Νίκος ΝτακάκηςΗ αδελφότητα των στεναγμών
Α. Α. ΛΙΒΑΝΗ
Κούνησε αυτός καταφατικά το κεφάλι του. Του χάιδεψε τα μαλλιά κι έφυγε. Στο διάλειμμα, ο Κώστας έπιασε τον Άγγελο από το χέρι και βγήκαν έξω. «Έχεις μαμά;» τον ρώτησε.
«Έχω».
«Και αδέλφια;»
«Έχω».
«Πολλά; Πόσα;»
Ο Άγγελος έλεγε ονόματα κι έκλεινε ένα ένα τα δαχτυλάκια του. Σταμάτησε στο επτά. «Εσύ;» τον ρώτησε.
«Εγώ δεν έχω αδέλφια, ούτε μαμά. Πέθανε τότε που γεννήθηκα εγώ».
Αυτός ήταν ο καημός του Κώστα του Αλεξίου από τότε που θυμόταν τον κόσμο.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου