορο του πατέρα τους και περνούσαν τον καιρό τους κολυμπώντας και παίζοντας με δελφίνια, ή καθισμένες σε χρυσούς θρόνους ή βράχους τραγουδώντας και υφαίνοντας ή στεγνώνοντας την πλούσια και μακριά κόμη τους.

Δεν επέτρεπαν σε καμία θνητή να παραβάλλεται με αυτές στο κάλλος.

Είχαν τη δύναμη να ταράζουν τη θάλασσα αλλά και να την ηρεμούν. Γενικά ήταν πάντοτε περιχαρείς για την αθανασία τους και συνόδευαν τά άρματα των ενάλιων θεών.

Οι πιο γνωστές από αυτές είναι η Αμφιτρίτη, η οποία ήταν σύζυγος του Ποσειδώνα και μητέρα του Τρίτωνα, η Θέτις (η μελλοντική μητέρα του ήρωα Αχιλλέα), η Ψαμάθη (σύζυγος του Αιακού) και η Γαλάτεια (σύζυγος του Κύκλωπα Πολύφημου).

Τα ονόματα των Νηρηίδων που συναντώνται στη Θεογονία του Ησίοδου αναφέρονται στις διάφορες καταστάσεις και χάρες της θάλασσας. Υπενθυμίζουν τα ευεργετήματα της θάλασσας, τα πλούτη που δίνει στον άνθρωπο και την ευκολία που παρέχει στο εμπόριο.

Ενδεχομένως οι Νηρηίδες να αποκαλούνταν αρχικά, κατά την Μυκηναϊκή Περίοδο (2η χιλιετηρίδα π.Χ.) οι Αιγύπτιες πριγκήπισσες που κατέφθασαν στην Ελλάδα, μαζί τους Έλληνες Αχαιούς, μετά από τις διώξεις των Αθωνιστών στην Αίγυπτο.

Αντίστοιχα, Τρίτωνες ενδεχομένως αποκλήθηκαν οι Αιγύπτιοι πρίγκηπες.

Τα ονόματα των 50 Νηρηίδων (κατά τον Ησίοδο) ήταν τα εξής: Αγαύη, Ακταία, Αλία, Αλιμήδη, Αμφιτρίτη, Αυτονόη, Γαλάτεια, Γαλήνη, Γλαύκη, Γλαυκονόμη, Δυναμήνη, Δωτώ, Ερατώ, Ευαγόρη, Ευάρνη, Ευδώρη, Ευκράτη, Ευκλιμένη , Ευνίκη, Ευπόμπη, Ησιόνη, Θεμιστώ, Θέτις, Θόη, Ιπποθόη, Ιππονόη, Κλυμένη, Κυματολήγη, Κυμοδόκη, Κυμοθόη, Κυμώ, Λαομέδεια, Λειαγόρη, Λυσιάνασσα, Μελίτη, Μενίππη, Νημερτής, Νησαία, Νησώ, Πανόπη, Πασιθέα, Πυλονόη, Ποντοπόρεια, Προνόη, Πρωτομέδεια, Πρωτώ, Σαώ, Σπειώ, Φέρουσα, Ψαμάθη.

Οι Νηρηίδες στη τέχνη τόσο στα μελανόμορφα αγγεία όσο και στα ερυθρόμορφα αλλά και στη γλυπτική κατέχουν την πλέον αξιόλογη θέση σε εμπνεύσεις επικής δραματικής και λυρικής ποίησης απεικονιζόμενες με σεμνότητα μορφής και ενδυμάτων ενίοτε και γυμνές παίζοντας με τους Ερωτιδείς αλλά και σε παραστάσεις με υπαινιγμό σε μεταθάνατο ζωή στις νήσους των Μακάρων.

Οι Νηρηίδες παραμένουν μέχρι και σήμερα στις δοξασίες των νεότερων Ελλήνων με μικρή παραφθορά του ονόματος ως νύμφες "Νεράιδες".

* Ομώνυμο άρθρο στην Βικιπαίδεια
* Ομώνυμο άρθρο στην Livepedia

Κεράκι...

2010-04-26T02:01:00.008+03:00

Κεράκι δεν είχα μαζί μου...
Στάθηκα όμως...
Χαιρέτησα ψηλά τον Βασίλη Ντίνη που πετούσε...

Κοκκωτοί Αλμυρού

Η γιορτή του Νίκου

2010-04-26T01:48:00.007+03:00

Όχι, μην πεις...
Δεν ήταν εύκολο.
Είχες πει πως... θα με πας μια Κυριακή στο χωριό σου... να βγάλω φωτογραφίες...
Είχες πει πως "θα μ' αρέσει πολύ!"

Τίποτα δεν έγινε όπως θέλαμε...

Σήμερα που γιόρταζες πήρα τα χνάρια σου και ήρθα...
Κατάλαβα γιατί πήγαινες συχνά εκεί, κατάλαβα γιατί βιαζόσουνα να μείνεις εκεί, όπως κατάλαβα κι ότι είσαι ευτυχισμένος...

Αιωνία σου η μνήμη, Νίκο!

Κοκκωτοί Αλμυρού, δέντρα, ρίζες, πουλιά, κελαηδήματα

Σα ναυαγός

2010-04-25T02:17:00.001+03:00

Για τις στιγμές που "γλιστράνε" γρήγορα, όπως απόψε και αύριο και μεθαύριο...
Όπως και χθες και προχθές...

Τ' ανείπωτα

2010-04-23T23:56:00.004+03:00

Όταν έχεις πολλά να πεις, αλλά δεν προλαβαίνεις, καλύτερα να μη λες τίποτα.
Όλα μαζί, στ' ανείπωτα, λοιπόν, ελπίζοντας πως κάποτε θα γίνουν ειπωμένα!

Της ζωής

2010-04-21T01:27:00.001+03:00

(Κλείστε το χ να μην σας χαλάει την ζωή)

Ποιος;

2010-04-20T01:02:00.003+03:00

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;...

ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ

2010-04-18T23:32:00.006+03:00

ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΑ

Ευχές κι από δω!

2010-04-18T23:30:00.001+03:00

Ελπίζω να τα καταφέρω να είμαι εκεί!
Να ζήσετε και οι τρεις σας!

Ζητείται επειγόντως ανοιχτό παράθυρο

2010-04-18T10:31:00.011+03:00

Εδώ δεν είναι Φέισμπουκ, αλλά θα το τολμήσω...
Θέλω να βρω ένα σκίτσο που να δείχνει ένα ανοιχτό παράθυρο, αλλά δεν προλαβαίνω να ψάξω στον γκούγκλη.

Θα ήθελα να είμαι ζωγράφος, όπως και πολλά άλλα, αλλά... δεν είμαι.
Ζωγράφησα λοιπόν βιαστικά ένα χαζό παράθυρο σε ένα τοίχο στα χνάρια μου και θέλω σήμερα να το σβήσω και να το κάνω καλύτερο.
Κάποια καλή ιδέα κανείς, μέσα σε λίγο χρόνο (ως τις 1-2 που θα φύγω), υπάρχει;

Υγ. Τα λάθη μας, τα πάθη μας!
Γελάω γλυκά με την απειρία μας σ' αυτό το επάγγελμα. Ξέρω πως κάποτε που θα τα θυμόμαστε θα χαμογελάμε γλυκά, γι' αυτό χαμογελάω κι από τώρα...
"Ξεχάσαμε να γράψουμε" λέει, "τον Φραπέ!" Ε, και;
"Δεν γράφονται" λέει "οι τιμοκατάλογοι έτσι!" Ε, και;
Θα μάθουμε!
Αρκεί η προσπάθεια!

Υγ. Άντε να κάνω και καμιά δουλειά στο σπίτι, γιατί βρωμίσαμε! 17 ώρες καθημερινά εκτός!
"Μαρίκα! Θα σε απολύσω!"

Δόση αγάπης

2010-04-18T10:16:00.003+03:00

Κυριακή λέει σήμερα, και δεν κάνει να κλέβω. Μόνο μια μικρή δόση από 4 φίλους, κι αυτό για να πάρω ενέργεια χαράς, να πάω να καθαρίσω "τα χνάρια μου"...

Εσείς μπορείτε να μάθετε, να δείτε εκεί τα αποτελέσματα που φέρνει η αγάπη όταν ενώνεται με αφορμή ένα βιβλίο που κι εκείνο πάλι για αγάπη μιλάει, αλλά όχι για την δική μας... αλλά για την άλλη... στους άλλους... που λέγεται "ηρωική", γι' αυτό και είναι ξεχωριστή!

"Για την αγάπη των άλλων", λοιπόν, στης Ιουστίνης! Εκεί είναι η πηγή!

Η αγάπη για τα βιβλία ενώνει τους φίλους μου

2010-04-18T09:56:00.001+03:00

Θα ήθελα να είμαι εκεί, αλλά έχασα κι αυτή τη φορά την πτήση...

16 Απρ 2010

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ... ΙΟΥΣΤΙΝΗΣ!!!

Ακριβώς!

Για την αγάπη της Ιουστίνης και την προσφορά της στο τελευταίο της βιβλίο

"Για την αγάπη των άλλων"

βρεθήκαμε να την χαρούμε, κι από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Ήδη μας γνωρίζετε: Υιώτα, η απαστράπτουσα Ιουστίνη, Βάνα και Γαβρίλης.

...Ή μήπως νομίζατε ότι ο Δημήτρης έλειψε;!!! Εκεί, ήταν, με τον Γαβρίλη μας...

Ο Ντένης; (ποστ=επτάνησα) μαζί με το Γαβρίλη, όλοι στο ίδιο τραπέζι, ευχαριστημένοι, 'οπως 'αλλωστε και ο κόσμος που ήρθε να τους τιμήσει...

Στην επομένη φωτογραφία, Διακρίνεται η κυρία Ψυχογιού, σύζυγος του Εκδότη, και ο Σταύρος Μαρμαρινός -με την χαρούμενη γραβάτα- ρεπορτερ του Ε.Κήρυκα.

Εδώ,
Ιουστίνη μου, για σένα

τα λουλούδια με τα χαρακτηριστικά προσωπάκια,

δώρο κι ευχές!

ΠΑΝΤΑ ΑΞΙΑ ΚΙ ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΗ!!!

Υιώτα και Δημήτρης

Νέα Υόρκη

Αναρτήθηκε από την Αστοριανή στις 9:47

Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

2010-04-18T02:59:00.005+03:00

Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, πρόσκληση και www.laskaridi.gr
ιστοσελίδες της Βιβλιοθήκης.

6 λεπτά ... ζωής...

2010-04-17T00:48:00.003+03:00

Δεν βρίσκω λόγια για να ευχαριστήσω τον τρυποκάρυδο για την ευκαιρία που μου έδωσε να δω αυτό το βίντεο!
Χαμένος όποιος δεν διαθέσει 6 λεπτά απ' τη ζωή του για να το δει ολόκληρο...

Εδώ θα το δείτε με φυσικούς ήχους.

Τ' αφιερώνω στην κόρη μου για τον προχθεσινό παραλογισμό μου...

Αναμετάδοση

2010-04-16T00:06:00.003+03:00

Καβάφης και GOAL...

Ε, να μην είναι και πολύ μακρύς...

Να λες παιδί και να γεννάς

2010-04-14T01:36:00.003+03:00

Μιλώ για "τα παιδιά μου" και ιδρώνω... Βίκυ Μοσχολιού

Να λες "παιδί" και να πονάς
Να λες "παιδί" και να γεννάς
(Κυριακή- Δευτέρα και λίγο Τρίτη) Κατερίνα

Το βιβλίο μιας άλλης

2010-04-14T01:30:00.002+03:00

Πολλές φορές αναρρωτήθηκα για το τι γράφει η ζωή στο δικό μου το βιβλίο παρακάτω...
Ομολογώ πως νομίζω πως "διαβάζω" το βιβλίο μιας άλλης...

Ένα αστείο η ζωή και εσύ να μη μπορείς καν, να γελάσεις μαζί της!

Τα Κύθηρα

2010-04-12T00:43:00.002+03:00

Περίπατος στα Κύθηρα - Το νησί που χάρισε στον κόσμο τη Θεά του Έρωτα

Στα Κύθηρα, σ’ αυτό το λησμονημένο από το χρόνο νησί, μπορεί να πει κανείς ότι κάποιες φορές είναι λίγο δύσκολο να βρεις κάποιο σημείο που αναζητάς। Κάποιον προορισμό। Είναι έτσι φτιαγμένο τούτο το νησί, που σχεδόν όλα είναι κρυμμένα με μια ιδιόμορφη, με μια εξαίρετη επιμέλεια της φύσης। Είναι τέτοια η μορφολογία του εδάφους που πολλές φορές δυσκολεύεσαι να ανακαλύψεις τον προορισμός σου. Δυσκολεύεσαι να καταλάβεις αν το μέρος που βρίσκεσαι είναι αυτό που ήθελες να πας.Τα Κύθηρα, μαζί με την κοινότητα των Αντικυθήρων γεωγραφικά πολιτιστικά αλλά και ιστορικά βρίσκονται στο εφτανησιακό σύμπλεγμα, ενώ διοικητικά αποτελούν την επαρχία Κυθήρων και ανήκουν στην Νομαρχία Πειραιώς.

Περισσότερα θα διαβάσετε, εκεί!

Από μένα μόνο αυτό... για τις αναμνήσεις μου...

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

2010-04-12T00:23:00.001+03:00

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το αφοριζέσθω ο κοινά στρυφνός των ποιητών λόγος ισχύει και για την ταπεινότητά μου όσο και για όλους όσοι αποπειρώνται την περιγραφή των παιδικών τους μεταναστάσιμων πρώτων στιγμών- για την επιστροφή, αίφνης, από την Εκκλησία.

Περπατούσαμε, προσδοκώντας την απόλυτη ασφάλεια της Αηταφίτικης φλόγας, τόσο από τρελούς, άκαιρους ανέμους όσο κι από την εκκωφαντική, εν ασυμμέτρω, συμφωνία άπειρων αηδονιών.

Πατούσαμε στα μαλακά μέρη των λιθόστρωτων, εκεί όπου συνήθως σάπιζαν τα θεσπέσια μεσημβρινά χρεμετίσματα.

Πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στους πέτρινους φράχτες, κρέμονταν τα γιασεμιά του Θεού κι οι κωδωνοκρουσίες των ανθρώπων ενώ μικρές πυγολαμπίδες συνέχιζαν την πορεία τους άλλοτε ως βεγγαλικά κι άλλοτε ως άστρα.

Χριστός Ανέστη φωνάζαμε προς το σκοτεινό σημείο που αιχμαλώτιζε χτύπημα πετάλων κι ας ξέραμε ότι ο Μελαγχαίτης κι ο Ουρίας κι ο Χείρων, ακόμη και οι Φαύνοι και οι Σειληνοί, όσοι δεν είχαν κρυφθεί στα σκοτεινά δέντρα, τους οδοδείκτες πλέον προς τον Προορισμό, κι ξέραμε ότι κανείς από την παλαιά φύση δεν θα αποκρίνονταν με τον ανθρώπινο αντίλαλο Αληθώς Ανέστη.

Στο σπίτι βρίσκαμε τον παππού να έχει στρώσει το τραπέζι και ένοχα να απολογείται για το μισοάδειο πιάτο του-Δεν σας περίμενα παιδιά μου, την έκανε τόσο νόστιμη η γιαγιά τη μαγειρίτσα…

Του Γιάννη Τσίγκρα

... άσπρο παπαγαλάκι αλλά... σε κλουβί!

2010-04-11T04:31:00.003+03:00

Κι αυτό μ' αρέσει και άλλα πολλά, αλλά τα κρατάω για αύριο!
Μη δεν έχω και θέμα!
Για φαντάσου!
Μακάρι να προλάβαινα!

"Καλημέρες", αλλιώς!

2010-04-11T04:27:00.001+03:00

Μη ρωτάτε που το βρήκα!
Ήταν ότι καλύτερο πριν κοιμηθώ!

Πάλι κεράκια... και πάντα κεράκια

2010-04-11T03:52:00.004+03:00

Με κεράκια ξεκίνησα... με κεράκια τελειώνω γι' απόψε...
Προέκυψε.
Κι αυτή η φώτο κλεμμένη από τον Στράτο!
Πήγε καλά η σοδειά γι' απόψε... δηλαδή σήμερα... που ξημέρωσε του Θωμά!
Του Άπιστου...
Συμβολικά αυτά τα κεράκια για τις ψυχές μου και για τις αναμνήσεις αυτής της γιορτής.
Χρόνια Πολλά σε όσους γιορτάζουν!

Ένα παρελθόν χωρίς μέλλον;

2010-04-11T03:50:00.001+03:00

Το είχα βάλει στο μάτι από καιρό αυτό το βιβλίο:

Ένα παρελθόν χωρίς μέλλον

Ένα παρελθόν που ήδη χάνεται

μες στην ομίχλη του χρόνου...

Ένα παρελθόν γεμάτο χαρές και επιτυχίες,

αλλά και πικρίες,

και απογοητεύσεις, και διαψεύσεις...

Ένα παρελθόν γεμάτο γνωριμίες, πρόσωπα,

φυσιογνωμίες...

Ένα παρελθόν που το στοιχειοθετεί κανείς

καθώς πορεύεται προς το μέλλον,

αλλά που το ίδιο δεν έχει μέλλον πια...

Ωστόσο, ένα παρελθόν με μια εξαίσια γεύση,

που την ορίζουν τα όσα ίχνη

γράφτηκαν ως τώρα στην καρδιά...

Το καινούριο βιβλίο του γνωστού Λέσβιου συγγραφέα, Τάκη Χατζηαναγνώστου με αναμνήσεις απ’ την πολύχρονη θητεία του στα ελληνικά γράμματα.
Στις σελίδες του παρελαύνουν ένα πλήθος γνωστά και άγνωστα πρόσωπα της πνευματικής, της πολιτικής, της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας, στοιχισμένα σε επιτυχίες, αποτυχίες, χαρές, λύπες, όνειρα, διαψεύσεις.
Μια γλυκόπικρη γεύση του αιώνα που πέρασε.

Ένα παρελθόν χωρίς μέλλον

Αναμνήσεις από μια μακρά θητεία στα ελληνικά γράμματα

Από τις Εκδόσεις "ΑΙΟΛΙΔΑ"

σελ. 252

Ένα βιβλίο για όλα τα σπίτια.
Θα το βρείτε σ' όλα τα βιβλιοπωλεία.

Ο Τάκης Χατζηαναγνώστου γεννήθηκε το 1923 στη Μυτιλήνη, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, της οποίας χρημάτισε ανώτατο διευθυντικό στέλεχος. Στη λογοτεχνία μπήκε από πολύ νωρίς, από τα μαθητικά του ακόμα χρόνια με πυκνές δημοσιεύσεις κειμένων και άρθρων του γύρω από θέματα λογοτεχνίας, σε εφημερίδες και περιοδικά της επαρχίας και της πρωτεύουσας. Εξέδωσε περί τα 35 βιβλία, κυρίως μυθιστορήματα και διηγήματα, αρχίζοντας από ποιήματα (1951). Συνεργάστηκε σαν σεναριογράφος με τον κινηματογράφο. Πεζογραφικά έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ουγγρικά, ρουμανικά, κινέζικα κλπ. Τιμήθηκε επανειλημμένα με βραβεία, ανάμεσα στα οποία: το Βραβείο Ουράνη της Ομάδας των Δώδεκα, το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για την πεζογραφία, ενώ το διήγημά του «Φυγή» εκπροσώπησε την Ελλάδα (δια της «Καθημερινής») στον παγκόσμιο διαγωνισμό διηγήματος της εφημερίδας Herald-Tribun της Νέας Υόρκης το 1954, και μεταφράστηκε σε 22 ξένες γλώσσες. Γενικά το έργο του, λυρικό στη βαθύτερη ουσία του, όπως έχουν γράψει οι κριτικοί του, χαρακτηρίζεται από απέραντο ανθρωπισμό, που αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Μ' αυτό το εφόδιο διερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις, και ιδιαίτερα εκείνες των δύο φύλων.

* «Από καρδιάς σας εύχομαι, κ. Χατζηαναγνώστου, και τούτο το βιβλίο σας να γνωρίσει την επιτυχία όλων των προηγούμενων!

Ευχή μου να είναι καλοτάξιδο όπως και η ζωή σας»!

Αλίμονο...

2010-04-11T03:43:00.001+03:00

Γλαρένια εκεί, κι αλήθειες δρόμων...

Έχει να "κλέψεις!"

2010-04-11T03:14:00.009+03:00

Τι να πρωτοκλέψω απ' αυτό το κορίτσι;
Κλέψ' τε και μόνοι σας, εκεί!

Όλα απ' την "περιρρέουσσα" ατμόσφαιρα της Ιουστίνης!
Τι να σου κάνω Ιουστίνη μου; Αυτή η διαφορετική "περιρρέουσσα" φταίει για όλα!
(Άμα δεις και την δική μου... θα πάθεις πλάκα!)
Φιλάκια και Καλή Επιτυχία σε όλα σου!

Άστο, άτιτλο!...

2010-04-11T02:53:00.003+03:00

Ξαναπήγα να πάρω το λινγκ απ' την Ελένη και βρέθηκα να διαβάζω παρακάτω. Πολύ φυσιολογικό, εφόσον η Ελένη πάντα λογοτεχνικά με "ξεμυαλίζει"!
Ε, όταν είδα πως έπεσα πάνω σε κάποιες συμπτώσεις και θέματα...
Άστο!
Ανήκει στην κατηγορία στίγμα στιγμών Σαββάτου και της άγραφης ζωής μου!
Όταν δω αυτή την ανάρτηση, ξέρω εγώ τι θα θυμηθώ!
Ελένη μου, πολύ μεταφυσική έπεσε! Τι θα γίνει με κάποιες συμπτώσεις των θεμάτων σου;
Έλεος! Όλη μέρα για "κλέφτη" μίλαγα και ξεμπέρδευα κουβάρια! Ακόμα ξετυλίγω!

“Τίποτα δεν ήταν εντάξει. Το ήξερα. Κι όχι μόνο αυτός ο τελευταίος χρόνος. Τα πράγματα είχαν σαπίσει εδώ και καιρό. Το ήξερα από την αρχή κι έδινα παρατάσεις στον εαυτό μου”.
Ένας ξένος διάλογος και εκείνη που, τελικά, είναι οι άλλοι:
“ΡΑΜΟΝ: Θα μας πεις επιτέλους γιατί έγινες κλέφτης;
ΕΝΤΙ: Γιατί αυτή η επιθυμία; Γιατί η ζωή πίσω από το παραβάν; Μήπως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να απολαύσει και πρέπει να ζω μέσα από τις επιθυμίες των άλλων κλέβοντάς τους; Κάθε ερώτηση οδηγεί σε μια άλλη, και η άλλη σε άλλη, σ' έναν κυκεώνα ερωτηματικών...”
Διότι και η δική της ζωή, μια ζωή, πίσω από το παραβάν, σαν τον Έντι:
“ΕΝΤΙ: Δεν καταλαβαίνεις, το παραβάν είχε συμβολική σημασία. Γιατί εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι είχα περάσει όλη τη ζωή μου πίσω από ένα παραβάν. Κρυφοκοιτάζοντας τι κάνουν οι άλλοι, καραδοκώντας την κατάλληλη ευκαιρία. Γιατί έγινα κλέφτης; ρώτησα τον εαυτό μου. Γιατί; Γιατί; Θυμήθηκα την εποχή που ήμουν παπαδάκι, την πρώτη φορά που έκλεψα το παγκάρι. Οι γλυκές ψαλμωδίες στο βάθος. Αυτή η έξαψη, η συγκίνηση. Και θα σας πω και κάτι άλλο, οι πρώτες κλοπές, οι πρώτες απόπειρες να σουφρώσω κάτι, ψιλοπράγματα δηλαδή, συμπίπτουν στην περίπτωσή μου με τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Πώς το εξηγείτε αυτό; Γιατί πρέπει να υπάρχει κάποια εξήγηση...”

Θέμα "μύτης";

2010-04-11T02:38:00.006+03:00

Είχα πολύ καιρό να πάω στην Ελένη μου
(τί να προκάμω; Αν ξέρατε... θα λέγατε:"Ήρωας η Κατερίνα!", αλλά άστο για τα απομνημονεύματά μου!)
που με μορφώνει με τα βιβλία της (κι ας μην προλαβαίνω να διαβάζω πια!)
αλλά μια γρήγορη δόση, την πήρα!

"Αλλά για να δεις εκείνο που βρίσκεται κάτω απ' τη μύτη σου, ούτε λόγος, θα πρέπει να απομακρυνθείς. Και στο φινάλε, δεν είμαστε και το κέντρο του κόσμου, ούτε καν του κόσμου μας."

"Ούτε καν του κόσμου μας!" Γεγονός και μεγάλη αλήθεια!

Λέει τόσα σοφά η σελίδα της, βαριά για πριν τον ύπνο!
Ελένη μου, σημείωνε εσύ, κι εγώ θα διαλέγω απ' τα υπογραμμισμένα!
Να είσαι καλά και να είσαι πάντα ο Φάρος μας!
(Έχω ζαλίσει και με κερασιά για πάρτη σου, αλλά άλλη ώρα!)

Πολλών αστέρων...

2010-04-11T02:32:00.003+03:00

Ήταν πολλών αστέρων και με "χτύπησε" στο κεφάλι, γι' αυτό το κράτησα όλο εδώ!

Κ.Δημουλά, Κονιάκ μηδέν αστέρων. Φωτισμοί σε σημεία του ποιήματος

ΚΟΝΙΑΚ ΜΗΔΕΝ ΑΣΤΕΡΩΝ[1]

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων[2].

Όταν μιλάει η αταξία [3]η τάξη σωπαίνει

-έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.

Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό του ανώφελου.

Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη

να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωϊας

σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής

φωτογραφίας[4]

που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:

νέοι ανώφελα[5] λιγάκι αγκαλιασμένοι[6]

ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.

Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;

Θα πεις

και πού δεν ήταν τότε θάλασσα[7] [8].

Μπορούμε να φωτίσουμε σε μερικά σημεία του ποιήματος, παραθέτοντας στοιχεία που προέρχονται από κριτικούς αναλυτές ή και από σχόλια της ίδιας της ποιήτριας για το ποίημα, που έχει κάνει σε συνεντεύξεις. Τα παραθέτουμε αρκετά βιαστικά και πρόχειρα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια...ενδελεχής έρευνα. Αν έχετε υπόψη σας κάποια άλλα, μπορούμε να τα προσθέσουμε.

[1] Όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος στους χώρους αυτούς των κοιμητηρίων προσφέρουν ένα μπουκαλάκι με πολύ φτηνό κονιάκ. Ενώ το κονιάκ είναι πέντε αστέρων, εκεί στα κοιμητήρια είναι, όπως το λέω, μηδέν αστέρων. Βεβαίως μηδέν αστέρων σημαίνει πως ο θάνατος δεν έχει αστέρια.
(Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)

[2] λέω ότι δεν ωφελεί να κλαίει κανείς γιατί ο χαμός ξέρει τι κάνει. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)

[3] "Η απώλεια κλονίζει την ευαίσθητη σχέση της με τα πρόσωπα και τα πράγματα και ανατρέπει την επιφανειακή ισορροπία που διατηρούσε κάποτε με τους άλλους" ( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.. 19-20)

[4] "Η φωτογραφία είναι από τα κύρια θέματα της Κικής Δημουλά.[...] Κάθε φωτογραφία, και η πιο ταπεινή, είναι η παρουσία μιας απουσίας. [...]Τα "όσα έχουν πεθάνει" μπορεί να μην υπάρχουν όλα σε φωτογραφία, αλλά όσα υπάρχουν σε φωτογραφία σίγουρα έχουν πεθάνει. Η στιγμή πεθαίνει στο στιγμιότυποΗ φωτογραφία είναι παγωμένο παρελθόν. Σύμβολο μνήμης - παραπάνω: η ίδια η μνήμη τυπωμένη στο χαρτί [...] Για τη Δημουλά οι φωτογραφίες είναι το νερό της μνήμης, αντίδοτο του νερού της Άρνας, του νερού της λησμονιάς. [...] Ιδιαίτερα στο Χαίρε Ποτέ, βιβλίο μεγάλου αποχαιρετισμού, η φωτογραφία μοιάζει να είναι ένα από τα ελάχιστα σωσίβια στον ωκεανό του Τίποτα" ( Νίκος Δήμου, Στην τετράγωνη νύχτα της φωτογραφίας: Σημειώσεις σε ποιήματα της Κικής Δημουλά, Αθήνα, Στιγμή, 1991)

[5] Πώς μπορεί κανείς να προχωρά μπροστά, όταν νιώθει πως όλα είναι μάταια;
«Ο κόσμος πρόκοψε με ανθρώπους που εν γνώσει της ματαιότητας, για να αντεπεξέλθουν τον πόνο της ματαιότητας, δημιούργησαν. Μπορείς λοιπόν να προχωράς, αρκεί να μη γονατίζεις στη σκέψη της ματαιότητας. Όλη η ζωή μας άλλωστε δεν είναι μια εκκρεμότης; Αφού είμαστε θνητοί. Επειδή είναι προσωρινός ο άνθρωπος, γίνεται ενοχλητικός και διεκδικητικός αντίπαλος. Ενώ, αν μπορούσαν να διαρκούν οι χαρές που νιώθει, θα ήταν πολύ καλύτερος». ( από συνέντευξη που βρήκαμε στο http://gym-kastr.ark.sch.gr/yliko)

[6] δεν έχω βάλει ανάμεσα σ` αυτά κόμμα θέλοντας το ένα να αφορά στο άλλο και το άλλο να αφορά στο επόμενο: και νέοι λιγάκι και ανώφελα λιγάκι και αγκαλιασμένοι λιγάκι. Και να μεταδίδεται η μια έννοια στην άλλη. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)

[7] ακόμα και την ξηρά τη λέω θάλασσα. Δηλαδή, σε μια εποχή ευφορίας, ευτυχισμένη ενδεχομένως εποχή, η Εύβοια και η κάθε γη ήτανε θάλασσα, δηλαδή απέραντο πράγμα. (Δημουλά, από συνέντευξη στην Παυλ. Χατζηγεωργίου/περ. Τετράδια του Ελπήνορα, τ.1)

[8] Η θάλασσα στην ποίηση της Κ.Δ είναι ένα μοτίβο συχνό που έχει άλλοτε απλώς το ρόλο του σκηνικού και άλλοτε πολυδιάστατη συμβολική σημασία. Έτσι, στα ποιήματά της, η θάλασσα γίνεται κατά περίσταση, συνώνυμη της απεραντοσύνης του χρόνου, της ταραγμένης ψυχής, της ανεμπόδιστης λύσης στα προβλήματα, της ευτυχίας χωρίς όρια ( "Μίλα./Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας") (…)
( Γεωργιάδου-Δεληγιάννη Διαβάζοντας Κ.Δημουλά. Ελ. Γράμματα, 2001, σελ.76)

ΣΗΜ. Τα αποσπάσματα της συνέντευξης στο περιοδικό Τετράδια του Ελπήνορα τα βρήκαμε στο ιστολόγιο της πολύ καλής συναδέλφου Ε. Στάμου. Εδώ: http://estamou.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html

Το γκολ

2010-04-11T02:19:00.001+03:00

Ένα αλλιώτικο Γκολ στη ζωή μας!
Αξίζει!

κεράκι...

2010-04-11T02:10:00.002+03:00

Το κεράκι... επίκαιρο και σταθερό στη ζωή μας... όπως και "η κλοπή"...

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμμένα –
χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά λυωμένα και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτον φως των να θυμούμαι
Εμπρός κοιτάζω τ’ αναμμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Καβάφης, Τα κεριά, 1899

Κάπου εδώ... για να βρω την χαμένη μπάλα

2010-04-11T01:40:00.004+03:00

Στον αθλητισμό το λένε:"Χάσαμε την μπάλα".
Στη ζωή το λένε:"Πάμε πάλι απ' την αρχή, εκεί που μείναμε, για να ξετυλίξουμε σωστά το κουβάρι της ζωής και να μην μπερδευόμαστε."
Κάπως έτσι.
Στο ίντερνετ το βρήκα σε: "Κάπου εδώ".

Πάω λοιπόν "κάπου εδώ" για να ξαναβρώ την χαμένη μπάλα της καταγραφής σημαντικών στιγμών και γεγονότων της ζωής μου και των φίλων μου, πριν με βγάλει η ζωή τελείως έξω απ' το "γήπεδο"!
Απόψε θυμήθηκα ένα απόσπασμα απ' τον Αλχημιστή που έγραφε κάπως έτσι:
"Να περπατάς την ώρα του βαδίσματος, να δουλεύεις την ώρα της δουλειάς", κάτι τέτοιο σε νόημα.
Πάντα προσπαθώ να συγκεντρώνομαι στο ένα, στο συγκεκριμένο, στη στιγμή, αλλά είναι πολλά αυτά που συμμετέχουν στην κάθε στιγμή, οπότε, κάτι (ή και πολλά)ξεφεύγει απ' το επίκεντρο της προσοχής μου και της προταιρεότητας που τους αξίζει.
Συλλέκτρια στιγμών και γεγονότων, μια ζωή, εδώ στα μπλογκ έμεινα πολύ πίσω.
Είπα απόψε να τα πάρω με τη σειρά, κι όποτε φτάσω στο σήμερα!
Είναι η μόνη λύση!

"ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ"

2010-04-10T00:28:00.004+03:00

Τα χνάρια μου!...
Ήταν βράδυ Πέμπτης που περπατούσα... έχοντάς τα τυπωμένα μέσα στην τσάντα μου...
Ήταν μεσημέρι Παρασκευής που ανέβηκαν πιο ψηλά...
Ήταν βράδυ Παρασκευής που ενώθηκαν με τόσα άλλα χνάρια...

Δε φτάνει...

2010-04-06T23:43:00.004+03:00

Αγαπημένοι μου φίλοι, "Χριστός Ανέστη" και "Χρόνια Πολλά"!

Ήθελα να γράψω πολλά, να επισκεφθώ πολλούς, αλλά... δηλώνω πολύ κουρασμένη.

Βρήκα αυτό το τραγουδάκι, να σας κρατάει συντροφιά, έως ότου μαζέψω ενέργεια.

Να περνάτε καλά!

Σας σκέφτομαι όλους και "ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ", όπως έλεγε και η Μαρία Αλιφέρη!

Υπομονή! Όλα θα ρυθμιστούν σιγά- σιγά και κυρίως το πρόγραμμά μου!

"Καλή Ανάσταση!"

2010-04-01T07:16:00.002+03:00

Το κυκλάμινο του βουνού μαζί με την Κατερίνα εύχονται ολόψυχα σε ΟΛΟΥΣ σας

"ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!"

Τι είπε ο Μανώλης Γλέζος

2010-03-31T09:45:00.002+03:00

Σε ένα μέσο που δεν θα περίμενε κανείς, το ραδιόφωνο του "e-Rock.gr", επέλεξε να μιλήσει ο Μανώλης Γλέζος, 18 ημέρες μετά το χτύπημα των δυνάμεων καταστολής της "Δημοκρατίας" του Πα.Σο.Κ. εναντίον του.

Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, αποφασίζοντας να απευθυνθεί στη νεολαία, τη Τρίτη 23 Μαρτίου άνοιξε το σπίτι του, υποδέχτηκε τον δημοσιογράφο Αντώνη Κουμιώτη και on camera, πλέον, εξαπέλυσε τα δικά του "πυρά" προς κάθε στοχευμένη κατεύθυνση.

Απάντησε, διερωτώμενος, στον Θεόδωρο Πάγκαλο και στην ερώτησή του, για το τί γύρευε στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Μίλησε για την υπάρχουσα οικονομικοκοινωνικοπολιτική συγκυρία και χαρακτήρισε την κυβέρνηση του Πα.Σο.Κ.

Ερωτηθείς, είπε την απόψή του για την σύλληψη του νεαρού καθηγητή φυσικής αγωγής Μάριου, τον οποίο και επισκέφτηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, για τις συνέπειες της κρατικής δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, για τη τρομοκρατία, τους κουκουλοφόρους, για τον Αλέξη Τσίπρα, την Αριστερά και τον ρόλο της, ακόμα και για τον Αντώνη Σαμαρά.

Την οπτικοποιημένη μορφή της συνέντευξής του, που μεταδόθηκε στην πρώτη εκπομπή του Αντώνη Κουμιώτη, με τίτλο "ΤΟ ROCK ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ" στο ραδιόφωνο του "e-Rock.gr", τη Μεγάλη Τρίτη 30 Μαρτίου στις 16.00, μπορείτε να δείτε, πατώντας play, στον Video Player... εδώ... http://www.e-rock.gr/site/main.php?Cat=2&pnum=&articleid=1424

ΙΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ

2010-03-31T05:08:00.001+03:00

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ.

Την Κυριακή 28 Μαρτίου το βραδάκι, μια μητέρα περνούσε με τα παιδιά της από το σημείο που εξερράγη άλλη μια βόμβα στην Αθήνα. Αυτή τη φορά ήταν στα Πατήσια. Ο γιος της, 15 χρόνων, σκοτώθηκε, διαμελίστηκε. Η κόρη, 10 ετών τραυματίστηκε, τυφλώθηκε. Η μάνα δεν φέρει τραύματα στο σώμα της. Αυτή τη φορά, τα θύματα ήταν Αφγανοί....

Αυτή τη φορά, η συζήτηση στο facebook, ο θυμός κι η ντροπή μας για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κατέληξε στην απόφασή μας να ζητήσουμε μια έμπρακτη συγγνώμη, σαν Έλληνες πολίτες, από τους ανθρώπους που η ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, έγινε θάνατος, αναπηρία και απώλεια.

Την Παρασκευή 9 Απριλίου 2010, στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476) θα προβάλλουμε την ταινία KABULI KID σε τρεις παραστάσεις 6:30μμ, 8:30μμ και 10:30μμ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Θα είμαστε όλοι όσοι συμπονούμε εκείνους που γίνονται, ξαφνικά, αποτροπιαστικές πρωτοσέλιδες ειδήσεις.

Όποιος επιθυμεί, θα μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο ποσό που συγκεντρώνουμε σαν μια υλική συμπαράσταση στην οικογένεια της κυρίας Ζάχρα Νατζαφί.

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E. και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ, ανοίγοντας μια συμβολική αγκαλιά στους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Αυτήν την αληθινή αγκαλιά ανοίγουμε, όλοι μαζί, απλά και ανθρώπινα.

Πέγκυ Καρατζοπούλου-Βάβαλη
Δημήτρης Σπύρου
Ρίτσα Μασούρα
Αρετή Καλεσάκη
Στράτος Σαφιολέας
Γιώργος Καραχάλιος
*Σημ.Παρακαλώ, συμπληρώστε τα ονόματά σας, οι φίλοι τουfacebook

Λίγα λόγια για την ταινία
KABULI KID ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ, Μια ταινία P.C.V. A.E.

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram
Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere
Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam
Μουσική: Barmak Akram
Διάρκεια: 97’
Υπόθεση
Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.

Γράφτηκε πριν από 9 ώρες · Σχολιάστε · · Αναφορά Σημείωσης

Αποκωδικοποίηση

2010-03-29T23:28:00.005+03:00

Τις τελευταίες μέρες σας έχω μπερδέψει πολύ και το ξέρω.
Δεν ήταν εσκεμμένο.
Ήταν μια μπερδεμένη απόφαση που πήγαινε από μόνη της εκεί.
Ήμουνα κι εγώ πολύ μπερδεμένη και αγχωμένη.
Έβλεπα το θέμα πολύ αλλιώς...
Όσο περνούν οι μέρες όμως, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πως μάλλον... έτσι έπρεπε να γίνει!
Οι συμπτώσεις, οι συνθήκες, όλα οδηγούσαν εκεί.
Ο Νίκος ο φίλος μας ο καφετζής ήταν γραμμένο στον ρόλο της ζωής του να Φύγει, έτσι: Νωρίς, ξαφνικά και απρόοπτα.
Για κάποιον λόγο. Κανείς δεν τον ξέρει.
Άδικο για την οικογένειά του, για τους φίλους του, για τους γνωστούς του, για τους πελάτες του.
"Άντε, ρε Κατερίνα, πότε θ' ανοίξεις το καφενείο να πιούμε τον καφέ του Νίκου!" μου λένε φίλοι και πελάτες του τις τελευταίες μέρες.
"Παιδιά, πρέπει να το πάρετε απόφαση πως καφέ του Νίκου δεν θα ξαναπιείτε, όπως και δεν θα ξαναδείτε τον ίδιο τον Νίκο! Ο Νίκος είχε την μοναδική του σφραγίδα και την πήρε μαζί του. Τώρα θα συμβιβαστείτε με τον καφέ της Κατερίνας ή του Δημήτρη ή του Τάσου, ακόμα και της Λένας που κι αυτοί πάλι θα έχουν την δική τους σφραγίδα. Λυπάμαι που σας λέω την αλήθεια... αλλά έτσι είναι. Κανένας δεν θα κάνει ποτέ τον ωραίο και ανεπανάληπτο καφέ του Νίκου. Δεν ήξερα... Αν ήξερα, όταν πήγαινα εκεί θα "έκλεβα" την τέχνη του, αν και δεν θα χρειάζονταν. Ο ίδιος θα μου μαρτυρούσε όλα τα μυστικά της επιτυχίας του! Αλλά... δεν προλάβαμε..."
Μήπως, τι προλάβαμε;
Ειδικά εκείνος, τι πρόλαβε να χαρεί;
Όλο δουλειά, δουλειά, δουλειά!
Και του το έλεγα: "Δεν αξίζει Νίκο η ζωή τόση κούραση... κ.λ.π."
Συμφωνούσε... μα, εκεί!
Κι εγώ που του τα έλεγα... βρέθηκα και στην θέση του!
Γι' αυτό, ποτέ μη λες ποτέ!
Είχα ένα ζοριλίκι το περίπτερο, πάρε και το Καφενείο να στηρίξουμε αύριο και τον γιο!
Ναι, γιατί όχι;
Για την οικογένειά μου θα είμαι πάντα στην πρώτη γραμμή!
Όσο μπορώ! Όσο αντέχω! Θέληση μεγάλη έχω! Αν με βοηθήσουν και τα κότσια... θα τα καταφέρουμε! Όχι για να γίνουμε πλούσιοι! Για ένα μεροκάματο, για να βγαίνει η ζωή και οι δόσεις της οι οικονομικές που μας πνίγουν, αυτές τις δύσκολες εποχές.
Όφειλα να ενημερώσω τους ιντερνετικούς φίλους μου, γιατί λείπω ή θα λείψω.
Αν εξαφανίστηκα πριν ακόμα τ' ανοίξουμε, σκεφτείτε μετά!
Ωστόσο, είμαι ικανή αργότερα να κάνω σύνδεση κι εκεί, να πάρω κι ένα ράντζο να κοιμάμαι λιγάκι, κι όλα θα πάνε καλά!
Σήμερα το δέχθηκα μέσα μου ότι το χαίρεται ο Νίκος από κει ψηλά, γι' αυτό και σας το ανακοινώνω!
Τώρα μπορώ να δεχθώ τις ευχές σας!
Όταν με το καλό έρχεστε Βόλο, θα μάθετε το στέκι μου κι εγώ θα κερνάω!...
Αγάπη στην ουσία μας λείπει, κι όχι λεφτά!
Αν τα βρούμε και τα δυο, ότι καλύτερο!

Υγ. Να ευχηθώ "Καλό Πάσχα" σε όλους σας, αν και θα βρω την ευκαιρία να τα ξαναπούμε!
Μέχρι ν' ανοίξουμε, να ετοιμαστούμε, να μάθουμε να κάνουμε καφέ...
Μόνο που χρειάζομαι ύπνο! ΤΕΖΑ!
Εδώ Τιραμόλας Κατερίνα κι εκεί τα ΧΝΑΡΙΑ ΜΑΣ!

ΖΩ!

2010-03-29T21:58:00.000+03:00

ΖΩ!

Από εαρινή συμφωνία

2010-03-29T00:02:00.003+03:00

Μπελογιάνης εις διπλούν και Παπά χωρίς λογοκρισία

Δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο, το βιβλίο του Νίκου Μπελογιάννη «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» που μόλις εκδόθηκε από την «Αγρα». Αν και γράφτηκε πριν από τον πόλεμο, όσο ο Μπελογιάννης ήταν πολιτικός κρατούμενος στην Ακροναυπλία, και «χτενίστηκε» και συμπληρώθηκε αμέσως μετά από αυτόν, ωστόσο, παρουσιάζει με τον πλέον σοβαρό τρόπο, την πραγματική αιτία της στρεβλής οικονομίας μας. Αυτή η στρεβλότητα οδήγησε στα σημερινά γεγονότα, στη σημερινή πορεία.
Η φράση του Χαρίλαου Τρικούπη «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» (κάτι από το οποίο ακόμη δεν έχουμε ξεφύγει οριστικά) δια χειρός Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται στο εξώφυλλο, μαζί με το υπόλοιπο σχετικό κείμενο. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί μεθαύριο Τρίτη ώρα 12 το μεσημέρι στη Στοά του Βιβλίου. Μαζί θα γίνει η παρουσίαση της άλλης μελέτης του Νίκου Μπελογιάννη, με τίτλο «Σχέδιο για μια ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας». Επίσης, θα παρουσιαστεί το βιβλίο της συντρόφου του Ελλης Παπά, «Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου».
Η εκδήλωση πραγματοποιείται ανήμερα στην επέτειο της εκτέλεσης του Μπελογιάννη και αποτελεί φιλολογικό μνημόσυνο για εκείνον και την Ελλη Παπά. Το οργανώνει ο γιος τους, Νίκος Μπελογιάννης, που θα είναι και ομιλητής, και έχει γράψει προλόγους στο πρώτο και στο τρίτο βιβλίο.
Εισαγωγή στο «Ξένο κεφάλαιο» έγραψε ο ιστορικός Γιάννης Αντωνίου, και στο δεύτερο η Χριστίνα Ντουνιά. Οι δύο θα είναι επίσης ομιλητές. Στο βιβλίο της νεοελληνικής λογοτεχνίας υπάρχει και η ιστορική πλέον εισαγωγή της Ελλης Παπά που παρουσιάζει τις συγκινητικές όσο και ζοφερές συνθήκες στις οποίες αυτό γράφτηκε και σημειώνει ότι έμεινε ημιτελές λόγω της εκτέλεσης.

posted by Εαρινή Συμφωνία at 28.3.10

Ένας άγνωστος γνωστός συγγραφέας

2010-03-27T03:10:00.001+02:00

«Είμαι ο πιο άγνωστος γνωστός συγγραφέας»
Ο Νάνος Βαλαωρίτης μιλάει για τον Σεφέρη, τον Ελύτη αλλά και τους νέους λογοτέχνες

Συνέντευξη στην Ολγα Σελλα

«Εδώ όλα πέφτουν», είπε ατάραχος ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, όταν ένα χαρτί που προσπάθησα να ακουμπήσω σε μια στοίβα χάλασε την ισορροπία της διπλανής. Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη φράση για να περιγραφεί ο χώρος του. Ενα διαμέρισμα του 1938 στο Κολωνάκι, σε μία από τις πρώτες μοντερνιστικές πολυκατοικίες στην Αθήνα, όπου δεν υπάρχει σπιθαμή πατώματος και τοίχου ελεύθερη. Βιβλία, χαρτιά, περιοδικά, σημειώσεις, πίνακες -αυθεντικές θαλασσογραφίες του 19ου αιώνα και πορτρέτα- φωτογραφίες, βιβλιοθήκες παντού. Παρ' όλα αυτά, ξέρει ακριβώς πού βρίσκεται το καθετί που χρειάζεται. Αυτός είναι ο κόσμος του Νάνου Βαλαωρίτη και της γυναίκας του, της ζωγράφου Μαρί Γουίλσον, με την οποία κλείνουν φέτος 50 χρόνια γάμου.

Με υποδέχτηκε στο γραφείο του, μ' ένα μικρό λάπτοπ μπροστά του. Γράφει τα ποιήματά του πάντα στο χέρι, τα αντιγράφει στο κομπιούτερ και κάνει εκεί τις διορθώσεις. Τα δοκίμιά του όμως τα γράφει απ' ευθείας στο κομπιούτερ. Ογδόντα οκτώ χρόνων σήμερα, ο Νάνος Βαλαωρίτης είναι μια φιγούρα που εκπέμπει φινέτσα, ευγένεια, κοσμοπολιτισμό, αλλά όχι κομπασμό και έπαρση. Είναι ένας άνθρωπος χορτασμένος από καλή ζωή και πλούσιες εμπειρίες, που δεν διστάζει να πει την άποψή του, συχνά πολύ σκληρή, αλλά χωρίς ίχνος εμπάθειας. Με το απόσταγμα, όμως, μιας μακράς διαδρομής και την απελευθέρωση που δίνουν τα 88 χρόνια του.

- Εχει κάποιο αντίκτυπο για σας το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας που σας απονεμήθηκε φέτος; Εχουν, γενικά, σημασία οι βραβεύσεις;

- Ναι, έχουν κάποια σημασία. Δεν αφορούν τόσο πολύ την αξία όσο την αναγνώριση από το περιβάλλον, που βέβαια αποτελείται από τους συναδέλφους, τους κριτικούς, τους φιλολόγους, τους δημοσιογράφους... Αυτή η αναγνώριση συνήθως δεν είναι εύκολη, γιατί περνούν τόσο πολλά βιβλία και βραβεύεται τελικά πολύς κόσμος. Κι ανάμεσά τους συχνά μέτρια βιβλία. Τα βραβεία δεν τα λαβαίνει υπόψη του το κοινό. Για μένα αυτό είναι το τέταρτο κρατικό βραβείο και δεν είδα καμία αύξηση ενδιαφέροντος, για να μην πω πωλήσεων. Αφήστε που το έργο μου είναι σκορπισμένο σε 12 εκδότες κι αυτό είναι ένα πρόβλημα.

- Γιατί;

- Γιατί κανένας εκδότης μετά από 4 ή 5 βιβλία δεν θέλει να συνεχίσει να εκδίδει βιβλία. Μόνο το «Υψιλον» έχει εκδώσει έξι και θα συνεχίσει, αλλά οι άλλοι σταματάνε, αφού δεν πουλάνε. Το εμπορικό κριτήριο επικρατεί.

- Ναι, αλλά παραδοσιακά οι εκδότες στήριζαν το έργο κάποιων συγγραφέων. Ηταν κέρδος για τον κατάλογό τους...

- Αλλοτε. Ο Νίκος ο Καρύδης, του «Ικαρου», ήταν ένας από αυτούς, και στήριξε τους ποιητές. Αλλά αυτό δεν υπάρχει πια. Σήμερα, αν το τελευταίο βιβλίο σου δεν πουλήσει, ο εκδότης λέει: «Δεν μπορείς να πας κάπου αλλού, γιατί έχω οικονομικά προβλήματα»;

- Το έχουν πει και σε σας;

- Βεβαίως. Και όχι ένας μόνο. Αφήστε τους εκδότες που έχουν απορρίψει βιβλία μου. Π.χ. ο «Κέδρος» έχει απορρίψει τρία βιβλία μου, που μετά βγήκαν αλλού. Είναι κάτι σαν παιχνίδι με τον εκδότη ή τους συμβούλους του, στο οποίο μετράει η προσωπική επαφή. Εχει τύχει να περιμένει βιβλίο μου δυο χρόνια σ' έναν εκδότη και, όταν το πήρα και το πήγα αλλού, βγήκε σε δύο μήνες. Και παρόλο που είμαι πολύ γνωστός, είμαι ο πιο άγνωστος γνωστός συγγραφέας. Διότι όλοι λένε: «Α! Τον Βαλαωρίτη τον ξέρω». «Τι έχετε διαβάσει;» Καμιά απάντηση.

- Παρακολουθείτε την ελληνική λογοτεχνία;

- Βεβαίως, όχι μόνο από προσωπικό ενδιαφέρον αλλά και για τις ανάγκες του περιοδικού που βγάζουμε με μια ομάδα, τη «Νέα Συντέλεια». Αν και δεν έχουμε την πολιτική των κριτικών για κάθε βιβλίο που βγαίνει, είναι περιοδικό τάσεως. Δημοσιεύουμε λίγους ποιητές και νέους, αλλά επαναπροβάλλουμε και ποιητές που έχουν παραμεριστεί από το λεγόμενο κατεστημένο, το εκδοτικό ή το δημοσιογραφικό.

- Πώς θα χαρτογραφούσατε το τοπίο των νέων ποιητών σήμερα;

- Εκεί είμαστε πολύ επιλεκτικοί, κι εγώ και οι συνεργάτες μου στο περιοδικό. Υποστηρίζουμε μόνο την ανανεωτική ποίηση, αυτήν που είναι εκτός του κυρίου ρεύματος. Το κύριο ρεύμα είναι ένας μοντερνισμός φθαρμένος και επαναληπτικός. Λαβαίνω σχεδόν μία συλλογή την ημέρα και δεν βλέπω τίποτα ενδιαφέρον στο 99%. Συνήθως βλέπει κανείς τις επαναλήψεις του μοντερνιστικού στυλ χωρίς όμως το περιεχόμενο ή την προσωπικότητα αυτών που το εγκαινίασαν, όπως ο Σεφέρης, ο Ελύτης.

- Θα ξεχωρίζατε, παρ' όλα αυτά, κάποιους σύγχρονους ποιητές;

- Από τη γενιά του '70, που θεωρώ ότι είναι η τελευταία γενιά που κάνει κάτι ενδιαφέρον...

- Τη γενιά τη '80 την αποκλείετε;

- Θεωρώ ότι είναι όλοι επαναληπτικοί. Η γενιά του '70 έχει δώσει ορισμένους ποιητές, όπως ο Λευτέρης Πούλιος, η Νατάσα Χατζηδάκη, η Παυλίνα Παμπούδη, ο Μιχαήλ Μήτρας και ο Ανδρέας Παγουλάτος που ανήκουν στην ίδια ομάδα, γιατί δεν μου αρέσει ο όρος γενιά. Θα προσθέσω και την Κατερίνα Γώγου, που ήταν λίγο beat. Στο περιοδικό δημοσιεύουμε και συγγραφείς που είναι ανάμεσα στην ποίηση και την πεζογραφία, όπως η Μαρία Ευσταθιάδη που γράφει σ' ένα πειραματικό στυλ.

- Με τον Σεφέρη είχατε στενή σχέση, έτσι δεν είναι;

- Πολύ, ναι. Ημουν και ο πρώτος μεταφραστής του. Και η τότε επιτυχία του ήταν έκπληξη για τους Αγγλους. Δεν ξέρανε ότι είχαμε ποίηση. Νόμιζαν ότι είμαστε ψαράδες, βοσκοί και χαρτοκλέφτες. Μέχρι που εμφανίζεται ένας ποιητής αντάξιος του Ελιοτ και ο Ελιοτ τον επαινεί με πολλή φινέτσα. Ο Σεφέρης κέρδισε τους κριτικούς, κέρδισε το Νομπέλ και μετά χάθηκε, γιατί οι ξένες λογοτεχνίες είναι αδίστακτες. Θέλουν διαρκώς κάτι νέο. Το ίδιο συνέβη και με τον Ελύτη. Αν δεν αποκτήσει κάποιος τη φήμη του Κάφκα ή του Καβάφη, θα μείνει ένα θολό πρόσωπο, μισοβυθισμένο στην ιδιαιτερότητα της μικρής περιφερειακής λογοτεχνίας. Οι μικρές λογοτεχνίες εξαρτώνται από τους μεταφραστές. Οι μεταφραστές και οι νεοελληνιστές έχουν τις δικές τους αντιλήψεις για την ελληνική λογοτεχνία και οι περισσότερες είναι ξώφαλτσες. Γράφουν ιστορίες της λογοτεχνίας και δεν ξέρουν τη λογοτεχνία.

- Εχετε κάποιον στο μυαλό σας;

- Εχω δυο τρεις, όχι μόνον έναν.

- Θα τους κατονομάζατε;

- Βέβαια. Π.χ. ο Ρόντρικ Μπήτον, ο οποίος έχει ακολουθήσει το παράδειγμα του Μάριο Βίττι και πιο πριν του Δημαρά, που μπορεί να έκανε σπουδαία δουλειά με τον Διαφωτισμό, αλλά την ελληνική λογοτεχνία δεν την ήξερε. Αν μιλούσε για έναν Παλαμά ή για έναν Καβάφη, τα έκανε θάλασσα.

- Θα τις λέγατε ιστορίες της λογοτεχνίας mainstream;

- Χειρότερες από mainstream, γιατί γίνονται ένας ψευδοκανόνας πολύ επιφανειακός. Αυτοί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να κάνουν μια μίζα σ' έναν συγγραφέα.

- Εχετε μετανιώσει για κάποια από τα έργα σας ή θεωρείτε ότι το καθένα έχει τη δική του θέση στην πορεία αυτή;

- Τα πρώτα μου έργα δεν με αντιπροσωπεύουν τόσο αλλά δεν τα αποκηρύσσω, το θεωρώ άσχημο αυτό. Ο,τι έκανα ως νέος τα έκανα ως άλλος άνθρωπος. Δεν είμαι ό,τι ήμουνα στη δεκαετία του '40. Τα έργα μου καθρεφτίζουν τις ελλείψεις μου και ανήκουν σε άλλη φάση. Δεν τα θεωρώ ξένα, παιδιά μου είναι και δεν τα πετάω στο δρόμο. Ας αποφασίσουν αυτοί που θα διαβάσουν ολοκληρωμένο το έργο μου.

- Σας λείπει κάτι σήμερα από την πνευματική Αθήνα;

- Δεν έχω συνομιλητές με τους οποίους να μπορώ να συζητήσω και να μοιραζόμαστε το ίδιο background. Αυτό με λυπεί. Και όταν συναντάω κάποιον, συνήθως ξένο, που μπορώ να μοιραστώ μαζί του περισσότερα, αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση. Αυτό σημαίνει ότι έχω κάποια μοναξιά, ακόμα και ανάμεσα στους συνεργάτες μου. Από την άλλη πλευρά όμως στην Αθήνα υπάρχει κάτι που δεν το βρίσκεις έξω εύκολα: μια θέρμη, μια φιλία, αλλά και μίσος.

Δύο συναντήσεις

- Απ' όλες αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες που γνωρίσατε στη ζωή σας, ποιες θεωρείτε πιο σημαντικές

- Φυσικά ο Αντρέ Μπρετόν ήταν πολύ ισχυρή προσωπικότητα αλλά επικίνδυνη, γιατί μπορούσε να γίνει αρνητικός, να σε εκμηδενίσει, να σε ακυρώσει. Ηταν επικίνδυνη η φιλία μαζί του και πρέπει να πω ότι ένα διάστημα ήμασταν φίλοι. Αλλά ανακάλυψα ότι πολύ συχνά ήταν άδικος και επηρεαζόταν από τις αυλές που είχε γύρω του. Ο Ελιοτ είχε κάτι ανάλογο, αλλά ήταν εκδότης συγχρόνως. Ηταν πολύ συμπαθητική φυσιογνωμία, καταδεκτικός και με πολύ χιούμορ. Με γνώρισε όταν ήμουν 23 ετών και του παρουσίασα τη μετάφραση ενός άγνωστου ποιητή, του Σεφέρη. Με αντιμετώπιζε σαν έναν άνθρωπο που έχει τα ίδια ενδιαφέροντα με 'κείνον.

Μου είπαν «όχι»

- Γράφετε κάτι που δεν το έχετε ολοκληρώσει;

- Ναι υπάρχει ένα έργο, εκτός από κάποιες ποιητικές συλλογές που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί. Εχω κάνει μια ανάγνωση του Ομήρου σε σχέση με το αλφάβητο, δηλαδή έχω γράψει ένα ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «Θεματική ακροφωνία» που αφορά τη σύνδεση των γραμμάτων του αλφαβήτου που βρίσκονται στην αρχή κάθε ραψωδίας με τις λέξεις ή τις έννοιες που κυριαρχούν στη ραψωδία. Αυτό το βιβλίο, λοιπόν, έχει απορριφθεί από 5 - 6 εκδότες, χωρίς καν να το δουν. Οι μόνοι που ενδιαφέρθηκαν είναι στην Ελληνοαμερικανική Ενωση.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Hμερομηνία : 17-01-10 Copyright: http://www.kathimerini.gr

****
Είναι δυνατόν; Κι όμως, είναι!

(α' ανάρτηση 25/3/10 4:16 πμ)
(Β' 25/3 1:38 μμ)

Σημαντικό - σημαντικά

2010-03-27T02:46:00.007+02:00

ΣΤΙΣ 10.00, Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΩΝ BLΟGS, "BLOGGING ROCK"
WWW.E-ROCK.GR

Προς:

kyklaminovounou@yahoo.gr

marconi Newsletter

18 ημέρες μετά το χτύπημα των δυνάμεων καταστολής της Δημοκρατίας, εναντίον ενός εκ των αγωνιστών της, η σιωπή έσπασε.

Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, Μανώλης Γλέζος, τη Τρίτη 23 Μαρτίου άνοιξε το σπίτι του και μίλησε για πρώτη φορά, μετά την εναντίον του επίθεση και μάλιστα σ' ένα Μέσο που κανείς δεν θα περίμενε.

Ο ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής ζωής του τόπου επέλεξε να απευθυνθεί στη νεολαία και μέσω του "e-Rock.gr" και της συνέντευξης που παραχώρησε στο δημοσιογράφο Αντώνη Κουμιώτη, εξαπολύει τα δικά του "πυρά" προς κάθε στοχευμένη κατεύθυνση.

Απαντά, διερωτώμενος, στον Θεόδωρο Πάγκαλο και στην ερώτησή του, για το τί γύρευε στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Μιλά για την υπάρχουσα οικονομικοκοινωνικοπολιτική συγκυρία και χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του Πα.Σο.Κ.

Ερωτηθείς, λέει την απόψή του για την σύλληψη του νεαρού καθηγητή φυσικής αγωγής Μάριου, τον οποίο και επισκέφτηκε στις φυλακές Κορυδαλλού, για τις συνέπειες της κρατικής δολοφονίας του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, για τον Αλέξη Τσίπρα, την Αριστερά και τον ρόλο της, ακόμα και για τον Αντώνη Σαμαρά.

Η συνέντευξή του θα μεταδοθεί στην πρώτη εκπομπή του Αντώνη Κουμιώτη, με τίτλο "ΤΟ ROCK ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΜΑΣ" στο ραδιόφωνο του "e-Rock.gr", τη Μεγάλη Τρίτη 30 Μαρτίου στις 16.00.

Το "μετά" ... άρχισε

2010-03-26T15:22:00.002+02:00

Aφαίρεση

Η Κατερίνα ΔΕ.ΣΤΑ.ΠΑ Σκέφτομαι, ότι η ζωή μου τρέχει σαν ταινία στο γρήγορο και δεν προλαβαίνω να λυπηθώ ή να χαρώ κάποιες συγκεκριμένες δυνατές στιγμές. Πάντα ήθελα τον χρόνο μου για όλα. Προς το παρόν, ντεμί, ενώ θα έπρεπε να πετάω από χαρά. "Ιδιαίτερος" άνθρωπος, πάντα, δυστυχώς!

Aφαίρεση

Η Κατερίνα ΔΕ.ΣΤΑ.ΠΑ Όι εκτός ίντερνετ φίλοι, χαίρονται που αναγκαστικά θα ξεκόψω απο δω. "Τώρα; Πώς θα ζήσεις χωρίς ίντερνετ; Θα το έχεις κι εκεί;" Αργότερα... ναι! Και σε απευθείας μετάδοση, μάλιστα! Υπομονή!

Πριν από 13 λεπτά · Σχολιάστε ·

Όπως λένε... "στα χαμένα"...

2010-03-25T22:24:00.005+02:00

Η Κατερίνα ΔΕ.ΣΤΑ.ΠΑ

Σύνορα πριν και μετά...

Σήμερα στις 10:21 μ.μ. | Επεξεργασία Σημείωσης | Διαγραφή

Είπα εγώ: "Δε θα χωρέσει στον τοίχο μου!"

"Τι σκέφτεσαι;" με ρωτάει πάλι το Φεισμπουκ.
Τι να του απαντήσω; Εδώ δεν χωράνε, ούτε πολλές λέξεις, ούτε πολλές σκέψεις. Μόνο την κεντρική ιδέα:
Το αν η όποια "πριν" ή "μετά" εποχή της ζωής μου ήταν καλύτερη ή χειρότερη, μόνο στην πορεία του "μετά" θα το μάθω, γι' αυτό πρέπει να χαλαρώσω.
"Το να είμαι στα σύνορα, το να το αισθάνομαι και να το επιλέγω κιόλας η ίδια, είναι μεγάλη υπόθεση, γι' αυτό δεν χρειάζεται πανικός", λέω στον εαυτό μου!
Σας μπέρδεψα, ε;
Αν ήταν αλλιώς, θα έγραφα, ντε;

Περισσότερα

πριν από ένα περίπου λεπτό · Σχολιάστε · · Κοινοποίηση

Υγ. Η προσαρμογή θα είναι λίγο ζόρικη, αλλά... να μην ανησυχούν οι φίλοι μου!
Τα κουσούρια δεν κόβονται...
Θα λιγοστέψουμε την ποσότητα και θα πάμε στην ποιότητα! Απλούστατα!
Του Σπανού τα γέννια δεν γίνονται, μόνο!

Το τραγουδάκι μόνο βάση στον τίτλο, δηλαδή: "Κλείνω κι έρχομαι!" όσον αφορά τους ιντερνετικούς φίλους.
Δεν ψάχνω κανέναν σας, ξέρω που θα σας βρω όταν μπορώ και ξέρετε που θα με βρείτε!
(περισσότερα στα σχόλια)

Νάνος Βαλαωρίτης

2010-03-25T05:21:00.003+02:00

Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών

Βαλαωρίτης Νάνος

Τόπος Γέννησης:	Ελβετία- Λωζάννη
Έτος Γέννησης:	1921
Λογοτεχνικές Κατηγορίες:	Πεζογραφία Ποίηση Δοκίμιο

Βιογραφικό Σημείωμα

ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ (1921)

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γεννήθηκε στη Λωζάννη της Ελβετίας. Είναι δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1944 έφυγε για το Λονδίνο, όπου έζησε ως το 1952 και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία. Στη συνέχεια ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου παρακολούθησε μαθήματα στην Ecole des Hautes Etudes και μπήκε στον κύκλο των γάλλων υπερρεαλιστών, στην ομάδα του Μπρετόν (1954-1960). Από το 1944 ως το 1952 έζησε στο Λονδίνο, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος ραδιοφωνίας στο BBC και από το 1968 ως το 1975 στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δίδαξε Συγκριτική Λογοτεχνία και Συγγραφή στο Πανεπιστήμιο. Από το 1976 ζει μόνιμα στο Παρίσι. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά "Τετράδιο", "Σήμα", "Horizon", "New Writing", "Daylight" και υπήρξε διευθυντής και εκδότης του περιοδικού "Πάλι" (1963-1967). Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε το 1939 με δημοσιεύσεις ποιημάτων του στο περιοδικό "Νέα Γράμματα". Το 1947 εξέδωσε την "Τιμωρία των μάγων", την πρώτη του ποιητική συλλογή στο Λονδίνο. Τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του "Μερικές γυναίκες" το 1983 (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958). Το 1976 αρνήθηκε την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η ποιητική γραφή του Νάνου Βαλαωρίτη είναι έντονα υπερρεαλιστική, χωρίς παρεκκλίσεις. Ασχολήθηκε επίσης με μεταφράσεις ελλήνων ποιητών όπως ο Ελύτης, ο Σεφέρης και ο Εμπειρίκος στα αγγλικά, καθώς και με την παρουσίαση του έργου τους στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια της τετραετίας 1944-1948. Το θεατρικό έργο του "Το κούτσουρο" ανέβηκε το 1959 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και παρουσιάστηκε με τη μορφή όπερας στο Φεστιβάλ των δύο κόσμων του Σπολέτο το 1961. Το 1990 πραγματοποίησε παρουσίαση ελλήνων υπερρεαλιστών ποιητών στο Centre Georges Pombidou στο Παρίσι. Για το σύνολο του έργου του τιμήθηκε με το βραβείο της Εταιρείας Ποίησης των Η.Π.Α. και με το κρατικό Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας το 2009.
1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Νάνου Βαλαωρίτη βλ., Αργυρίου Αλεξ., «Νάνος Βαλαωρίτης», Η ελληνική ποίηση · Η πρώτη μεταπολεμική γενιά. σ.94-95. Αθήνα, Σοκόλης, 1982 και Παπαγεωργίου Κώστας, «Βαλαωρίτης Νάνος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

• Αργυρίου Αλεξ., «Νάνος Βαλαωρίτης», Η ελληνική ποίηση · Η πρώτη μεταπολεμική γενιά. σ.94-95. Αθήνα, Σοκόλης, 1982.
• Βρεττάκος Νικηφόρος, «Νάνου Βαλαωρίτη: Κεντρική Στοά», Επιθεώρηση ΤέχνηςΘ΄, ετ.Ε΄, 5-6/1959, αρ.53-54, σ.307-308.
• Δραγούμης Μάρκος Φ., «Μια προσωπική κατάθεση για το Νάνο Βαλαωρίτη», Η λέξη17, 9/1982, σ.527-529.
• Ζερβού Ιωάννα, «Νάνος Βαλαωρίτης: Ανιδεογράμματα και Ήλιος ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης», Η λέξη144, 3-4/1998, σ.251-253.
• Μαρκόπουλος Γιώργος, «Η ατέλειωτη προσπάθεια απαγκίστρωσης από το μίζερο κόσμο των προσχημάτων», Διαβάζω71, 15/6/1983, σ.61-62.
• Μπουκάλας Παντελής, Κριτική για το Η ζωή μου μετά θάνατον εγγυημένη, Η Καθημερινή, 22/2/1994.
• Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Ένας συνεπής υπερρεαλιστής», Διαβάζω9, 11-12/1977, σ.70-71.
• Παπαγεωργίου Κώστας, «Βαλαωρίτης Νάνος», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό2. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1984.
• Φωστιέρης Αντώνης, «Σουρρεαλισμός, η επανάσταση που έγινε καθεστώς», Διαβάζω39, 2/1981, σ.56-58.
• «Σε β΄ πρόσωπο· Μια συνομιλία του Νάνου Βαλαωρίτη με τον Αντώνη Φωστιέρη και τον Θανάση Νιάρχο», Η λέξη17, 9/1982, σ.575-579.
• Χατζιδάκη Νατάσα, «Νάνος Βαλαωρίτης: Πρέπει να καταργήσουμε το φόβο του χρόνου», Διαβάζω79, 19/10/1983, σ.60-72.
Αφιερώματα περιοδικών
• Σήμα14, 12/1976.

Εργογραφία

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

Ι.Ποίηση
• Η τιμωρία των μάγων. Λονδίνο, 1947.
• Κεντρική στοά·Σχέδια της Marie Wilson. Αθήνα, 1958.
• Terre de diamant. Αθήνα, 1958.
• Hired Hieroglyphs. Kayak, 1970.
• Ανώνυμο ποίημα του Φωτεινού Άηγιάννη. Σαν Φρανσίσκο, 1974 (και Αθήνα, Ίκαρος, 1977).
• Εστίες μικροβίων. Σαν Φρανσίσκο, Το καλώδιο, 1977.
• Ο ήρωας του τυχαίου. Θεσσαλονίκη, Εγνατία, 1979.
• Flash Bloom. Σαν Φρανσίσκο, Wire Press, 1980.
• Η πουπουλένια εξομολόγηση. Αθήνα, Ίκαρος, 1982.
• Στο κάτω κάτω της γραφής. Αθήνα, Νεφέλη, 1984.
• Ο έγχρωμος στυλογράφος. Αθήνα, Δωδώνη, 1986.
• My Afterlife guaranteed. Σαν Φρανσίσκο, City Lights, 1990.
• Ανιδεογράμματα. Αθήνα, Καστανιώτης, 1996.
• Ήλιος, ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης. Αθήνα, Καστανιώτης, 1996.
ΙΙ.Πεζογραφία
• Ο προδότης του γραπτού λόγου. Αθήνα, Ίκαρος, 1980.
• Ο διαμαντένιος γαληνευτής. Αθήνα, Ύψιλον, 1981.
• Μερικές γυναίκες. Αθήνα, Θεμέλιο, 1982.
• Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη. Αθήνα, Νεφέλη, 1982.
• Η δολοφονία· Νουβέλα. Αθήνα, Θεμέλιο, 1984.
• Ο θησαυρός του Ξέρξη. Αθήνα, Εστία, 1984.
• Ο ομιλών πίθηκος. Αθήνα, Αιγόκερως, 1986.
• Παραμυθολογία. Αθήνα, Νεφέλη, 1996.
• Ο σκύλος του θεού. Αθήνα, Καστανιώτης, 1998.
• Αλληγορική Κασσάνδρα. Αθήνα, Καστανιώτης, 1998.
ΙΙΙ.Δοκίμια
• Ανδρέας Εμπειρίκος. Αθήνα, Ύψιλον, 1989.
• Για μια θεωρία της γραφής. Αθήνα, Εξάντας, 1990.
• Μοντερνισμός, Πρωτοπορία και Πάλι. Αθήνα, Καστανιώτης, 1997.
ΙV. Συγκεντρωτικές εκδόσεις
• Ποιήματα 1 (1944-1964). Αθήνα, Ύψιλον/Βιβλία, 1983.
• Ποιήματα 2 (1965-1974). Αθήνα, Ύψιλον/Βιβλία, 1987.
• Παραμυθολογία. Αθήνα, Νεφέλη, 1996 (Μερικές γυναίκες, Ο ομιλών πίθηκος, Ο διαμαντένιος γαληνευτής).

Νέα αναζήτηση

Όσο μπορείς

2010-03-24T23:23:00.001+02:00

Όσο μπορείς...

Όχι άλλες οικογένειες "ενωμένες" έτσι!

2010-03-24T20:29:00.001+02:00

......
Στο μεγάλο δράμα της Καμαρούλας...

Το σημάδι

2010-03-24T02:51:00.004+02:00

Το "σημάδι" αφορά την Δευτέρα και είναι κωδικοποίηση στιγμών ζωής και συμπτώσεων!
Τα παιδιά ξέρουν καλύτερα!
(Ρε, πως δένει! Σύμπτωση, παιδιά! Σαν τίτλο το κράτησα εδώ. Όχι για βάση στα λόγια! Όταν έχουμε δίπλα μας τον άλλον δεν ψάχνουμε για σημάδια! Μάθημα από μια μεγάλη!)

Κλειδωμένα λόγια

2010-03-24T02:35:00.003+02:00

Ότι δεν έκανα εδώ και κάτι χρόνια, το έκανα απόψε!
Η σύμπτωση είναι πως το τραγούδησε και ο Λαζόπουλος απόψε (δηλαδή χθες!)
Έδενε όμως... Πέσαμε στις συχνότητες... "Θέμα συντονισμού", όπως είπε.

Ε, ναι, τίποτα δεν είναι τυχαίο σ' αυτή τη ζωή! Το κατάλαβα εδώ και πάρα πολλά χρόνια!

Συνάντηση με την "ΠΟΔΙΑ"

2010-03-24T01:00:00.009+02:00

... Τι να πω;
Είναι τόσο παράξενη η ζωή, σχεδόν επαναλαμβάνεται! Κύκλοι είναι, ναι, που ανοίγουν και κλείνουν, μοιάζουν όμως τόσο μεταξύ τους!

Νωρίτερα, στις προηγούμενες αναρτήσεις θυμήθηκα την "Μαρίκα" που φώναζε η μάννα, όταν είχε να κάνει δουλειές και κάποιος την χασομερούσε! Την είχα ξεχάσει και μου βγήκε γράφοντας! Μόνο αν έχεις γράψει πολύ, μπορείς να ψυχολογήσεις ο ίδιος τον εαυτό σου!

Ε, ναι, λοιπόν δεν αλλάζει ο άνθρωπος! Αποφάσεις ζωής μπορεί να παίρνει, επιλογές σε δρόμους και λύσεις που ανοίγονται μπροστά του μπορεί να διαλέγει, μα η πάστα του, δεν αλλάζει! Ίδιος θα παραμείνει!

Αλήθεια το λέω, χαίρομαι που δεν έχω αλλάξει σε τίποτα! Μ' αρέσει και μ' αρέσω!

Αυτά που έγραφα νωρίτερα και αναφέρονταν στο παρόν, ακόμα και το: "αντέχω!" μ' έκαναν να θυμηθώ την προηγούμενη δεκαετία της ζωής μου και να ανατρέξω σ' αυτήν.
(Εδώ ευγνωμονώ μια φίλη που ευτυχώς είχε το δακτυλογραφημένο μου υλικό, γιατί σας ξαναείπα ότι έχω χάσει όλα τα αρχεία μου και μου το έστειλε τελευταία.)

Έχω αρκετή ώρα που κάθισα στον υπολογιστή, έριξα μια ματιά όμως εκεί στο παρελθόν μου και συγκινήθηκα πολύ! Ναι, σίγουρα δεν ήταν γραφή για βιβλίο, ούτε για βιβλιοπωλεία! Ίσως για Δικαστήριο, κάτι σαν την Απολογία του Σωκράτη, αλλά κι εκεί δεν πήγα, γιατί δεν ήθελα να βλάψω τους άλλους!

(Οι άλλοι! Η πρώτη μου σκασίλα, πάντα!)
Τώρα ανοίγουμε μεγάλη παρένθεση:
(Όπως και του πατέρα φυσικά, όπως και της μάννας, άσχετα αν υπήρξαν βιβλία ή παραποιήσεις, αλλά μόνο μετά από πολύ καιρό και όταν βγεις απ' το πρόβλημα μπορείς να το κρίνεις ο ίδιος - δεν είχε άδικο μία άλλη φίλη που με συμβούλεψε, "δυνατό, κ.λ.π. αλλά μόνο σε μυθιστόρημα!" πράγμα που εγώ δεν συμβιβάζομαι να κάνω εύκολα, ειδικά στις τόσο ψεύτικες μέρες μας!Και κείνη την "Ευχαριστώ τόσο πολύ! Ξέρει εκείνη! Αν και σαν βιβλίο δεν θα κυκλοφορήσει, έχω την γραπτή κριτική την δική της, όσον αφορά την ιστορία, που δεν είναι άλλη απ' την ίδια την ζωή μου! Φαίνεται πως σε μένα καλή μου φίλη, έπεσε Δυνατός Σεναριογράφος και ατύχησε ο συγγραφέας! Δεν εξηγείται αλλιώς!)

Έκανα αντιγραφή λοιπόν, για να μπορέσω να "κλέψω" απ' το παρελθόν μου αποσπάσματα, γιατί αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου ήταν πολύ μεγάλο και δεν μπορεί να μου το απορρίψει ή να μου το κρύψει κανένας!

Ού, πόσο εύκολα σβήνονται τα δακτυλογραφημένα! Τσάκα, τσάκα εξαφανίζονται οι σελίδες! Για να αντιγράψω κάποιες σελίδες όμως, η ψυχή μου το ξέρει πόσο "κουράστηκα"!
Τέλος πάντων!

Εκεί που έκοβα έκοβα λοιπόν, σκόνταψα πολλές φορές με την ψυχή μου, αλλά όταν είδα ίδιους κύκλους και ίδιες περίπου εκφράσεις και σκέψεις, έπαθα πλάκα! Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία! Η ζωή επαναλαμβάνεται! Ως και την Μαρίκα βρήκα ( σε άλλο ρόλο, βέβαια), ως κι αυτό το: "αντέχω"!

Τι να πω; Μια ψιλοπλάκα την έπαθα!
Λέω να μην το αδικήσω απόψε για να σας λύσω απορίες. Έχω υποχρέωση όμως στον ίδιο τον εαυτό μου, να αερίσω κάποιες από κεινες τις στιγμές, πρώτα για την ιστορία μου που λείπει μεγάλο κομμάτι της (ίσως και το καλύτερο) και μετά για να λυθούν απορίες κάποιων, έστω και μετά από 10 και 12 χρόνια! Ποτέ δεν είναι αργά!

Έκανα πολύ υπομονή! Ε;
Ε, μα, ψωμοτύρι την είχε η μάννα την υπομονή!

Καλά! Πάω να φέρω ένα απόσπασμα απ' " Την ποδιά", έτσι, για όσους περιμένατε... ή όσους περνάτε από δω.
Κερνάω κάτι απ' το παρελθόν μου.
Το παρόν μου τ' αφήνω για την επόμενη δεκαετία (αν ζω, πρώτα ο Θεός), εφόσον θα έχει ξεκαθαρίσει κιόλας!
(Τώρα είμαι μέσα σ' αυτήν και δεν βλέπω καθαρά απ' όλες τις μεριές. Ο χρόνος πάντα ο καλύτερος γιατρός και οδηγός!)

Το χειροκρότημα

2010-03-23T21:28:00.001+02:00

Ακόμα, αντέχω!Απίστευτο!

Του Χρόνου η Τράπεζα

2010-03-23T20:43:00.002+02:00

Σ' αυτές τις σελίδες θα βρείτε περισσότερα για την Τράπεζα Χρόνου.
Αν άλλες πτώχευσαν, αυτή δεν έχει φόβο!

www.peliti.gr
www.enow.gr

*****

Έρχεται Πάσχα σε λίγες μέρες, έπιασαν και οι ζέστες, μόνο οι γυναίκες που δεν έχουν άλλα βοηθητικά χέρια στο σπίτι τους μπορούν να με καταλάβουν.
Τι να εξηγώ και τι να καταλάβουν οι άντρες; Δεν το συζητώ!

Όσο για μπογιατζήδες... ούτε συζήτηση! Του χρόνου, άμα είμαστε καλά!" Όσα βλέπει η πεθερά!"
Την υγειά μας να 'χουμε, αν κι αυτή την ψάχνουμε, την άτιμη!

Κάποτε έβαφα κάγκελα, ασβέστωνα κήπους, ζωγράφιζα το τσιμέντο, εφόσον ποτέ δεν έφτασαν για πλακόστρωση, έβαφα τις γλάστρες κόκκινες ή μπλε...

Τώρα; Τώρα κοιτάζω τον κήπο μου και με κοιτάζει. Ποιο άγριο και παραμελημένο δεν τον έχω αφήσει ποτέ!

Του μιλάω όμως. Τον ποτίζω, του χαμογελάω και του λέω: "Ακόμα! Πρώτα θα καθαρίσω καλά τα μέσα και μετά τα έξω. Υπομονή! Κοντά είμαστε!"

Εκείνος μου απαντάει με τα εφτάψυχα λουλούδια μου που σκάνε μάτι ανάμεσα στα τόσα αγριόχορτα και ζιζάνια: "Θα μας πνίξουν!" μου λένε. "Τελείωνε με τα μέσα και έβγα έξω! Όταν θα 'ρθεις εσύ, δεν θα μας βρεις!"

"Εδώ σας θέλω!" τους απαντώ. "Εκεί θα φανεί η αξία σας, η δύναμη και η αντοχή σας! Ή είστε αληθινά και παντός καιρού ή είστε μόνο για την βιτρίνα, οπότε δεν ταιριάζουμε! Σε λάθος κήπο βρεθήκατε!"

Κι εκείνα μου χαμογέλασαν πάλι σήμερα, δείχνοντάς μου κι άλλα κρεμύδια που έσκασαν μύτη αυτές τις μέρες. Είναι αυτά που προορίζονταν για τα σκουπίδια (πάλι φέτος) και που μου τα έδωσε "ευχαρίστως" ένας "φίλος" τον τελευταίο καιρό.

Εκείνα ξέρουν τι κάνουν, όπως κι εγώ. Όλα θέλουν τον χρόνο τους και την σειρά τους. Εγώ είμαι και "ιδιαίτερη" περίπτωση, πολλά τα ενδιαφέροντα, πολλά τα προβλήματα, (άλλα αναμενόμενα και άλλα έκτακτα), πολλά και τα μέτωπα που έχω ανοιχτά και πρέπει να κλείσω, γιατί ο χρόνος μου είναι πολύτιμος από δω και πέρα.

Ο ελεύθερος χρόνος μου δείχνει να τελειώνει σύντομα κι αν η ζωή με πάει εκεί που θέλει να μου "δείξει" τελευταίως, πρέπει να προλάβω να κλείσω κάποια ανοιχτά κεφάλαια εδώ, γιατί μετά δεν θα προλαβαίνω να ασχοληθώ με τα κοινά.

Χθες λοιπόν που καθάριζα ένα δωμάτιο του "μέσα", με την μέθοδο του "πέτα", βρήκα κι αυτά τα χαρτάκια για την Τράπεζα του Χρόνου, που σε κάποια άλλη ανάρτηση έγραφα.
(Ποτέ δεν μιλάω χωρίς αποδείξεις, κι αυτό πιστεύω ότι το έχετε καταλάβει, προ πολλού!)

Μεσ' τις "δουλειές" μου, λοιπόν και αυτή η ανάρτηση, πρώτα για να ξέρω που θα την βρω εγώ, μόλις μπορέσω να γίνω μέλος, δεύτερον για τις αποδείξεις μου και τρίτον για όσους από σας ενδιαφέρονται να ανταλλάξουν τις υπηρεσίες τους χωρίς χρήματα.

Είναι νομίζω η καλύτερη επένδυση, όταν όμως έχεις κάποιο πρόγραμμα στη ζωή σου κι όχι όπως είμαι εγώ αυτή την εποχή, πάνω σε ριζικές αλλαγές.

Ναι, άλλοι άνθρωποι έχουν σταθερή πλεύση ζωής, εκεί κοντά στα 25 με 30. Εγώ το πάω ανά δεκαετία οι μεγάλες αλλαγές και οι μικρότερες ανά χρόνο, να μην πω και μέρα...
Όταν έχεις οικογένεια, πολλούς δικούς σου αγαπημένους ανθρώπους, η ζωή η δική σου δεν μπορεί να παραμένει σταθερή.
Εδώ απ' τους ξένους και μας πιάνει το ρεύμα! Είναι δυνατόν;
Εδώ μια είδηση ακούς στις ειδήσεις και επιρεάζεσαι ανάλογα.
Είναι δυνατόν να μένεις άγαλμα και αμέτοχος;

Είναι πως την ζει καθένας την ζωή και πως αυτή γράφεται στο πετσί του και στην ψυχή του.
(Για το άλλο το "γράψιμο" θα σας πω μόλις τελειώσω κάποιες δουλειές μου - πάλι, εκτός αν μου αλλάξουν τα σχέδια κάποια μαντάτα που περιμένω. Τώρα το ίντερνετ ανήκει στα διαλλείματά μου και όχι στις προταιρεότητές μου.)

Τα λουλούδια μου και οι φίλοι (με εισαγωγικά ή χωρίς), ξέρουν να περιμένουν. Όσοι με κατάλαβαν πραγματικά δηλαδή κι όχι όσοι πέρασαν "απ' έξω", γιατί έτσι τους βόλεψαν συγκεκριμένες στιγμές. Δεν μπορεί η τουλίπα μου να βγάλει γιασεμί, ούτε η τσουκνίδα μου κυκλάμινα! Καθένα θα βγάλει το είδος του, εκτός αν το κλωνοποιήσεις και πάλι παίζεται!Χρόνο για κλωνοποιήσεις ποτέ δεν διέθεσα. Για να καταλάβω και να δώσω ευκαιρίες σε άδικα λάθη, σε συμπτώσεις ή κακές στιγμές, ναι! Ότι διορθώθηκε και κατανοήθηκε ήρθε από μόνο του στα ίσσια.Ότι όχι, έφευγα με χίλια, (μια ζωή!) όσο κι αν ήταν σε βάρος μου οικονομικά ή ψυχολογικά. Έρχεται όμως η στιγμή που επιπλέει η αλήθεια κι εκεί αναλαμβάνει ο καθένας τις ευθύνες του και ανάλογα "πληρώνει". Λεφτά δεν έχουμε, (δηλωμένο αυτό), άχρηστα είναι όσο κι απαραίτητα συνάμα, μα δεν τα έκανα και ποτέ σημαία μου! Άλλα έκανα, κι αν λάθεψα στο ύφασμα αυτό θα φανεί αργά ή γρήγορα.Εδώ είμαστε, κι αν δεν είμαστε, κάποιοι θα μείνουν να δουν. Αρκεί να βλέπουν με τα δικά τους τα μάτια και χωρίς παρωπίδες.

Υγ.Αν πάλι κατάλαβαν λάθος και παρασύρθηκαν απ' αυτό, ας ξανακοιτάξουν πίσω, για να το καταλάβουν σωστά.Λάθη εύκολα κάνουμε, Ανθρώπους δεν μπορούμε!
Υγ2. Ούτε όμως οι δουλειές γίνονται μόνες τους!

Υγ.3 Μαρίκααααα!!! Πού είσαι; Σου είπε κανένας να σχολάσεις;

Τώρα, Ναι! Χρειάζεται σιγή!

2010-03-23T13:30:00.001+02:00

Τώρα, ΝΑΙ! Χρειάζεται σιγή...

TVXS

Το δράμα

2010-03-23T12:35:00.003+02:00

Το δράμα της Καμαρούλας, χωρίς τελειωμό...

Γιος, μάνα, κόρη, παράπονο...

γιατί, ότι δε σε σκοτώνει

2010-03-23T12:22:00.001+02:00

σε κάνει πιο δυνατό

zougla.gr

2010-03-23T12:10:00.002+02:00

Εκεί το παρατηρητήριο σεισμών.

zougla.gr

2010-03-23T12:09:00.001+02:00

Σεισμική δόνηση δυτικά της Λαμίας

Πρώτη καταχώρηση: Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010, 09:08

Ασθενής σεισμική δόνηση 40 χιλιόμετρα δυτικά της Λαμίας σημειώθηκε στις 8:54 το πρωί.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική εκτίμηση του Ευρωπαϊκού Σεισμολογικού Ινστιτούτου, ο σεισμός έχει μέγεθος 3,8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ και εστιακό βάθος δύο χιλιομέτρων.

Τελευταία ενημέρωση: Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010, 09:30

Από φεις μπουκ

2010-03-23T11:39:00.001+02:00

Ο Λευτέρης Πανούσης ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ... ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ

Καλος φιλος με ενημερωσε χτες οτι γνωστος, γνωστοτατος επαγγελματιας του λογου, τα εβαλε με τους ερασιτεχνες συγγραφεις [μαλλον ετσι ονομαζει τους ανθρωπους που γραφουν επειδη θελουν κατι να εκφρασουν και οχι επειδη μισθοδοτουνται]

Δεν προκειται να ασχοληθω με το τι λεγει ο γνωστος, γνωστ...οτατος διοτι τον τελευταιο καιρο εχω πηξει απο σαχλα ανεκδοτα...

Εχω ομως την εντυπωση οτι οι συγγραφεις ειναι σαν τους εραστες. Υπαρχουν ασφαλως και επαγγελματιες, ωστοσο ειναι τοις πασι γνωστο, οτι οι κυριες αναζητουν τις υπηρεσιες τους, μονο οταν τους λειπει ενας καλος και αφοσιωμενος ερασιτεχνης...

Καλημερα σας...Περισσότερα

Είμαι πολύ ωραίος_ Θέμης Ανδρεάδης

www.youtube.com

Στίχοι: Γιάννης Λογοθέτης Μουσική: Λυκούργος Μαρκέας Πρώτη εκτέλεση: Θέμης Ανδρεάδης Είμαι πολύ ωραίος βεβαίως βεβαίως Είμαι πολύ ωραίος Είμαι Αλαίν Νταιλόν Τις κούκλες δύο δύο Τις έχω στο γραφείο Θα πάρω και βραβείο Από την Οντεόν Ρ. ...

Πριν από 20 λεπτά · Σχολιάστε · · Κοινοποίηση

Αρέσει στoυς/στις Καιτη Γεμιδοπουλου, Σταυρούλα Αντζουλάκου και Θεανώ Αέναος Πλεύσις.

Ανιρέτα Renadia

σφάζει...ο εραστής

Πριν από 17 λεπτά

Σταυρούλα Αντζουλάκου

Το γνήσιο και το ανέρωτο είναι που εμπνέει, Λευτέρη. Τις κυρίες συμπεριλαμβανόμενες.

Πριν από 15 λεπτά

Θεανώ Αέναος Πλεύσις

καποιος φιλος, λατρης αλλα και γνωστης της τεχνης, μου ειχε πει καποτε οτι αρκετοι επαγγελματιες ζωγραφοι ειναι ..μπογιατζηδες.....
το αναλογο εξέφρασε και για καποιους επαγγελματιες γραφιαδες....

εγω θα σου πω λευτερη πως πολυ λυπαμαι που καποια αληθινα ταλεντα της γραφης μενουν στην αφανεια.....
και θα το πω δημοσια.... ... Περισσότερα
μιλάω και για σενα........

Πριν από 11 λεπτά

Η αλήθεια μου

2010-03-23T04:11:00.002+02:00

Η αλήθεια είναι πως ήθελα να πάω σε Ανοιξιάτικο μπλογκ, αλλά για πάρτη μερικών σταθερών και αξιόλογων ανθρώπων, μένω εδώ, όσον αφορά τα δημόσια. Να μην τους κουράζω κι άλλο!

Χαλάλι σας, κυρίες και κύριοι!

Αργότερα... που θα καλοκαιριάσει!

Η αλήθεια

2010-03-23T03:43:00.009+02:00

που μ' αρέσει σαν τραγούδι, αλλά δεν συμφωνώ ότι η αλήθεια είναι έτσι!

Όταν την βρω σε λόγια τραγουδιστικά, όπως εννοώ εγώ, θα το ανεβάσω.

Η οπτική γωνία που λέγαμε...

Η αλήθεια του plwtinou με καλύπτει εν μέρει, όσον αφορά τα γενικά της ζωής.

Θυμήθηκα εκείνο το παλιό που λέει:
"Η αλήθεια πονά, ραγίζει βουνά, ποτέ μην την πεις πουθενά"
μα δεν το βρίσκω τώρα.
Μου ξεφεύγει ο τίτλος, όπως και η αλήθεια των άλλων. Την δική μου την είπα:

"Ότι και να στηρίξεις με βάση το ψέμα, θα γκρεμιστεί".

Για σένα το σχόλιο μικρούλα μου!
Από μένα που είμαι μεγαλύτερη και κάτι ξέρω παραπάνω, με πολλή πολλή αγάπη σε σένα!
Ποτέ ξανά!Ναι, κορίτσι μου;

Θα με θυμάσαι, κάποτε, όταν θα μεγαλώσεις!

Είδες πόσο πονάει και το ψέμα; Φέρνει δεύτερο, τρίτο, πολλά!
Ποτέ ξανά!

Α, κανένα μικρό, αθώο, κι εγώ μαζί!

Το ψέμα - τα ψέματα

2010-03-23T03:35:00.005+02:00

Ότι βρήκα σε " ψέμα" και μ' άρεσε.

ΠΟΛΥ ΑΛΗΘΙΝΟ!

2010-03-23T03:27:00.004+02:00

Κάποτε και Σήμερα...

Μεγάλες αλήθειες και όποιος τις αντέχει, τις άντεξε!

ΘΕΣΣΑΛΙΑ και ΘWEEK

Από μέιλ είναι κι εκεί. Στείλ' τε κι εσείς τα δικά σας, λέει:

tvpress@e-thessalia.gr

Έφθασε η Ώρα της Γης, μα ΠΡΟΣΟΧΗ στα κεριά!

2010-03-23T03:13:00.007+02:00

Έχει γίνει πολύ γνωστό πια. Δε χρειάζεται να σας παραπέμψω εγώ σε σελίδες, που κι αυτές απαιτείται χρόνος για να τις βρω.
Όλα καλά και όλοι θα σβήσουμε τα φώτα εκείνη την ώρα.
ΠΡΟΣΟΧΗ όμως, στα γερόντια, στους άρρωστους ανθρώπους, στα παιδιά κ.λ.π.
Γίνονται τόσα ατυχήματα!
Γνωστό μας το νέο πρόβλημα της Μαίρης Χρονοπούλου!

Δεν είδα πουθενά ένα "ΠΡΟΣΟΧΗ" και είπα να το τονίσω. Όπου απαιτείται να υπάρχει φως!Ας τα σβήσουν εκείνοι που μπορούν!

Ρίαλ Νιούς και Ναταλία Δανδόλου

Για σας το τραγουδάκι

και περαστικά στην αγαπημένη μας Μαίρη!
Η σκέψη μας κοντά της!
Να γίνει γρήγορα καλά!

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ!

2010-03-23T03:10:00.004+02:00

Ανέκδοτο, αλλά καλό!
Όλα ξεχρεώθηκαν με ένα κατοστάρικο!
Να γίνονταν έτσι και με τα χρέη της Ελλάδας, μια χαρά θα ήτανε!

ΘWEEK

Αφήστε τα!

2010-03-23T03:05:00.003+02:00

Αφήστε τα παιδιά να λερωθούν!
Μεγάλη κουβέντα!

Πάλι ΘΕΣΣΑΛΙΑ και Θweek! (Τα είχα κρατήσει όμως, όπως και τόσα άλλα που πέταξα και είπα να τ' ανεβάσω απόψε, μια και "χασομεράω" πάλι!)

Εγώ είμαι από χωριό!

2010-03-23T03:02:00.003+02:00

Δεν είδα, δεν ξέρω!

Σύ είπας, Σωτήρη Λέτσιο!

ΘΕΣΣΑΛΙΑ και Θweek

"Κλειστή η τηλεόραση"

2010-03-23T02:57:00.004+02:00

λέει ο Σωτήρης Λέτσιος, "δημιουργικότερη ζωή"!

"Αν έκλεινε και ο υπολογιστής... ακόμα καλύτερα", θα συμπλήρωνα εγώ.

ΘΕΣΣΑΛΙΑ και Θweek

"'Εβοσκε" εκεί παραπέρα...

2010-03-23T02:31:00.001+02:00

Το βρήκα "να βόσκει ελεύθερο" και το μάζεψα...

Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού
Αιώνα της Δημοκρατίας της ...Ελλάδα ΜΑΣ.
Aναφέρεται εδώ η περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής.
Ο νόμος απαιτούσε τα εξής:
1) Να είναι Έλλην πολίτης
2) να κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία
3) να ΜΗΝ είναι κίναιδος και
4) να καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει,
καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.
Εάν τηρούνταν όλα αυτά τότε ο εν λόγω κύριος, μπορούσε να γίνει βουλευτής.
Αν ο κύριος αυτός πρότεινε και περνούσε νόμο ο οποίος αποδεικνυόταν
οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα τότε έπρεπε να κατασχεθεί από την
καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε
οικονομικά η Αθήνα.
Αν δεν έφθανε η περιουσία του τότε έπρεπε να κατασχεθεί ΟΛΗ η
περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο
που αδυνατεί να καλύψει να το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.
Αν ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωνε ΗΘΙΚΑ την
Αθήνα η ποινή ήταν : ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ!!!!!!!
5ος π.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ΧΡΥΣΟΣ ΑΙΩΝΑΣ
21ος μ.Χ. ΑΙΩΝΑΣ -- ???? (Γ@μ#%σε τα)

Κι από μένα:
"Κι άφησέ τα!"

Αναμετάδοση

2010-03-23T02:23:00.001+02:00

(Αν και περιμένω να με κάνουν "φίλη" για να το κοινοποιήσω στο Φέισμπουκ, μπορώ να το κοινοποιήσω άνετα εδώ. Εκεί δεν χωράει.)

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ, Η ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ Ο ΠΙΟ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ
Ακολουθεί η επιστολή του Σχήματος προς τις ελληνικές πρεσβείες και προξενεία.

Αξιότιμοι Κύριοι,
Στην προσπάθειά μας να προωθήσουμε τον ελληνικό πολιτισμό εκτός συνόρων, από το 2008 το "Θεατρικό Σχήμα Λεωνίδα Λοϊζίδη", του σκηνοθέτη Λεωνίδα Λοϊζίδη, ταξιδεύει αξιόλογες θεατρικές παραγωγές αρχαίου ελληνικού δράματος σε όλο τον κόσμο, αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και βραβεύσεις όπου και αν αυτές παρουσιάστηκαν υπό την αιγίδα Υπουργείων της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας .

Τον Μαΐο του 2010 το «Θεατρο Λεωνίδα Λοϊζίδη» έχει προσκληθεί από την κυβέρνηση της Χιλής για να παραστεί στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα διεξαχθούν για την επέτειο των 200 χρόνων από την ανεξαρτησία της Χιλής.
Στόχος της προσπάθειάς μας αυτής είναι καθαρά η προώθηση του ελληνικού πολιτισμού και θεάτρου στο εξωτερικό.

Οι παραγωγές μας έχουν παρουσιαστεί πολλάκις σε πανεπιστήμια της Αμερικής και της Ευρώπης , όπου διδάσκονται αρχαία ελληνικά, με σκοπό την τόνωση του ενδιαφέροντος των φοιτητών για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και την διατήρηση των πανεπιστημιακών αυτών εδρών που δυστυχώς παρόλο που δημιουργήθηκαν με πολύ κόπο και κόστος τόσο από την πολιτεία ,αλλά και φιλέλληνες που χορήγησαν αυτή την προσπάθεια, και τείνουν να καταργηθούν λόγω της μείωσης των φοιτητών που επιλέγουν να διδαχθούν την γλώσσα των αρχαίων ελληνικών και την ιστορία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

. Όλες μας οι παραγωγές έχουν μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα και στο μεγαλύτερο βαθμό τα λειτουργικά έξοδα έχουν βαρύνει το Θεατρικό Σχήμα Λεωνίδα Λοϊζίδη, το οποίο ουδέποτε δεν έχει επιχορηγηθεί, παρά το αξιόλογο έργο που παρουσιάζει.

Ωστόσο γνωρίζοντας την δυσμενή οικονομική κατάσταση της χώρας μας, και θεωρώντας πως ο πολιτισμός της πατρίδας μας έχει ανάγκη από προσωπικές πρωτοβουλίες με τα μέσα που ο καθένας μας διαθέτει για να διατηρηθεί, έχουμε επιλέξει να συνεχίσουμε το έργο μας δίχως οικονομική υποστήριξη από το κράτος ,χωρίς προσωπικό κέρδος και με κάλυψη των βασικών εξόδων της εκάστοτε παραγωγής μας από εμάς.

Το μόνο που ζητάμε είναι την ανταπόκριση στην προσπάθειά μας από κρατικούς και άλλους φορείς, οι οποίοι είναι σε θέση να προωθήσουν και να στηρίξουν αυτήν την πρωτοβουλία μας ώστε όλο και περισσότεροι ομογενείς αλλά και αλλοεθνείς να γίνουν κοινωνοί της μαγείας του ελληνικού αρχαίου δράματος, πέρα από τα σύνορα της χώρας μας.

Ποια θα μπορούσε να είναι η δική Σας συμβολή στην προσπάθειά μας:
Όσον αφορά τη δική Σας συμβολή στην επίτευξη αυτού του μεγαλόπνοου σχεδίου με σκοπό την εξάπλωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας στο εξωτερικό, θα επιθυμούσαμε όπως προτείνετε τις εν λόγω θεατρικές παραγωγές σε δραστήριους ομογενείς που διακατέχονται από τον ίδιο ζήλο με εμάς για την προώθηση και διατήρηση του ελληνικού στοιχείου στο εξωτερικό, πολιτιστικούς φορείς ,και διοικητικές αρχές του τόπου όπου δραστηριοποιείστε που ενδιαφέρονται να διοργανώσουν παραστάσεις φιλοξενώντας οποιαδήποτε από τις τρεις θεατρικές μας παραγωγές αρχαίου δράματος, με μοναδικό κόστος τα λειτουργικά έξοδα της παραγωγής ( διαμονή, διατροφή , αεροπορική μετακίνηση από Αθήνα προς την χώρα διεξαγωγής της παράστασης μετ’επιστροφής, μετακινήσεις εντός χώρας, και αμοιβές του δεκαμελούς θιάσου που ανέρχονται στα 150 ευρώ για κάθε ηθοποιό, δηλαδή συνολικά 1650 ευρώ). Πρόκειται για ένα χαμηλό κόστος , το οποίο ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος διοργανωτής μπορεί να καλύψει άμεσα από τα έσοδα των εισιτηρίων και χορηγίες.
Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να σημειώσετε πως ακόμα και σε περίπτωση που οι αμοιβές των συντελεστών δεν δύναται να καλυφθούν, δεδομένου πως τα λειτουργικά έξοδα μεταφοράς και φιλοξενίας είναι καλυμμένα , είμαστε διατεθειμένοι να προχωρήσουμε στην πραγματοποίηση της παράστασης καλύπτοντας τις αμοιβές από δικούς μας πόρους.

Όλες οι παραστάσεις μας μπορούν να παρουσιαστούν σε 2 γλώσσες( ελληνικά και αγγλικά) και με υπέρτιτλους σε όλες τις γλώσσες. Διατίθεται και οπτικοακουστικό υλικό (DVD) των παραστάσεων μας, ενώ για περαιτέρω στοιχεία, φωτογραφίες, κριτικές μπορείτε να επισκεφτείτε την ηλεκτρονική μας διεύθυνση www.loizidis.com

Σας απευθύνουμε το αίτημα μας, γνωρίζοντας πως η θέση Σας Σάς επιτρέπει να προωθήσετε μια καλλιτεχνική παραγωγή που προωθεί τον πολιτισμό της πατρίδας μας, την οποία εκπροσωπείτε στο εξωτερικό, εφ'όσον Εσείς είσθε ο συνδετικός κρίκος της χώρας μας με το εξωτερικό και τους ομογενείς μας που διαμένουν εκεί.

Ήδη πολλές ελληνικές πρεσβείες (όπως π.χ η πρεσβεία μας στην Χιλή που μας ενέταξε στις εορταστικές πολιτιστικές εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια ανεξαρτησίας της Χιλής- η πρέσβειρά μας κ.Χρυσούλα Καρυκοπούλου- Βλαβιανού και οι συνεργάτες της) και πλήθος εξεχουσών προσωπικοτήτων της ομογένειας ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας, και δραστηριοποιήθηκαν άμεσα έχοντας λαμπρά αποτελέσματα. Προσπάθειες που θα πρέπει να επικροτούνται από τους Έλληνες και να είναι παράδειγμα προς μίμηση για τους έχοντες αξιώματα σε τόσο σημαντικές θέσεις για το ελληνικό κράτος και την ομογένεια.

Σας παρακαλούμε να συμβάλλετε κι Εσείς δυναμικά στην προώθηση της πρότασης μας, ώστε αυτή να υλοποιηθεί στην χώρα όπου δραστηριοποιήστε και να γίνετε Εσείς ο συνδετικός κρίκος στην χρυσή καδένα που είναι ο Ελληνικός Πολιτισμός.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνηση θα είμαστε στη διάθεσή σας

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων,

Με εκτίμηση,

Λεωνίδας Λοιζίδης

Σκηνοθέτης

Email(s): info@leoloi.gr,oresteia@hotmail.gr,
ll300@hotmail.gr, www.loizidis.com

Αναμετάδοση

2010-03-23T02:17:00.003+02:00

(Αν και δεν μπαίνω σ' αυτό το τρυπάκι, να παρακολουθώ τι γίνεται σε μια ιστοσελίδα και κατά πόσο μπορεί να αποδείξει κάτι αυτό, το αναμεταδίδω)

Ψηφίστε ΟΛΟΙ!

Στην παρακάτω Αμερικανική τοποθεσία, γίνεται «δημοσκόπηση» για το αν
η Μακεδονία είναι Ελληνική ή όχι. Μπείτε, ψηφίστε και δια δώστε το
σε όσους ξέρετε!

http://www.topix.com/forum/world/macedonia/TAAAAFN23PMGMJ147

Είναι πολύ απλό. Ούτε όνομα πρέπει να βάλετε, ούτε στοιχεία,
ούτε τίποτε. Μόνο επιλέγετε το Yes και μετά βλέπετε το ως τώρα αποτέλεσμα.
Έχουν μπει οι Σκοπιανοί και έχουν σαρώσει.
GO GO !!!!

http://hamomilaki.blogspot.com/

Τα παιδιά και τα ποντίκια

2010-03-23T02:05:00.009+02:00

Εικόνες τριτοκοσμικές στον Ξηριά

Η άλλη πλευρά της Λαμίας.
Έλληνες πολίτες, δημότες της Λαμίας, ξεχασμένοι

Λαμία, 20.3.2010

Μια τηλεφωνική καταγγελία ότι το νερό του Ξηριά είναι κατάμαυρο, Σάββατο μεσημέρι, μας έφερε στη Γέφυρα, στη διασταύρωση της Ξηριώτισσας. Το νερό ήταν πράγματι κατάμαυρο. Από κοντά δεν είχε μυρωδιά. Τηλεφωνήσαμε στο 100 και ήρθε το περιπολικό της αστυνομίας για να καταγράψει το γεγονός.

Προσπαθώντας να εντοπίσουμε την πηγή της ρύπανσης φτάσαμε μέχρι τον Καταυλισμό των τσιγγάνων. Πιο ψηλά το νερό ερχόταν μόνο θολό. Από κει και κάτω φαίνεται ήταν το πρόβλημα. Μετά από μια ώρα σταμάτησε να κατεβάζει μαυρίλα. Το συμπέρασμα είναι ότι κάποιος εγκληματίας άδειασε βυτίο ή βυτία με βοθρολύματα μεσημεριάτικα στο ύψος του Καταυλισμού των τσιγγάνων. Αν είναι έτσι, σημαίνει ότι αυτό γίνεται τακτικά και όχι μόνο σ’ αυτό το σημείο, αλλά σε όλο το μήκος του Ξηριά και της Γερμανικής Τάφρου. Θα μου πείτε ανακάλυψα τον τροχό… Ναι, ένα χρόνο μετά την κρίση του Μαλιακού ανακαλύπτουμε τον τροχό. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε το αυτονόητο για τις υπηρεσίες και τις ευθύνες τους.

Την εικόνα βέβαια συμπλήρωσε η κατάσταση που αντικρίσαμε στον Καταυλισμό των τσιγγάνων. Εικόνα που μου θύμισε τα ποτάμια της Κατμαντού στο Νεπάλ. Αριστερά και δεξιά της κοίτης του χειμάρρου παντού σκουπίδια και παιδιά να παίζουν ανάμεσα στα ποντίκια! Δεκάδες ποντίκια να φεύγουν μέσα από τα πόδια μας κυριολεκτικά.

Δεν μπορώ να πω ότι ήταν έκπληξη. Όμως δεν περίμενα να δω τόσα ποντίκια ανάμεσα στα παιδιά. Δεν περίμενα να δω τέτοια εγκατάλειψη από μέρους της πολιτείας, της νομαρχίας, του δήμου. Εδώ όλα δοκιμάζονται. Και η ανθρωπιά, και η υποκρισία, και η ευθύνη, το ψέμα και η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Το "τα παιδιά και τα ποντίκια" θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ντοκιμαντέρ για το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των αθίγγανων. Ελπίζω να μας παρακολουθούν…

Δείτε συνημμένα τις φωτογραφίες και βάλτε τον εαυτό σας στο κάδρο. Μήπως είμαστε ρατσιστές; Συζητώντας με τα παιδιά για την εικόνα που αντικρίσαμε πήραμε απαντήσεις: “Δεν υπάρχει κράτος, κανείς δεν μας προσέχει, ας μας δώσουν σπίτια να μείνουμε, τα ποντίκια είναι ίσα με τις γάτες, δώστε μας κανένα ευρώ να πάρουμε να φάμε, αυτά να τα πείτε στο δήμαρχο” και άλλα τέτοια.

Η κρίση, για την οποία μιλάμε από το πρωί μέχρι το βράδυ, μια φορά ακόμα λέμε ότι είναι κρίση αξιών. Η ζωή, ναι, συνεχίζεται. Με τις έντονες αντιθέσεις της και κυρίως με την κρίση αλλά και την υποκρισία, τα μεγάλα λόγια και την απανθρωπιά Αναρωτιέμαι τί αξία έχει γι’ αυτά τα παιδιά το εθνικό χρέος, για τα παιδιά που παίζουν κυνηγώντας τα ποντίκια στην κοίτη του Ξηριά της Λαμίας. Εμένα όμως θα μου μείνει σαν εικόνα το χαμόγελο του κοριτσιού του Ξηριά με το χρυσό δόντι και τα όμορφα μπλε μάτια...

Στέφανος Σταμέλλος

Έτσι είναι φίλε μου η ζωή

2010-03-23T02:00:00.000+02:00

Έτσι είναι φίλε μου η ζωή

Βήμα 3 και 4 για BLOGGERS

2010-03-23T00:35:00.005+02:00

Και για να μην είμαι άδικη, (αν και έχω ξαναμιλήσει γι' αυτά σε άλλα μπλογκ μου) υπάρχει στήλη για τους bloggers και στην εφημερίδα "Το ΑΡΘΡΟ" και στην εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ", (κατά καιρούς με υπέυθυνη την Ελένη Γκίκα που είναι βιβλιοκριτικός, συγγραφέας, ποιήτρια, δημοσιογράφος και μπλόγγερ, συνάμα!)

H Ελένη άνοιξε τον "δρόμο" και της αξίζουν "Θερμά Συγχαρητήρια" γι' αυτό!

Επειδή εν μέρει είμαι και περιπτερού, αυτές οι σελίδες έπεσαν στην αντίληψή μου όταν δούλευα και σας ενημερώνω. Τώρα πηγαίνω λίγο, αδύνατον να παρακολουθήσω τον ΤΥΠΟ, αδύνατον και να αγοράζω ότι θα με ενδιέφερε! Δύσκολες εποχές, μα κυρίως μηδέν διάθεση, τόσο για διάβασμα, όσο και για μπλόκινγκ...

Ίσως να υπάρχουν κι άλλες που μου διέφυγαν. Ας με συγχωρήσει ο ΤΥΠΟΣ. Δεν έχει κανένα ποσοστό παραπάνω ο άντρας μου, αν προωθήσω κάποια συγκεκριμένη εφημερίδα! Ότι προλάβαινα (και δεν είχε εξαντληθεί) ή ότι έπεφτε στην αντίληψή μου και μ' άρεσε, το "φωτογράφιζα" και το φιλοξενούσα στα μπλογκ μου.

Στην ουσία "κλέφτρα" ήμουνα, μα δε νομίζω ότι έβλαψα κιόλας!
Ένας λαθρεναγνώστης παραπάνω! Ού, πόσοι έρχονται εκεί και διαβάζουν τις κρεμασμένες και φεύγουν!... Πόσα τσιμπιδάκια πέφτουν κάτω, τυχαία... και πόσα παίρνουν και στο σπίτι "κατά λάθος", προσπαθώντας να διαβάσουν στα κρυφά και παραπίσω σελίδες....!

Αχ, κυκλάμινο!... Τι να πεις και τι να εξηγήσεις...

Αυτό να το διευκρινήσω γιατί, για κάποιους ανθρώπους που στήριξα λίγο παραπάνω, άκουσα πολλά παράπονα και στα φανερά και στα κρυφά. Να μην ακούσω και για τις εφημερίδες!

Τέλος πάντων! Από δω, μηδέν κακές προθέσεις!
Το μπλόκινγκ άργησε πολύ να γίνει "μόδα" (ευτυχώς!) κι εγώ δηλώνω "κουρασμένη" απ' όσα είδα "ταξιδεύοντας"...
Εύχομαι "ΑΛΗΘΙΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ" στους νέους ταξιδευτές και αναγνώστες!

Συνήθως "όταν πάνε οι άλλοι, εγώ γυρίζω" και παρακολουθώ από μακριά...
Έτσι είμαι. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Γεννιέται.

Ήθελα όμως να σας ενημερώσω. Ξέρω ότι κάποιους από σας, σας ενδιαφέρουν αυτές οι σελίδες.

Βήμα 2 για BLOGGERS

2010-03-23T00:25:00.009+02:00

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ BLOGGERS, ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΑ ΟΣΟ ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ...

Δευτέρα, 22 Μάρτιος 2010, 9:33

Από:

"e-Rock.gr"

Προβολή στοιχείων επαφής

Προς:

kyklaminovounou@yahoo.gr

marconi Newsletter

Από σήμερα, Δευτέρα 22 Μαρτίου, το ραδιόφωνο του "e-Rock.gr" κάνει ένα βήμα παραπέρα στην ενημέρωση... Με χαρά μας εγκαινιάζουμε και σας παρουσιάζουμε μια νέα εκπομπή, μια εκπομπή, την πρώτη πανελλαδικώς, που θα παρέχει ενημέρωση στους ακροατές της βασισμένη στα blogs!!!

Ναι, γνωρίζουμε ότι είμαστε το πρώτο και μόνο portal, το οποίο αποδέχεται και επίσημα πλέον τον ρόλο των Ελλήνων bloggers και ίσως γι' αυτό να γίνουμε δέκτες αρνητικών σχολιασμών, από τα παραδοσιακά, έντυπα και ηλεκτρονικά, Μ.Μ.Ε. Επειδή όμως πιστεύουμε ακράδαντα στον όρο Μέσο Μαζικής Επικοινωνίας και όχι Ενημέρωσης ή Εξαπάτησης, θεωρούμε χρέος μας ιερό να αναπαράγουμε όσους υπηρετούν την ΕΠΙ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ, τους ΚΟΙΝΩΝΟΥΣ δηλαδή, τους ανθρώπους, που πέρα από σκοπιμότητες και ακόμα πιο μακριά από συμφέροντα, επικοινωνούν την είδηση, όπως την είδαν, όπως την άκουσαν, όπως, τέλος, την αντιλήφθηκαν.

Από σήμερα, λοιπόν στις 10.00 και κάθε μέρα μέχρι τις 12.00, από Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή, οι bloggers έχουν την δική τους εκπομπή. Ο τίτλος της; "Bloging Rock". Η δύναμή της; Όλοι εσείς. Εμείς ως ραδιόφωνο του "e-Rock.gr", απλώς θα την μεταδίδουμε, με παρουσιαστή τον Γιώργο Δουίτση.

Καλή αρχή να έχουμε και καλή ΕΠΙ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ με όλους τους bloggers...

Υγ.
Καλή αρχή, παιδιά!
Αν ήταν βράδυ η εκπομπή, σίγουρα θα σας άκουγα κι εγώ, αλλά...

Βήμα 1 για bloggers

2010-03-22T23:32:00.009+02:00

Καθόμουνα και σκάναρα αυτή την σελίδα που ενδιαφέρει τους bloggers, σα χαζή!
"Παλιός γαίδαρος, παλιά περπατησιά", εγώ το έπαθα.

Δείτε την εκεί στην Reallife της Realnews.

Όχι, δεν κάνω διαφήμιση στην εφημερίδα, απλά ξέρω πολλούς "φίλους" που θα τους ενδιαφέρει αυτή η σελίδα.

Υγ. Ουδέν άλλο σχόλιον! Μόνο ένα μεγάλο "Μπράβο" στην εφημερίδα γι' αυτή την στήλη και "Καλή Συνέχεια!"

Υγ.2 Εγώ μερικές φορές είναι καλύτερα να μη μιλάω...

Υγ.3 Όχι βέβαια! Δεν ζήλεψα! "Ντελάλης" μπορεί να είμαι, blogger έτσι όπως το εννοεί η μόδα, δεν ήμουνα ΠΟΤΕ, ούτε θα γίνω.

Εγώ σαν κυκλάμινο θα τους πρότεινα να δουν και : Τα Σχολεία μας, τους ξενητεμένους μας, τους συγγραφείς μας και άλλους πολλούς, αλλά δεν μου πέφτει και λόγος!